Nilden
@itsnilden
EngLangLit
12 Mayıs
36 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
Kişisel gelişim kitaplarına karşı önayrgılarımı yok etmeyi başaramayan bir kişisel gelişim kitabı daha!
Başlıktan dolayı kitabın bize hiçbir şeyi kafaya takmamayı tavsiye ettiğini düşünebilirsiniz lakin öyle değil. Yazar da bir çok yerde bunun açıklamasını yapıyor, kitabın ana öğretisinin, önemsiz şeyleri kafaya takmayıp enerjimizi önemli şeylerin üzerinde yoğunlaştırmamız tavsiyesi üzerine kurulu olduğunu düşündüğümüzde yazarın bu tavsiyesini gayet makul bulmak mümkün. Asıl mesele neyi kafaya takıp takmayacağımız seçebilmek.
Yazar bir çok fikrini desteklemek amacıyla hikaye tarzında örnekler de dahil etmeyi ihmal etmemiş. Dil konusuna gelecek olursak gayet basit bir ingilizceyle yazılmış, küfür ve argo kelimeler bazen aşırıya kaçıyor ve laf kalabalığı olsun diye yazıldığını düşünüyorum.
Reklam
Zeze ile empati kurmadan, onunla beraber heyecanlanmadan, ağlamadan, o'nun yaşadıklarını bi nebze olsun hissetmeden veya o'nun hayal dünyasının içine girmeden bu kitabı okumak mümkün mü hiç?
Peki Zeze kim? Zeze zekasıyla okurları hayran bırakan, hayal dünyası geniş, hiperaktif, yoksul bir ailenin çocuğudur. En önemlisi Zeze "kanı bozuk ve kötü" biri olduğuna inandırılan bir çocuk.
Romanı Zeze'nin sesinden dinliyoruz. Kitap kolay bir dille yazılmış, olaylar şimdiki zaman kipinde gerçekleşiyor ve son sayfasına kadar Zeze beş yaşındadır. Yazar kendi çocukluğundan izler taşıdığını kolaylıkla söylebeiliriz. 
José Mauro de Vasconcelos yoksul bir aielinin çocuğudur ve romanlarında yoksulluğu, şiddetti ve karakterlerinin yaşamlarındaki zorlu yaşam koşullarını konu alır.
Zeze'nin hayal gücü, sadece kendisine ait bir dünya yaratma yeteneği ona her gün maruz kaldığı olaylardan kaçma fırsatını verir. Buna ne kadar iyi bir şeymiş gibi bakarsak da buna Zezeyi mecbur bırakan şiddet ve yoksulluktur.
José Mauro de Vasconcelos yoksul bir aielinin çocuğudur ve romanlarında yoksulluğu, şiddetti ve karakterlerinin yaşamlarındaki zorlu yaşam koşullarını konu alır.
Zeze'nin hayal gücü, sadece kendisine ait bir dünya yaratma yeteneği ona her gün maruz kaldığı olaylardan kaçma fırsatını verir. Buna ne kadar iyi bir şeymiş gibi bakarsak da buna Zezeyi mecbur bırakan şiddet ve yoksulluktur.
"Sonra aramıza şehirler girecek, hiç karşılaşmayacağız. Tesadüfler bile bir araya getiremeyecek. Sonra belki birimiz öleceğiz, diğerimiz hiç bilmeyecek..."
Kitabı okuyup rafa bıraktıktan sonra aklıma gelen ilk şey yukarıdaki 
Nazım Hikmet Ran 'in sözü oldu.
Araştırıken öğrendim ki kitabın ilk eleştirisi Nazım Hikmet Ran'ten gelmiş, güzel bir tevaffuk oldu :)
Evet, Maria Puder ölmüştü ve Raif Efendi'nin haberi olmadı.
Tıpkı Raif Efendi gibi bazen bizler de insanların kuşanmış, süslenmiş ve kalbimizde asılmış olan portrelere odaklanıp bakarken onların gerçek yüzlerini görmezden gelmiyor muyuz?
Raif Efendi kara defteriyle bizi bir Berlin yolculuğuna çıkarıyor.
Kitap, Türk bir erkeğin ve Alman bir kadının trajik aşk hikayesini anlatmaktadır.
Sıradan bir günde, can sıkıntısını gidermek amacıyla Raif Efendi dolaşmaya çıkıyor, rastgele bir galeri'ye girip bir portreye bakakalıyor. Öyle ki portrenin sahibi yanında kanlı canlı dururken onu fark etmiyor.
Berlin sokaklarının her köşesinde o portrenin sahibi olan Maria Puder'le gezip izlerini bırakırken okuyucuları da detaylardan mahrum bırakmıyor, kitaptaki detaylar güzel, şiirsel bir dille anlatılmıştır.
Ankara'ya dönmek zorunda olan Raif Efendi Maria'dan hiç bir haber almadan yaşamını sürdürüyor, taa ki, yıllar sonra, sıradan bir günün sabahında Almanya'dan gelen bir trende kendi kızını görene kadar.
Ama artık her şeye çok geç kalmıştı Raif Efendi...
Nazım Hikmet Ran 'in sözü oldu.
Araştırıken öğrendim ki kitabın ilk eleştirisi Nazım Hikmet Ran'ten gelmiş, güzel bir tevaffuk oldu :)
Evet, Maria Puder ölmüştü ve Raif Efendi'nin haberi olmadı.
Tıpkı Raif Efendi gibi bazen bizler de insanların kuşanmış, süslenmiş ve kalbimizde asılmış olan portrelere odaklanıp bakarken onların gerçek yüzlerini görmezden gelmiyor muyuz?
Raif Efendi kara defteriyle bizi bir Berlin yolculuğuna çıkarıyor.
Kitap, Türk bir erkeğin ve Alman bir kadının trajik aşk hikayesini anlatmaktadır.
Sıradan bir günde, can sıkıntısını gidermek amacıyla Raif Efendi dolaşmaya çıkıyor, rastgele bir galeri'ye girip bir portreye bakakalıyor. Öyle ki portrenin sahibi yanında kanlı canlı dururken onu fark etmiyor.
Berlin sokaklarının her köşesinde o portrenin sahibi olan Maria Puder'le gezip izlerini bırakırken okuyucuları da detaylardan mahrum bırakmıyor, kitaptaki detaylar güzel, şiirsel bir dille anlatılmıştır.
Ankara'ya dönmek zorunda olan Raif Efendi Maria'dan hiç bir haber almadan yaşamını sürdürüyor, taa ki, yıllar sonra, sıradan bir günün sabahında Almanya'dan gelen bir trende kendi kızını görene kadar.
Ama artık her şeye çok geç kalmıştı Raif Efendi...
Does 
Jane Eyre have a happy or a sad ending?
The common experience of this much loved novel is to weep while reading the final chapter. Are we crying with happiness, because Jane and Rochester are together at last? Or with pity-for them or for ourselves-because he is blind and maimed? Of course, it's not impossible that we are crying strictly on our own behalf, because the tale has to end, and we'll have to part from Jane.
Jane Eyre is one of the best known, most closely read and written about works in the Western canon. Some say it is a romance; others call it a mythic quest or the first romantic novel with female narrator.
Speaking of Jane I'd like to give some explanation of our narrator's character Jane.
Well.. Jane is nothing if not a rebel. She won't lie even if lies would smooth her progress. From the moment we meet her, she is struggling against the injustice of her lot, and she refuses to be convinced that humility is her only option. In many ways she is the first modern heroine in fiction.
Jane seems to be possessed of the greatest treasure a woman can have: self-respect.
I am sure everyone who reads the novel would be amazed by Jane's character as I was too. Before coming to the end of this description I will also mention the themes this novels deals with;
'morality' (Jane refuses to marry Rochester when she learns that he is already married)
'gender relations' ( she struggles against the Victorian patriarchal society)
'social mobility' and 'religion'
Jane Eyre is one of the first feminist heroines in the British fiction and the novel might be considered as a manifesto of feminism.
I hope this description will be helpful to all of you especially to those studying English l & l.
Jane Eyre have a happy or a sad ending?
The common experience of this much loved novel is to weep while reading the final chapter. Are we crying with happiness, because Jane and Rochester are together at last? Or with pity-for them or for ourselves-because he is blind and maimed? Of course, it's not impossible that we are crying strictly on our own behalf, because the tale has to end, and we'll have to part from Jane.
Jane Eyre is one of the best known, most closely read and written about works in the Western canon. Some say it is a romance; others call it a mythic quest or the first romantic novel with female narrator.
Speaking of Jane I'd like to give some explanation of our narrator's character Jane.
Well.. Jane is nothing if not a rebel. She won't lie even if lies would smooth her progress. From the moment we meet her, she is struggling against the injustice of her lot, and she refuses to be convinced that humility is her only option. In many ways she is the first modern heroine in fiction.
Jane seems to be possessed of the greatest treasure a woman can have: self-respect.
I am sure everyone who reads the novel would be amazed by Jane's character as I was too. Before coming to the end of this description I will also mention the themes this novels deals with;
'morality' (Jane refuses to marry Rochester when she learns that he is already married)
'gender relations' ( she struggles against the Victorian patriarchal society)
'social mobility' and 'religion'
Jane Eyre is one of the first feminist heroines in the British fiction and the novel might be considered as a manifesto of feminism.
I hope this description will be helpful to all of you especially to those studying English l & l.
I was lucky to be gifted this book from someone really special for me, from someone who is more myself than I am.
Even though you might struggle a bit with figuring out the characters, you should definitely read the book!
Wuthering Heights is 
Emily Brontë's singular work of fiction, Victorian society would not accept the fact that Wuthering Heights was a creation of female therefore the book was first published under the pseudonym Ellis Bell.
Wuthering Heights concerns the interactions of two families, the Earnshaws and Lintons, over three generations. The novel is set in the desolate moors of Yorkshire and covers the years from 1771 to 1803. The Earnshaws and Lintons are in harmony with their environment, but their lives are disrupted by an outsider and catalyst of change, the orphan Heathcliff. Heathcliff is, first of all, an emblem of the social problems of a nation entering the age of industrial expansion and urban growth. Although Brontë sets the action of the novel entirely within the locale familiar to her, she reminds the reader continually of the contrast between that world and the larger world outside.
Some of the main themes in the book are:
1. Destructive love (although Catherine and Heatcliff separate they are two identical parts of one whole; Catherine says "I'm Heatcliff" whereas Heatcliff believes that Catherine is "his soul"; in pursuit for their impossible love, they ruin the lives of the people around them)
2. Revenge
3. Social mobility
Wuthering Heights is Emily Brontë's singular work of fiction, Victorian society would not accept the fact that Wuthering Heights was a creation of female therefore the book was first published under the pseudonym Ellis Bell.
Wuthering Heights concerns the interactions of two families, the Earnshaws and Lintons, over three generations. The novel is set in the desolate moors of Yorkshire and covers the years from 1771 to 1803. The Earnshaws and Lintons are in harmony with their environment, but their lives are disrupted by an outsider and catalyst of change, the orphan Heathcliff. Heathcliff is, first of all, an emblem of the social problems of a nation entering the age of industrial expansion and urban growth. Although Brontë sets the action of the novel entirely within the locale familiar to her, she reminds the reader continually of the contrast between that world and the larger world outside.
Some of the main themes in the book are:
1. Destructive love (although Catherine and Heatcliff separate they are two identical parts of one whole; Catherine says "I'm Heatcliff" whereas Heatcliff believes that Catherine is "his soul"; in pursuit for their impossible love, they ruin the lives of the people around them)
2. Revenge
3. Social mobility