Tuğba Kara Ünsoy

Aşağıya bakiyorsaniz, asla gökkuşağını göremezsiniz...
Duygu Asena
İnsan, yaşamında eksik olanı her şey sanıyor.
Sevgili dostum, O'nun gitme ihtimali üzerine konuşmuş muyduk hiç? Hayır değil mi? Ama gitti...
Dünyanın en uzun hüznü yağıyor Yorgun ve yenilmiş insanlığımızın üstüne Kar yağıyor ve sen gidiyorsun Ağlar gibi yürüyerek gidiyorsun Belki bulmağa gidiyorsun kaybettiğimiz O insan ve tabiat çağını Dön bana ve dinle Kuşlar uçuşuyor içimde Loş bir keman solosu gibi Kuşların uçuştuğunu içimde Dön bana ve dinle. Karanlık denizlerin dibinde Birtakım incilerin olduğunu Birtakım incilere ve hatıralara Neden bağlı olduğumuzu unutma. Duy beni ve dinle Denizler boğuşuyor içimde. Unutma diyorum ama sen anla Anlat bizim de yaşamak istediğimizi onlara.

Tuğba Kara Ünsoy

, bir kitabı okumaya başladı
José Mauro de Vasconcelos
7.4/10 · 33,6bin okunma