Kader Çakır
@kadercakr
Edebiyat
Kader Çakır
https://1000kitap.com/aselivayayinevi
GYY
Emanet
Aşk Susuz Kaldı
Babamdan Yadigâr Zaman
Yazar
fakülte/felsefe
Tortum, 17 Ocak 1990
14 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Zaman taşıyamıyordu yorgunluğumu ve babamın yokluğunu.Edebiyat
İnsan ömrü takvimlere göre değil, yaşanmışlıklara göre
hesaplansa daha doğru rakamlar bulamaz mıydık? Bunun rasyonel olması da şart değil üstelik. Bazıları için bir asır, bazıları
için gülümsediği kadar, bazıları için hüznü kadar yaşadı dersek
yanlış olur mu? Ben babamın öldüğü gün değil, anılarla baş
başa kaldığım ertesi gün yaş aldım. Ondan önce yaşsızdım.
Gönlüm o güne gitti yine. Usulca babamın bana ilkokul günü
hediye ettiği ayakkabılara uzandı elim. Biraz eskimiş. Elinden
geldiğince onarıp tamir etmiş babam. Oğluma uzatıp, “Bunlar
senin artık Yusuf, bu ayakkabıları bana deden Ali Usta vermişti. Şimdi bunları sana emanet ediyorum,” dedim. Aslında
oğluma zamanı hediye ediyordum, bana babamdan yadigâr
kalan zamanı.
Babamdan yadigâr kalan zamanın yitiremediği bir çift
ayakkabı hâlâ aynı yerindeydi.
“Beni her yağmurdan sonraki toprak kokusunda hatırla”
“Sana seni seviyorum diyemem belki ama kalabalık bir ortamda gülerken ilk senin gözlerine gülümserim ve eve giden kısa yolu seninle birkaç adım fazladan atabilmek için uzatırım. Bazen de bilerek adresi kaybederim. Bilmem ki anlaman için bazen elimi kaybeder, elinde ararım. Bazen de ezbere bildiğim şarkının nakaratında saçmalarım. En güzel kelimelerle kurduğum cümlenin devrilmesini seyrederim. Konuşurken aniden bir kekeme oluveririm. Bazen de yağmurlu havada şemsiyeyi başımız yerine yağmur ıslanmasın diye tutarım. Kaybolur ayaklarım, aniden topallayarak sana yaslarım omzumu, anla ama sana seni seviyorum diyemem, anla. Hadi elimi tut, gökyüzü bulutlardan düşüyor.”
Bir dede torun romanı...
“Çocuk gözlerinden öpmek istedim, yaşlarını silemediğim
umut kokan gökyüzü gözlerinden. Uçurtmanın takıldığı ağacı kesemezdim... Ben çaresizliğimden çare aradım. Sen benim
gökyüzümsün, gülen yüzüm. Unuttuğum mavim…”