kad_ER_
@kad_ER_
"Bir garip geldi, geçiyor ömrüm..."
31 okur puanı
Ağustos 2013 tarihinde katıldı
Laf kalabalığıEleştiri
"...şato itfaiyeye birkaç borazan da hediye etmişti [...] ; borazanın sesini duyunca Türkler geldi sanıyordun, gürültüsüne bir türlü alışamıyor, her çalındığında yerinden sıçrıyordun."
Gerçek dünyaya dair hiçbir ayrıntı içermeyen bir kitapta bu cümlenin geçmesini sadece absürt buldum.
350 sayfalık bir laf kalabalığı. Akıcılığı olmayan bir hikaye ve bunun üzerine kötü yapılmış bir çeviri. 50 sayfa boyunca nefes almadan konuşan karakterlerle monolog halini alan bunaltıcı diyaloglar.
Distopya okumak istiyorsanız eminim ki çok daha başarılı ve öğretici örnekleri vardır. Bu kitabı okuyarak vaktinizi boşa harcamayın.
Reklam
Harry Potter and the Goblet of Fire
"Cedric Diggory'yi hatırlayın. Doğru olanla kolay olan arasında bir seçim yapmanız gerektiğinde..."
Kitabı bitirdikten bir gün sonra filmi izledim. Serinin en çok beğendiğim filmlerinden biri olmasına rağmen fark ettim ki kitabın yanında çok yüzeysel kalmış. Bütün hikaye sadece turnuvadan ibaretmiş gibi.
Ateş Kadehi, oldukça uzun fakat çok başarılı kaleme alınmış. Son sayfayı çevirinceye kadar hâlâ çözülmemiş, merak uyandıran ayrıntılar vardı. Son sayfaya gelince de 'Acaba buradan sonra ne olacak?' diye düşünmeye başladım. Söylendiği gibi, hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.
J.K. Rowling'in anlatımına hayranım. Orijinal dilinden okumak da çok keyifli. İmkanınız varsa kesinlikle tavsiye ederim. Tek küçük eleştirim bazen sayfalarca uzayıp giden ve geçmişteki olayları açığa kavuşturan diyaloglar, ki Voldemort (veya Tom Riddle) için bunlar monoloğa dönüşüyor. Bu kısımlar yer yer yorabiliyor okuyucuyu. Fakat olaylar bir şekilde gün ışığına çıkmalı, değil mi? :)
Ve kitabın bence en muhteşem sahnesi, Harry Potter ile Voldemort'un düellosu, asaların kilitlenmesi ve o anda yaşananlar: Priori Incantatem . Bu sahne filmde de (kısa sürmüş de olsa) çok güzel resmedilmiş.
5. kitap Zümrüdüanka Yoldaşlığı'nı okumak için sabırsızlanıyorum. :)
Hüzünlü, dramatik... Zweig kitaplarını okurken her satırda karakter ile empati kurmamak elde değil. Dram gibi başlayıp sonrasında bir gerilim romanına dönüşen başarılı bir kitaptı. Yazarın psikolojik analizleri, karakterin ruh halini betimlemedeki başarısı hayranlık uyandırıyor. Bunca güzel detayın yalnızca 70 sayfaya sığdırılabilmiş olması ise oldukça şaşırtıcı...
Korku, Zweig'in en başarılı bulduğum eserleri arasında yerini aldı. Bununla birlikte okuduğum ilk Zweig eseri olan Satranç'ın yeri ayrıdır.
Teşekkürler...
Vay be!.. Evet, kitabın son sayfasını çevirdiğimde içimden geçen ifade tam da buydu: Vay be! Birçok yorumda ifade edildiği gibi kitap oldukça alışıldık bir biçimde başlayıp gelişiyor. Bu bakımdan Daniel Palmer'in en iyi kitabı demeyeceğim (ki bence Palmer'in en iyisi Panzehir'dir, mutlaka okuyun). Böylesi tekdüze gelişen olaylar ne kadar çığırından çıkabilir diye merak içinde okuyordum ki, son 100 sayfayı soluksuz okudum diyebilirim. Birbiri ardından keşfedilen, ortaya çıkan gerçekler sizi oradan oraya savuruyor. Şaşkınlıktan ve gerilim hissinden nefes almayı unutabiliyorsunuz :)
Birçok gerilim romanında gördüğümüz karikatür karakterlerin aksine, Daniel Palmer'in karakterleri oldukça gerçektir. Bir ailesi, iş hayatı, kariyeri ve vicdanı olan karakterler... Yanlış kararlar verebilen, hatalar yapan, hayal kırıklığına uğrayan... Daniel Palmer karakterlerin iç dünyasını öyle güzel tarif ediyor ki, her kitabında onlarla tek yürek olup ben de sorunların çözülmesi için mücadele ediyorum gibi hissettiriyor. Bu açıdan ve daha birçok açıdan, Daniel Palmer'in günümüz gerilim romanı yazarları arasında açık ara önde olduğunu düşünüyorum.
Özetle, Daniel Palmer çok güzel. Okuyalım, okutalım! :)
Severek izlediğim Elveda Rumeli dizisinde, İttihatçı gençler arasında sıklıkla bahsi geçen bir eserdi. Özellikle Abdullah Çavuş'un "Ölsek kıyamet mi kopar?" sözünü bir nakarat gibi tekrar tekrar söylerlerdi. Bu sebeple uzun zamandır merak içindeydim. Keyif alarak, severek ve gurur duyarak okudum. Ne güzel insanlar yaşamış eskilerde... Keşke o güzel zamanları görmek, o zamanlarda yaşamak nasip olsaydı. Bir tiyatro olarak oynanıp izlenince de eminim çok güzel duygular uyandırıyordur.
Burada can sıkıcı bir detayı belirtmek isterim. Eseri, İnkılâp Kitabevi'nin 2016 baskısından okudum. Bu baskıda, Namık Kemal'in tiyatro metninin arkasına Mizancı Murad'ın 1888'de yayımlanan bir eleştirisi eklenmişti. Fakat bu o kadar sert bir eleştiri ki, en sonunda Silistre'nin "milli eserler" arasında bir yer bulamayacağı ve önemini kısa sürede yitireceği sonucuna varılıyor. Böylesi değerli bir eseri bu kadar sert bir eleştiri ile birlikte okuyucuya sunmanın, sonra da kitap kapağına "100 Temel Eser" damgası vurmanın anlamı nedir anlayamıyorum. Eseri okuyup beğenen okuyucu, son birkaç sayfadaki eleştiri yazısı ile eserden soğutulmaya çalışılmış sanki. İnkılâp Yayınları'nın bu tavrını yersiz bulduğumu belirtmek isterim. Şanslıyız ki, Mizancı Murad öngörülerinde yanılmış ve Namık Kemal'in Silistre'si, en değerli milli eserlerimizden biri olarak günümüze kadar ulaşmış.
Bu kıymetli eseri herkesin okumasını, mümkünse İnkılâp Kitabevi'nden başka bir yayınevi tercih edilmesini tavsiye ederim.
Reklam