Ah siz, gençliğimin hayalleri ve görüntüleri! Ah, siz tüm sevgi bakışları, tanrısal anlar! Nasıl da çabucak öldünüz! Ölülerim gibi anıyorum bugün sizi.
Ve dünya dediğiniz şeyi önce siz yaratmalısınız: bizzat sizin aklınız, sizin imgeniz, sizin isteminiz, sizin sevginizde şekil bulmalı o! Ve sahiden, sizin mutluluğunuz için olacak bu, siz idrak edenler!
Devlet diyorum, herkesin, iyilerin ve kötülerin zehir içtiği o yere; devlet, herkesin iyilerin ve kötülerin kendini kaybettiği yer: devlet herkesin yavaş yavaş intihar etmesine “yaşam” adı verilen yer.