"zeze yok artık. geçmişteki budala
çocuktu o. bir sokak çocuğu adıydı… şimdi çok değiştim. terbiyeli, kibar bir çocuğum ben… ve hüzünlü. özellikle hüzünlü. belki de yeryüzünün en hüzünlü çocuklarından biri, değil mi?"
"biliyorum. yeniden zeze olmak ister miydin?"
"hayatta hiçbir şeyi geri gelmez. bir bakıma, isterdim. bir bakıma da, hayır. o sürekli dayak yeme ve aç kalma hikâyesi…"