Gayet sade yazılmış, kafa karışıklığına yer vermeyen, hatta artırıyorum; düşünülmesi gereken bir mesaj vermesine rağmen bu kadar açık yazıldığı için düşünmeye sevk etmeyen bir roman bence Son Ada.
Kitaptaki konuşmacının yer yer “ben usta yazar değilim, ben süslü cümleler kuramam” gibi sözler etmesi beni iten bir unsur oldu. Gerek var mıydı yani dedim. Bir de hep kendini açıklama derdinde olması insana hiç kafayı çalıştırma yeri bırakmaması yukarıda da vurguladığım gibi hoşuma gitmedi.
Ben Livaneli ile barışamıyorum, yine de bu kadar insana okuma sevgisini aşılıyor olması göz ardı edilemeyecek bir başarı. Ben daha fazla okumam diye düşünüyorum kendisini.