İnsan bazen kaybettiği şeyin kendisine mi, yoksa yaşananların adaletsizliğine mi üzüldüğünü ayırt edemiyor.
Bir şeyler yoluna girmeye başlamıştı. Uzun zaman sonra ilk defa iyi giden bir şey vardı hayatımda. Sonra bir gecede her şey elimden alındı. Söylemediğim sözler söylendi, yapmadığım şeyler yapılmış gibi anlatıldı, beni tanımayan insanların bile hakkımda fikri oldu.
Kendimi savunmaya çalıştım, anlattım, yalvardım, sustum. Ama bazı şeyler insanın elinden kayıp giderken ne kadar çabaladığının hiçbir önemi kalmıyor.
Şimdi geriye dönüp bakınca en çok canımı yakan şey biten bir şey değil aslında. Bir insanın elinden gelen tüm çabayı göstermesine rağmen yine de kaybetmesi.
Belki zamanla geçer. Belki unutulur. Ama bazı geceler var ki insan ölmek istiyor, nefes alamıyor, daralıyor ve o geceler insanın ruhunda koca bir iz olarak kalıyor.
Ben de o izlerden biriyle yaşamayı öğreniyorum.