"Ama savaş ne saflığı tanır, ne de masumiyeti. Savaşta beni asıl korkutan bu. Kandan ve kıyımdan korkmuyorum. Ama erdem ve masumiyet değerini yitirince dehşete kapılıyorum."
Elə bu gün bitirdiyim Anarın "Göz muncuğu" romanında Sartdan sitat var idi: "Sənət ona görə var ki, həqiqət bizi öldürməsin"
Demək olar ki, eynidi, nə qəribə
Amma bir axşam qaraçı qəfildən bərkdən həyəcanlandı. Uzun illərdən sonra divar dibində dayanıb, güllələnməyini gözləyən Arkadio Melkiadesin öz anlaşılmaz yazılarından neçə səhifəni titrəyə-titrəyə ona oxuduğunu yadına salacaq.
Deyəsən, elədi. Özü də elə fikirləşirsən ki, hər kəs səhv yoldadı. Düz olan isə sənsən. Amma elə olmadığını sonradan laap sonradan başa düşürsən (Manuş Babanın mahnısı yerinə düşür) . Əslində, bunun da bir tərəfi var ki, bunları etməsən, yolu tapmayacaqsan. Ya da, nəbilim. Əvvəldən düzgün xəritəni çox yaxşı çəkməyi bacarmalısan, amma itmək də gözəldi, əsasən də özünü axtarırsansa. Amma laaap sonradan da bir şeyi də öyrənirsən. Özünü inşa etməlisən, yaratmalısan. 🚶♂️(Aristlik tavan edir) Amma Yalom da çox əla yerlərdən yapışıb, araşdırıb. Çox müthiş
Deyəsən... Əslində, bunu əvvəldən də bilirsən, amma yenə də əksini düşünmək insana təsəlli verir. Yolsuzluq hissi çox olmasa, düz ya səhv də fərq etmir bəzən. İtmək çox gözəldi bir yerə qədər, sonra tapılmayacaq qədər dərinə gedirsən. Onda bilirsən ki, vaxtında dayanmalı idin ) Yalom isə, həqiqətən, çox əla hissələrə toxunub. Oxuduqca gizli tərəflərini kəşf edir insan, biraz da rahatlıq tapır.