İsmail Yılmaz
@iyilmaz06
Mühendis
Gazi Üniversitesi
Ankara
4 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
“Bütün gün, bir de affımı düşünmek vardı. Sanırım bu düşünceden adamakıllı yararlandım. Etki olanaklarımı hesaplıyor, düşüncelerimden en iyi verimi elde ediyordum. Hep, en kötü olasılıkları, affımın kabul edilmemesi olasılığını düşünüyordum. "Ne yapalım," diyordum, "ölmem kaçınılmazmış!" Başkalarından önce ölecektim, su götürür yanı yoktu bunun. Ama herkes bilir ki, hayat yaşamaya değmez. Aslına bakarsanız, insan ha otuzunda ölmüş ha yetmişinde, pek önemli değildi. Çünkü, her iki halde de, pek doğal ki, başka erkekler de, başka kadınlar da yaşayacaklardı, hem de binlerce yıl.”
“uyandığında etraf karanlıktı.zaten görülen ve görülmeyen bütün düşler bu karanlığın eseri değil miydi?”
insanların birbirlerinin huzurunu bozmasından rahatsız olurum ben, en çok da genç insanların hayatlarının en güzel çağında, bütün sevinçlere alabildiğine çok kucak açabilecekleri zamanda birkaç güzel günü surat asarak birbirlerine zehir etmeleri ve ancak çok sonradan kaybettikleri şeyin telafisinin olanaksız olduğunu görmeleri canımı sıkar.
Dün... O an hayatımın son anı olmalıydı! Sen güzel melek! Ömrümde ilk kez, kalbimi büyük bir sevinç duygusu kaplamıştı. Beni seviyor, beni seviyor! Senin dudaklarının bıraktığı kutsal ateş, dudaklarımı hala yakıyor. Ruhum keyifle titriyor. Beni affet! Ne olur beni affet!