zeyna
@journalofzeyna
lawyer
41 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
O kadar gerçek ki okurken kalbim acıdı. Bunların her gün yaşandığını, kapalı kapılar ardında her gün devam ettiğini bilmek, bilerek okumak ve elinden ne geleceğini düşünmek… Etaf Rum çaresizliğin ve çarenin dili olmuş resmen. 5/5.
Kız gibi yürüme, erkek ol, adamsan gel... Bizi soktukları kalıplarda yaşıyoruz. Kimliğimizi onların bakışları, söylemleri, tavırları belirliyor. Suskunluğumuzda yutamadığımız öyle sözler taşıyoruz
Kalbim çok kırık. Kamelyalı kadın bende yer etti sanki, sonuna kadar umutlarım bir köşede bekliyordu sanki. Çok çok ama çok üzüldüm, yavaşça umutlarım parçalandı. Bu aşk bu sonu hak etmedi dedim kendime, maddi yaşamın zorlukları dizildi boğazıma teker teker. Önümüzdeki engelleri aşma isteğimiz ne kadar yüksek olursa olsun, olmayınca olmuyor işte... Armand ve Marguerite, böylesi yakışmadı. Armand’ın babasına çok kızdım, toplumun katı yargılarına kızdım, yargısız infaz yapanlara kızdım... Beklediğimden daha güzel, daha duygusal, daha yıkıcı bir kitaptı. Kamelyalı kadın, öyle bir savaş verdin ki; aslında kaybederken kazandın.
Klasik kitaplara şans vermek isteyen, bir yerden başlamalıyım diyen herkese tavsiye ediyorum bu kitabı. Kesinlikle kalbinize dokunacak bir eser. Bu arada, Alexandre Dumas isimli, edebiyat tarihinde iki yazar olduğunu, Kamelyalı Kadın’ın yazarı olan Alexandre Dumas’ın aslında birincisinin yasadışı oğlu olduğunu da Tahsin Yücel’in sunuş’unu okurken öğrenmiş bulundum.
Benim için çok güzel bir okuma deneyimi oldu.
“Üzüldüm.” dememeli, bu kitabı okuyanlar. Sarsıldım, yıkıldım, umutsuzluğa kapıldım demeli. Görülmeyen, hatta bugün bile görmezden gelinen şeyleri ne de güzel çarpmış insanın suratına Pınar Kür. Kitabın içine giremeyeceğimi sandım, ama bilinç akışını okurken bir yerden sonra Melek oldum; Yalçın oldum sanki. Geride kalmış düşünceler su yüzüne çıktı yeniden. “Neden?” Neden sahi? Okumalı insan, bilmeli, sesini çıkarmalı.
Ağlayamadım, ağlamadım. Çünkü biliyorum ki bu sadece bir örnek. Yüzlercesi, binlercesi var yastık altlarında, duvar arkalarında. Daha modern canilikler, daha profesyonel acılar. Ama hepsinin temeli bir, ve bu temeli yıkmadan, yeni bir tanesini inşa etmeden kurtulamayacağız da.
Canım acıyor, çünkü acı çok gerçek. Çok sinirleniyorum, çünkü her gün her saniye kulaklarımda uğuldasa da yaşananlar, elimden ne geliyor? Bu kitabı okumamalı sadece insan. Hazmetmeli, hatta hazmedememeli. Hatırlamalı, hatırlatmalı.
Yutkunurken boğazıma takılan bir yumru Melek, ellerimin arasından kayıp giden bir gelecek. Parmak uçlarımda uyuşan, genzimi yakan bir gerçeklik.
