Ən çətini , məsələn tez-tez neft quyularından çəkilib çıxarılan meyiti tanımamaq , yaxud buruq sahibinin arzusuna görə tanımaq idi. Neft qaynaqlarındakı meyitlərlə xüsusi davranış tələb olunurdu. Gündə bir neçə dəfə fəhlələrdən biri adi vedrədə oturub quyuya enməli olurdu , bu da əsasən ölümlə nəticələnmək demək idi. Əksər vaxtlarda fəhlə boğulub neftə gömülür , vedrəni boş çıxarmalı olurdular. Meyit ancaq bir neçə həftə sonra tapılır , bəzəndə heç yerli dibli tapılmırdı.