Bazı şeyler için artık sabrım yok; ukala biri haline geldiğim için değil, aksine hayatımda artık beni mutsuz eden ya da üzen şeyler ile vaktimi daha fazla kaybetmek istemediğim bir noktaya ulaştığım için… Laf sokmalara, haddinden fazla eleştirilere ve hangi türden olursa olsun talep ve beklentilere artık sabrım yok. Benden hoşlanmayan insanları memnun etmeye, beni sevmeyen insanları sevmeye ve bana gülümsemeyen insanlara gülümsemeye yönelik arzumu kaybettim. Artık yalan söyleyen ve beni yönetmek isteyen insanlara tek bir dakika bile harcamak istemiyorum. Oyunların, ikiyüzlülüğün, sahtekarlıkların ve ucuz övgülerin olduğu ortamlarda bulunmak istemiyorum.
İnsanlardan nefret ederiz ve yine de onlarla birlikte olmak isteriz. Çünkü yalnız insanlarla ve onların arasında bir şansımız vardır yaşamı sürdürmek ve çıldırmamak için.
Böylesi insanlar çok az kaldı hani bir söz var beyaz ata bindiler ve gittiler.Şimdilerde ise insan insanı vururken görmemezlikten gelenler var ne yazık ki 😔
İnsanlar fazlasıyla bencilleşti maalesef. Bana dokunmayan yılan bin yaşasın diyorlar. Herkesin duyarlılığı sahte geliyor bana, sırf gösteriş için. Diğer insanlara yaranma çabası, kendi tepkileri bile değil..