Ahmet Kara
@kahmet
İlginiz için teşekkürler. Beni Twitter'da da takip edebilirsiniz: twitter.com/kahmet
Bağımsız Araştırmacı
AFL, Bilkent Endüstri, ODTÜ MBA
79 okur puanı
Temmuz 2015 tarihinde katıldı
Beğendim yetmez, çok beğendim. Çok sevdiğimi vurgulamak için sıkça kullandığım bir sözdür bu; kitap yorumları paylaşırken pek kullanmadığı farkediyorum. Tehlikeli Oyunlar'la başlamış olayım.
Evet kitabı çok severek okudum, ama sonlara doğru (kitapla tamamen ilgisiz, başka meşguliyetler nedeniyle) uzunca bir süre okumaya ara vermek durumunda kaldım, bu nedenle kitapla ilgili duygu ve düşüncelerimi daha derli toplu olması için ikinci okuma sonrasına bırakayım. Kitabı ilk-20 listeme alıyorum -- yani nasılsa birkaç yılda bir, tekrar tekrar okuyacağım.
Kitabı 18 günde bitirmiş görünüyorum ama bakmayın siz, yediyüz küsür sayfa kitap aslında bir çırpıda bitiverdi. Oğuz Atay'ın okuduğum ilk kitabıydı ve kendisinin hem genel olarak entellektüel birikimine hayran kaldım hem de bu romanındaki samimi ve akıcı --bir de mizah dolu-- dilini çok beğendim.
Hiç ara vermeden yazarın "Tehlikeli Oyunlar" 'ıyla devam edeceğim.
Benim için zor bir okuma oldu, birkaç satır da olsa kitapla ilgili duygu ve düşüncelerimi paylaşayım.
Öykü okumakta hep zorlanırım. İçimde detay aranan bir yan var sanırım, sanırım ondan. Kitaptaki karakterleri, konuların geçtiği yerleri iyi tanımak isterim kendimi akışa vermeden önce. Neyse uzatmayım, bu bir öykü kitabı olduğu için, bir de yazarın okuduğum ilk kitabı olduğu için, pek ısınamadım. Olumsuz bir yorum yazmak da pek istemiyorum, aynı yazarın Gece'siyle devam ediyorum, böylece yazarı daha iyi tanıma imkanım olacak.
Montaigne bu kitabı günümüzden yaklaşık 430 yıl önce kaleme almış. Bu kadar eski tarihli edebi metinleri --hadi okumayı pek tercih etmiyorum demeyim-- nadiren okuyabiliyorum.
Kitapta paylaşılan düşüncelerin günümüz toplumsal yaşantısı için de hala geçerli oluşu dikkati çekiyor elbet, ama ben bu kitabı okurken nasıl hissettiğimden bahsetmek istiyorum: Zamanda yolculuk yapıyormuş gibi hissettim. Eskiden yaşamış insanlar nelere kafa yorar, nasıl düşünürlermiş gibisinden. Bu kitapla eşanlı olarak ikinci bir kitabı daha okuyorum, insanlık tarihine dair bir kitap (Harari'nin Sapiens'i), muhtemeldir ki zamanda yolculuk yapar gibi hissetmemde tarih odaklı bu ikinci kitabın da rolü olmuştur, bilemiyorum.
Denemeler'i (ilkinden 15+ yıl sonra) ikinci okuyuşum oldu. Yine faydalandığım yerleri oldu diyebilirim. Klasikleşmiş bir eser, herkesin alacağı birşeyler olacaktır, okunmasını genel olarak tavsiye ederim.
Dün Ekşi Sözlük'te bu kitaba dair hoş bir yorum okudum, onu alıntılayarak bitireyim: "İyi denemeydi, Montaigne!" :)
"Kim mutluysa, o haklıdır."
Kitabı pek tutmadım. Daha doğrusu, evet bu da Tolstoy'un yazdığı bir aşk romanı ama bir Anna Karenina kesinlikle değil. Belki de problem bu oldu, yani Anna Karenina-vari bir kitap olmasını beklemiştim/istemiştim, ama öyle bulmadım. Hem hikayeyi hem de anlatımı -nasıl desem- sıradan, yavan buldum.
Zaten laf aramızda, bir romanın yazımı 10 yıl sürmüşse, o kitaba biraz mesafeli durmakta fayda olabilir. Yani hikaye akmamış belli, yazarı önüne katıp sürüklememiş onca yıl. Genelleme yapar gibi oldu (hiç haz etmem), bu yorumumu pek sevmedim gibiyim aslında ama, bu yine de burada dursun.
Bu kitaptan aklımda kalan sanırım bu cümle/önerme olacak; kim mutluysa, o haklıdır.
