Kim olduğumu hatırladım, artık gözlerinde hayal kırıklığı okumuyordum,rüya korkusunu(ait olmadığın bir yerde,evindeymiş gibi davranma korkusu),o korkuyu gerçekte yaşadım,karanlığa dönmeliydim,güneşe katlanamıyordum, ümitsizdim,gerçekten yolunu şaşırmış bir hayvan gibi,koşabildiğim hızla koşmaya başladım,aklımda hep aynı düşünce:"Keşke onu da yanıma alabilsem!" ve karşıt düşünce:"Onun olduğu yerde karanlık var mı?"