Seni ilk gördüğümde yaran vardı,
başkasına kanayan...
Ben seni yaralarına rağmen sevdim.
Reklam
Kaçıncı sonbahar, kaçıncı hüsran?
Kaçıncı yıkılışın aynı duvara?
Her gidenin ardından hep aynı figan,
Dokunma artık şu kanayan yara.
Uslan artık deli gönlüm, uslan...
Çocuk değilsin ki kanasın her söze,
Her gülen çehreyi derman sanırsın.
Ateş düştüğü yeri yakar derler de,
Sen gider, kor kor yanan nâra koşarsın.
Bak, aynalar bile yorgun bakıyor,
Zaman akıp gitti, saçlarda aklar.
Sen hâlâ o eski yangın yerinde,
Bekliyorsun gelmeyecek o ilkbaharı.
Yorulmadın mı fırtınayla yarışmaktan?
Kırık kanatlarınla göğe uçmaktan?
Her veda vaktinde gizli gizli ağlayıp,
Sonra yine gidip aşka çatmaktan?
Uslan artık deli gönlüm, uslan...
Sükûtu giyin üstüne, bırak bu feryadı.
Sana bu dünyada acıdan başka,
İnan ki hiçbir vefalı el kalmadı.
Aşkın Üvey Evladı
Ismarlama bir aşkın üvey evladıdır gönlün.
Sesini duymak için
Sözün annecesiyle yırtar bağrını,
Gecenin en kuytu karanlığında.
Asil sevdanın sahici titreyişi,
Uyanamamış sabahların göğsüne çataldır saplanan.
Kimi kimsesi yoktur bu sevdanın;
Ne kapısını çalan ne adını bilen birileri...
Bekçisi olduğun gözün
Ha düştü ha düşecek yaşında uçurum kirpiklerin.
Öylesi suskun, böylesi acınasıdır sesin;
Duyuldukça eksilen, söylendikçe kanayan.
Babası İsa, Meryem’se annesi,
Bu aşk bir mucize değil, mucizeden arta kalan yaradır; dilesin.
Ve her yetim biraz kendini bekler, bilesin.
Quintessentia
İnsanlığın Sağır Duvarı
Gece yarısı... Dünya derin bir uykuya dalmışken ya da öyle zannederken, kalbi sızlayan bir insanın feryadı düştü satırlarıma. Oturdum, yeryüzünün her köşesinden yükselen o
Ali munzur...
...
Murat suyu Fırata karışır üç gün üç gece kan akanda
Ben belki bin gece sayanda gurbet akşamlarında yıldızları
Emanetime iyi bakasın köylü kızı
O elinde tuttuğun kanayan şey Ali Munzurun kalbinin yarası
...
Reklam
Reklam