İşte böyle Züleyha ateş söndü külü kaldı, Yara geçti izi kaldı, Sesi gitti sözü kaldı, Kendi gitti adı kaldı. İşte böyle Züleyha yaşansın yaşanmayan ne varsa...
Gelememeyi sen anlat,
Gidememeyi ben anlatayım.
Gözüm degil gönlüm kaldı,
Beklemek degil özlemek yordu.
Hani derler ya;
Aşk arafta bir yoldu,
Giden gitti dönen yoktu...
Ve ekler Nazım Hikmet
mektubun sonuna
Herkese selam, sana hasret.