Şiirle pek aram olmamasına rağmen eseri elimden bırakamadım.
Alıntılamak durumunda kaldığım o kadar fazla parça oldu ki adeta kendimle oturmuş, kendime yazmışım gibi hissettim.
Misal beni derin karanlığıma, çıktım sandığım kuyularıma iten birkaç şiirin üzerinde durmaya gücüm yetmedi. Korktum.
Sanırım herkesin kafa barıştıracağı bir eser değil. Sevgili şair kusuruma bakma ama umarım da olmaz.
Demek oturdun, kendine şiir yazdın... Kıps.
Karabasanlar 
Veysel Nazlı
Karabasanlar Veysel Nazlı
MARTIN EDEN
Bu kitabı daha önce okumadığım için kendime kızgınım. Rafımda yıllarca boşuna tozlanmış!
Jack London kendi hayatından parçalarla öyle bir hikaye kurmuş ki resmen beni de içine çekti. Empati seviyem tavan yaptı, adam tükenmişlik sendromuna girdikçe ben de yanına yuvarlandım. “O kitaplar yazılmıştı” dediğinde gözlerim doldu, sanki ben onun yerine bağırarak ağlamak istedim.
Nefret ettiği herkesten yüzüne tükürecek modda ben de nefret ettim. Ruth içinse RABBIM SANA GELİYORUM, cringe üstüne cringe! Ve London’ın şaibeli ölümü… umarım sadece dönemin şartlarından ötürü açıklanamadı, yoksa Martin Eden kaderi paylaşmış olabilir mi diye düşünmeden edemedim.
Her sayfası ayrı muhteşemdi. Puanım: koskoca bir 10/10 ️️️️️️️️️️️
Kardeşler, okuyun, okutun. Sonra bana yazın yorumlaşalım
Bu arada sebepleri başka olsa da eğitimi arttırıp algıyı geliştirdikçe hayat hakkında gelen sonradan farkındalık hissi bana Algernon’a Çiçekler haletiruhiyesi verdi. (çeviride bu kelimeyi çok kullanmışlar, ben de dokundurayım dedim, kıps)
İş Bankası Yayınları’na ve çevirmen Levent Cinemre’ye de ekstra teşekkürler, açıklamaların hepsi daha iyi anlamak adına aşırı yardımcı oldu.
#martineden #jacklondon #bookstagram #kitaptavsiyesi #okudumbitti #bookwormlife #işbankasıkültüryayınları #bookrecommendations #okuyunokutturun #kitapyorumum
2/10
2025 72. kitabı
Uzun zamandır okuduğum (okuyamadığım) en sıkıcı kitap.
Muhtemel bir film uyarlaması söylentileri, bu metnin esasen sinema ya da dijital platformlar için “ön metin” olarak kurgulanmış olabileceği şüphesini doğuruyor. Bu durum ise eseri edebi bir ürün olmaktan çok, popüler kültürün hızlı tüketilen “pornografik” bir versiyonu haline getiriyor: Duygu pornosu, travma pornosu, mesaj pornosu. Her şey “anlatmak için değil, tüketilmek için” gibi. Sarı Yüz, belki birkaç alıntı story'lere düşer, ama hafızada yer etmesi güç, bir pop kültür artığı olarak raflarda yerini alır.
Kıps
Düşlerimin haritası elinde...1000Kitap
Puslu Kıtalar Atlası İhsan Oktay Anar
Tarihi, fantastik, felsefi konuları içeren harika ötesi bir roman olan puslu kıtalar atlası hikaye içinde hikaye barındırır. Bu nedenle romanda bolca kahraman vardır ve bütün bu kahramanlar romanın bir yerinde buluşurlar. Bu kesişmeler tesadüfîymiş gibi gelir ama yazar mükemmel bir üst kurmaca ile olağanüstü bağlantılar kurmuş.
Olaylar Osmanlı'da 18 yy da geçer. Uzun ihsan efendi dünyayı keşfedip bir atlas hazırlamak isteyen biri fakat maceraya atılacak cesareti yoktur. Uyku ilacı içerek transa girer ve astral seyahat ile dünyayı gezip bir atlas hazırlar ve bu atlası oğlu Bünyamin'e verir der ki: - Git ve dünyaya şahit ol.Macera büyük bir ibadettir.Ben cesaret edip dünyayı gezemedim bunu rüyalarımda yaptım. Bunun üzerine oğlu Osmanlı'da lağımcı işine girer ve olaylar olaylar.
Uzun İhsan Descartes'in metot üzerine düşünceler adlı eserinin tercümesinde " düşünüyorum o halde varım" sözünü öyle derinlemesine düşünür ki, filozofun yanıldığını "ben düşünüyorsam sizler varsınız" der ve kitabın tamamı Uzun İhsan'ın düşlerinden mi oluşuyor diye bizi bi handikapa sürükler.
Kitapta kehanet, büyü, düşler, hayaller, kariyer yolculuğu, para, paranın tanımı, mekanik, manyetizma, Mesih gibi birçok konuya uzmanca yer verilmiş.
Hani bir video var ya ' gülme var, ağlama var,işeme var, kusma var, eğlence var er şey var' yani biraz bu kitabın edebiliğine yakışmadı biliyorum ama tam da böyle bir şey kitap aslında. Ne yapayım yazmasam içinde kalırdı.
Valla bu kitabı iyi okurlar okusun hadi kıps
Binlerce kişinin okuduğu ve hatta yüzlerce kişinin epey yüksek puanlar verdiği, kitap fuarında bana sıkça sorulan bir kitabı yorumluyorum bugün, toplaşın. Yine çok acayip yerlere gittim...
Sabah
(Kısmi spoiler içerir kitabı okumamış olanlar çok şey etmesin bu yazıya.)
Şunu söyleyeyim bu okuduğum ikinci İhsan Oktay kitabı. Puslu Kıtalar Atlası'nı ikinci defa okuduktan başladım buna.
Yine aynı yazardan bir kitap okumak istememin sebebi Anar'ın anlatım şekli ve sıradan bildiğimiz o Osmanlı'yı tamamen ayrı ve sanki fantastikmiş gibi anlatmasıydı. Gerçekten çok hoşuma gidiyor bunlar.
Yine Puslu Kıtalar Atlası'nda olduğu gibi bu kitapta da asıl olaya girmeden bir sürü farklı karakterin hikayesine şahit oluyoruz. Güzel. Kitap üç bölümden oluşuyor; Baba, Oğul ve Hayalet. Semavi dinlerdeki olaya referans herhalde ayrıca.
Benim favori kısmım Demir Minareler'de Zeplin yaptıkları kısım oldu. O efsane ekiple bağ kurdum. Favorim Bevval. Bana baya bi steampunk havası verdi orası o yüzden sevmişimdir belki.
Oğul kısmı sanıyorum Sarıkamış'ta yaşanan olaylarla ilgili. Oradaki askerlerin psikolojisini güzel vermiş. Sevdim.
En son kısım biraz sıksa da azıcık okuyunca açıldı benim için. İdris Amil Zula, Emil Zola'ya referansmış orda herhalde, güzel. O kısmı okurken de büyük zevk aldım. Özellikle son kısımda her şeyin yerine oturması pis hoşuma gitti.
Kitabın sonunda olanlardan Interstellar havası aldım çok hoşuma gitti.
Öyleydi yani, ben bu kitaba 8 veririm.
(Bunu okuyan olursa, ki sanmıyorum bu incelememsi yazının sadece kendime not olduğunu söyleyeyim. Anlatıma çok takılmayın o yüzden. Kıps.)
