Zor sevilen ama en etkili kitaplarından. Akıcı bir romandan ziyade, roman maskesi takmış devasa bir felsefi inceleme.
Sıkılmama sebep olan kısımlar : Rousseau çok tekrara düşer ve didaktiktir (öğretici olmaya çalışırken parmak sallar). Ayrıca, kadınların eğitimine dair bölümler (Sophie kısmı) bugünün değer yargılarıyla bakıldığında oldukça çağ dışı ve sinir bozucu geldi.
Sevmeme sebep olan kısımlar: "İnsanın özü iyidir, onu toplum bozar" fikri. Doğayla iç içe olma, çocuğun bir yetişkin gibi değil, bir çocuk gibi yaşama hakkı olduğunu savunması gibi kısımlar çok güzel.
Şunu da anlamış oldum ütopya sevmiyorum, Emile, aslında Rousseau’nun modern dünyaya karşı yazdığı bir "yetiştirme kılavuzu"dur. Yazara göre çocuk, kitaplardan değil deneyimlerden öğrenmelidir. Örneğin; çocuğa astronomi öğretmek için onu kütüphaneye kapatmak yerine, gece ormanda yolunu bulmasını sağlamayı önerir.