melis
@kathena
347 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Tanrıların Gölgesi
Selamlaar Öncelikle bu; daha önce Yüzüklerin Efendisi dışında epik fantastik deneyimi olmayan, İskandinav mitolojisinden yalnızca Ragnarök kadarıyla haberdar olan bir kişinin yorumu. “Cadının Yüreği” adlı kitabı okumuştum ama bu ikisi karşılaştırılamaz bile Yani Vikingler falan dahi izlemedim. Bu alanlarla ne kadar haşır neşirseniz kitabı o derecede beğeneceğinizi düşünüyorum, o nedenle kitaba puan verecek cüreti kendimde bulmuyorum.
Tanrıların düşüşünden sonra ölü tanrıların kemiklerini bulan kişiler para para demiyor ama onları bulmak kolay değil, binbir türlü canavar kol geziyor. Bu sırada ortadan kaybolan çocuklar, insanlara rastgele saldıran; Ejderha tanrısı Lik Rifa tarafından yaratılan Vaesenler ve Vaesen katilleri olan Ölüm İttifakı… Bir yanda yine Vaesen avlayan, kutsal emanetler arayan bir grup paralı asker olan Kan Yeminliler… Boyunlarında tasmalarıyla birilerine esir olmuş Seidr Cadıları, nidingler, Hundurlar ve nice varlık. Düzenin bozuluyor olmasına acaba yüzyıllardır görülmeyen “ejderha tohumları” mı sebep oluyor?
Ben kapağında ejderha görünce direkt konusunu bile okumadan aldım. Epik fantastik, içinde romantizm yok -ki fantastiğin aşkla buluşmasına bayılırım ama olsun- ve bir serinin ilk kitabı. Game of Thrones’ta da olaylar baya yavaş gelişiyor evet, yeni oluşturulan bir evrenin temelleri sağlam da atılmalı ama bu epeey yavaştı. Bu arada “on kış geçirmek”, “isim günü kutlamaları” ve birkaç konu bana GoT’u hatırlattı. Her şey ikinci kitap ve sonrasına bırakılmış olarak algıladım. İlk sayfalarda Orka ve ailesinin atmosferi kitabın içine çekti ama bir 250 sayfa okuyup halâ ifadelerinde olmam hoşuma gitmedi. 100 sayfa aralıkla aynı sorunun okuyucuya sorulması ve aydınlığa çıkarılmaması da yine hoşuma gitmeyen detaylardan.
Reklam
Gözkapaklarında çok küçük bir kıvrım, kirpiklerinde de çok da belli olmayan bir fark var, ki bu aslında her şeyi farklı kılıyor. Aralarındaki farkı kim ölçebilir ki, onun sesinde dans etmemi sağlayan özelliği kim söyleyebilir…
Her geçen gün seni tüketiyor. Ormanı ağaçlardan ibaret göremiyorsun. Ânın ince detaylarında boğulmaktan üzerine yoğunlaştığın bu engin gayeni unutuyorsun. Tuvalin kenarındaki minik bir detay üzerine yoğunlaşmış bir şekilde çalışan ressam gibisin.
Sapık 9/10
Selamlaar! Yıllar önce bayılarak izlediğim, favori dizilerimden olan Bates Motel’in orijinal eseriyle birlikteyim. Tabii uzun uzadıya diziyi izledikten sonra 150 sayfalık içerik biraz az geldi
Norman Bates, yakınlarında yeni bir karayolu açılması sebebiyle artık müşterisi olmayan Bates Motel’in sahibiydi. Derken, resepsiyon zili çaldı. Mary Crane 27 yaşında, bir emlakçının yanında çalışan, orta boylu ve mavi gözlü bir kadındı. Ve işte Bay Bates’ten oda rica ediyordu. Bu kadının burada, bu saatte işi neydi? Üstelik aç olduğunu ve saatlerdir yolda olduğunu söylüyordu. Eh, Mary’i mecburen eve, -annesi Anne’nin yanına- götürüp bir şeyler hazırlayacaktı. Anne acaba rahatsız olur muydu? Sonuçta oğlunu kıskanıyordu. Bu yapacağı iş ona bir meydan okumaydı. Yemek yerlerken Mary’le sohbet ettiler ve Mary yorgun olduğunu söyleyerek odasına çekildi, kapısını kilitledi. Duşa girdi, -gerçekten çok yorgundu- bu nedenle odasının içindeki ayak seslerini duymasıyla, duş perdesinin aralanıp; parlak keskin bir metalin kafasını parçalaması arasında çok zaman farkı yoktu. O andan önce görebildiği tek şey karma karışık bir tutam saç, cam gibi kanlı gözler ve buruşuk bir yüz oldu. Gözleri cidden kıpkırmızıydı, ifadesizdi ama kendisine bakıyordu. İşte bir yaşamın son anı buydu.
Ya dizisini izlerken de garip bir hisse bürünmüştüm şimdi de o haldeyim. Çoklu kişilik bozukluğu ve şizofreninin dışında altta kalan birkaç psikolojik sorun daha ele alınırken kitap öyle bir akıyor ki keşke okusanız; ama biliyorum ki bu türü seven çok yok. Bates Motel zaten kalıplaştı, birçok dizide hatta şarkıda atıfta bulunuluyor. Split, Glass gibi filmleri seviyorsanız bu kitabı okumanızı öneririm
Reklam