“Belki de dünyada yolunu bulmak için kelimelere ihtiyaç duymuyordu. Ben öyle değildim. Yani dışarıdan öyleydim, kelimelere ihtiyacım yokmuş gibi davranıyordum. Ama içim öyle değildi.”
“Bazen içimde böyle bir şeyler koşturup duruyor, böyle duygular. Onlarla ne yapacağımı her an bilemeyebiliyorum. Muhtemelen bir anlam ifade etmiyor ama.”
“Normal bence, Ari.”
“O kadar normal olduğunu sanmıyorum.”
“Bir şeyler hissetmek normal.”
“Ama ben kızgınım. Ve bunca kızgınlığın nereden geldiğini hiç bilmiyorum.”
“Ne kadar oturduğumu bilmiyorum. Titremeye başladım. Delirdiğimi biliyordum ama kendime bunu anlatamamıştım. Belki de delirince öyle oluyordu. Anlayamıyordunuz. Ne kendinize ne başkasına. Ve delirmenin en kötü yanı, artık deli olmadığınızda kendinize dair ne düşüneceğinizi bilememekti.”