Kitap
Amak-ı Hayal

Amak-ı Hayal

OKUYACAKLARIMA EKLE
8.6
2.973 Kişi
9,5bin
Okunma
2.997
Beğeni
81bin
Gösterim
200 sayfa · 
 Tahmini okuma süresi: 5 sa. 40 dk.
Basım
Türkçe · Türkiye · Yason Yayıncılık · 8 Nisan 2016 · Karton kapak · 9786059317290
Diğer baskılar
Ahmed Hilmi veya daha çok bilinen ismiyle Şehbenderzâde Filibeli Ahmed Hilmi (1865-17 Ekim 1914) tanınmış Türk mutasavvıf ve düşünürü. Vahdet-i Vücud inancının sadık takipçilerinden olan Ahmed Hilmi, çağdaşı maddeci düşünürleri yoğun biçimde tenkit etmiş, anti-maddeci eserler kaleme almıştır. Filibe doğumlu olan Ahmed Hilmi bu nedenle Filibeli Ahmed Hilmi olarak anılmıştır. Babasının görevi(şehbender/konsolos)nedeni ile de Şehbenderzade olarak anılır. İlk eğitimini Filibe´nin müftüsünden alan Ahmed Hilmi, daha sonra ailesiyle birlikte İzmir´e taşınmıştır. Eğitimini Galatasaray Lisesi´nde tamamladıktan sonra Düyûn-ı Umûmiyye´de çalışmaya başlamış, Beyrut´a atanmıştır. Siyasi bir mesele nedeniyle Beyrut´tan Mısır´a kaçmış, 1901´de tekrar İstanbul´a dönmüş fakat Fizan´a sürülmüştür. Tasavvufa olan ilgisi büyümüş, özellikle Vahdet-i Vücud düşüncesine inanmaya başlamıştır. Tasavvufi yönü fikirlerini büyük oranda etkilemiştir. Meşrutiyetin ilanıyla 1908´de İstanbul´a dönmüştür. Burada İttihat-ı İslam adlı bir haftalık gazete çıkarmaya başlamış fakat bu gazete uzun soluklu olmamış ve sonunda başka gazetelerde yazmaya başlamıştır. 1910´da Hikmet isimli bir haftalık gazete yayımlamaya başlamış, yine aynı yıl Hikmet Matbaa-yi İslâmiyesi´ni kurmuştur. İttihat ve Terakki Cemiyeti´ni eleştirmeye başlamıştır. Düşünceleri dönemde cemiyetin karşıtı olan görüşlerle de uyuşmadığı için birçok düşman kazanmıştır. Eleştirilerini ve görüşlerini en çok Hikmet gazetesinde yayımlamış, gazeteyi günlük çıkartmaya başlamıştır.Ekim 1914´te zehirlenerek ölmüştür. Zehirlenmesinin nedeni bilinememektedir. Masonlukla ve siyonizmle mücadele eden ilk kişilerdendir. Dolayısıyla ısrarla karşı çıktığı ve düşmanı olmuş masonlarca zehirlendiği söylenmiştir. Ancak masonlarca zehirlendiği iddiaları ölümünden bir süre sonra ortaya atılmıştır. Gerçek ölüm nedeni bakır zehirlenmesidir.
6 mağazanın 159 ürününün ortalama fiyatı: ₺16
8.6
10 üzerinden
2.973 Puan · 644 İnceleme
Asya
A’mâk-ı Hayal'ı inceledi.
194 syf.
·
9/10 puan
Sonsuz Hayaller
Ve Bir Rüya aleminin daha sonuna geldik. " Türk edebiyatının ilk felsefi ve gerçeküstü romanı kabul edilen A'mâk - ı Hayal , Filibeli Ahmed Hilmi'nin felsefi ve tasavvufi görüşlerini içermektedir . Romanın kahramani Raci , içindeki şüphe ejderhasını susturmak ve mutlak hakikate ulaşmak için mezarlıkta karşılaştığı Aynalı Baba'nın yardımıyla manevi seyahatlere çıkar , Raci bu seyahatlerinde hedefine ulaşmak için Buda'yla Hiçlik Zirvesi'ne , Yunan tanrılarının bulunduğu Olimpos Dağı'na , Hürmüz ile Ehrimen'in savaş meydanına , Simurg'un sırtında Merih gezegenine , Kaf Dağı'na ve daha birçok yere gider . Raci hakikatin peşinde nice âlemde , boyut ve mekânda dolaşırken biz okurlara Ahmet Hilmi'nin Doğu ve Batı felsefesi , tasavvuf , mitoloji , dinler tarihi üzerine kurduğu bu gerçeküstü romanı izlemek düşüyor -şaşkınlıkla , merakla ve zevkle ..." der kitabın arka kapağında. Kitabı okurken kah İlahi Komedya'yı kah Shadow and Bone' u okuyormuş gibi hissettim başı rüya gibiydi taki sonundaki bir kaç hikaye kadar. Son on-onbeş sayfada bir kopukluk hissettim. Sanırım rüyadan uyanmak o hissi verdi. Türkiye iş Bankası kültür yayınlarına ve çevirmenimiz Mehmet Kanar 'a çok teşekkür ederim. Keyifli okumalar dilerim.
A’mâk-ı Hayal
8.6/10
· 9,5bin okunma
OKUYACAKLARIMA EKLE
2
95
Fëanor
A’mâk-ı Hayal'ı inceledi.
204 syf.
·
4 günde
·
10/10 puan
MANEVİYATIMIZIN DERİNLİKLERİ
Hayat da zamanın oyuncağıdır. Ama tüm dünyaya hükmeden zamanın da Er ya da geç bir sonu olmak zorundadır. (William Shakespeare, Kral IV. Henry - 1, s. 128) İlk olarak 1925 yılında, Raci’nin Hatıraları adıyla yayımlanan A’mâk-ı Hayal, Batılı bir anlayış içeren romanlardan farklı bir kurguda yazılmasıyla dikkat çeker. Nesir olarak kaleme alınan, birbirinden bağımsız kısa öykülerden oluşan A’mâk-ı Hayal, başkarakter olan Raci’nin başından geçen alegorik olayları konu edinmesiyle bir bütünlük arz eder. Raci, aslında rücu eden kişidir, bir başka ifadeyle hayatını dünyevi zevklerle sürdürmesine rağmen, Aynalı Baba’yla karşılaşması ile nefis mücadelesi vererek dünyevi zevklerden arınır. Filibeli söz konusu romanında dönemin pozitivizm, materyalizm gibi maddi fikirlerine karşılık tevhid/vahdet-i vücûd¹ anlayışını savunur. Romanın başkarakteri Raci, ilim sahibi bir gençken varlık, ruh, hakikat gibi konularda cevaplayamadığı sorularla şüpheye düşer. Raci eğitimini genişletme çabalarına, ispiritizma, manyetizma toplantılarına katılmasına rağmen bir kara leke gibi bütün benliğini kaplayan şüpheyi gideremez. Bu yönüyle bir arayış romanı olan “A’mâk-ı Hayal”, Raci’nin yüce bir insan olan Aynalı Baba rehberliğinde gelişimini tamamlayarak vahdet-i vücûda erişmesini konu alır.* Filibeli'nin romanı, sınırları aşmış, ''hayalin derinliklerine'' dalmış muhteşem bir romandır. Roman o kadar üst düzey bir romandır ki, sadece zamanının dışına çıkıp ''iyi'' bir eser olmayı değil, bir ''şaheser'' olmayı hak ediyor. Romanda Filibeli, bireyin manevi devinimlerini, ''hayalin derinliklerine'' inerek anlatıyor. Bunu anlatırken de varlık, yokluk, varoluşsal acılar, hayatın tatlılığı gibi birçok konuyu işliyor. Ayrıca mitoloji, felsefe, politika, eğitim gibi birçok daldan da yardım alıyor. Okur da edebi hazzın doruklarında, ''hayalinin derinliklerinde'' gezintiye çıkıyor. Bilirsiniz, kurgu oluşturmak kolay değildir, hele ki gerçeküstü bir roman kurgulamak hiç kolay değildir. Homeros'tan bu yana gerçeküstü kurmacalara alışkınız. Ama bu kurmacaları incelemek ve oluşturmakta oldukça zorlanırız; çünkü bu kurmacaları hem oluşturmak zordur, hem de oluşturduktan sonra içini doldurmak zordur. Bu açıdan gerçeküstü roman yazmak oldukça külfetli bir iştir. Hele ki o dönemde, gerçeküstü romanların ve genel olarak romanların çok az olduğu dönemde, bu türde yazmak hiç kolay değildi. Filibeli'yse kendi felsefi yetkinliğine ve ''hayalinin derinliklerine'' güvenmiş olmalı ki, böyle bir roman yazsın. Gerçekten de Filibeli, bir Tanzimat Dönemi romanının çok üstünde bir eser vermiş. Bir Tanzimat Dönemi romanına göre Amâk-ı Hayal çok üst düzey; çünkü Tanzimat Dönemi romanlarında tasavvuf, insanın içi ve maneviyatı konuları çok işlenmiyor. Genellikle aşk, acı, keder, kadın-erkek ve cariye ilişkileri, kıskançlık, köşkte gelişen olaylar gibi konular belirleniyor bu dönemde. Servet-i Fünûn Dönemi'nde de konular çok farklı olmuyor. Filibeli'yse farklı konular seçmiş, kaliteli karakterler yaratmış, romanını muhteşem bir kurguyla bezemiş, felsefi niteliği en üst seviyede tutmuş ve böylece tüm diğer Tanzimat romanlarından, hatta genel olarak romanlardan ayrılmış. Bu ''yenilikçiliği'' de takdir edilesi. Romanın iyi olan bir diğer tarafı da, düşünsel açıdan oldukça esnek olması. Dostoyevski romanlarının bazı alıntılarında, Shakespeare'de ve Goethe'de de görülen bu durum A'mâk-ı Hayal romanında da var. Çoğu alıntısı ve çoğu öyküsü esnek, edebi ve oldukça felsefi. Bu da okuru düşünmeye ve kendi hayal âleminde gezmeye itiyor. Filibeli, insanları düşünmeye iterek onları hakikati aramaya, ''yalanlara'' karşı biraz olsun mücadele etmeye teşvik ediyor. Bu da kitabın niteliğini daha da artırıyor. Romanın karakterlerinden Aynalı Baba'nın çaldığı neyin sesleri bize de geliyor, Raci'nin hayallerine biz de dalıyoruz ve uyanınca da Aynalı Baba'nın tebessümünü, hayat derslerini biz de duyuyoruz. Birçok insanın Raci olduğunu, Aynalı Baba'sının tebessümünü gördüğünü ve içindeki kuşku ejderhasını susturması için yolculuklar yaptığını Filibeli de öne sürüyor. Onun da dediği gibi, biz her zaman kendimize sorular sorup, hayaller âleminde, kitaplar âleminde, filmler âleminde ve daha birçok âlemde bu sorulara cevap arıyoruz. Cevap aradığımız sorular yeni soruları doğurduğu için, bu arayış hiçbir zaman bitmiyor; tıpkı kitap okumanın da bir süreç olduğu gibi, bu sorular âlemi de bir süreç mekanizmasıyla işliyor, onu özel kılan da bu oluyor. İşte bu ''süreç mekanizması''nın en muhteşem örneğini A'mâk-ı Hayal'de Filibeli Ahmet Hilmi veriyor. Roman üzerine söylenecek, içselleştirecek, anlatılamayacak çok şey var, ben de birkaç alıntıyı ve durumu yorumlamak istiyorum, elimden geldiğince... Zavallı beynimin içi sürekli bir savaş meydanıydı. Karışık düşünce dalgaları hiç durmadan birbiriyle çarpışarak beynimi uğultuyla, gürültüyle dolduruyordu. (s. 5) Gerçekten de çoğu zaman insanın beyni bir ''savaş meydanı''dır. Bir şey düşünürsünüz, sonra başka bir şeye geçersiniz ve daha sonra düşünceler dağılmaya başlar. Bir şeye ya odaklanırsınız, ya odaklanamazsınız. Zihin çok hızlı işlediği için ve bir anda süzgecinden birçok şey geçirdiği için insan, bu ''işleyişten'' çoğu zaman rahatsız olur; çünkü bu kadar çok şeyi düşünmeye, bu kadar çok farkındalık kazanmaya alışkın değildir insan. ''Bilgelik kederi getirir. Bilgisini artıran kişi kederini de artırır,'' der Tolstoy. İnsan düşününce farkındalık, dolayısıyla bilgelik kazandığı için kederlenir, bu kederden dolayı da içinde ''gürültüler'' oluşur. Raci'nin de, hepimizin de rahatsız olduğu durum budur. Jean-Paul Sartre'ın da ''Düşünmek istemiyorum. Düşünmek istemediğimi düşünüyorum. Düşünmek istemediğimi düşünmemem gerek,''² demesinin sebebi tam da budur. ''İnsanların gözü hakikatleri görmekte arpacık soğanı kıymet ve nispetindedir.'' (s. 54) Hürmüz ve Ehrimen öyküsü de muhteşem olan romanın (Hiçlik Zirvesi), ''gözünde arpacık olan insanlar'' öyküsü de çok iyiydi. Gerçekten de, bir insan neyi bilebilir? Bu kadar çok bilgi yığını olan dünyada insanın gözü arpacıklarla kaplı değil midir? Bazı insanlar bu arpacıkları kaldırmak, gerçekleri az da olsa görmek, ''hayalin derinliklerine'' dalmak isterler. Ama bazı insanlar da gözlerinde bir arpacıkla, ''mutluluk perdesiyle'' yaşarlar. Raci'ye de (bu öyküde) ''oğlum çıldırmış'' diyen babası, asıl çıldırmış olanın kendisi olduğunu bilmiyordur. İnsanlar gerçeği görmek istemez, gerçeklerden kaçarlar. Gerçeklerden kaçmayan bilge insanları da her zaman aşağılamak isterler ve ''çıldırmış'' addederler. Bu, bilge insanlar için trajik olan durumlardan sadece biridir. İnsanın bu dünyada var olan bilgilerin hepsini bilemeyecek olması bir kenara, insan ''hakikati'' de tam olarak bilemez. Zaten Raci de ''Ben niyet ettim ki bu hayatı, dünyaya niye geldiğimizi, ne olacağımızı, bizi göndereni anlamadan terk etmeyeyim. Ah, ne olurdu bu suallere olumlu veya olumsuz birer cevap verebilsem!''³ der bu konu hakkında. Felsefe bir bilim olmadığı için kesin değildir, dolayısıyla herkesin düşüncesi kendinedir. Bu açıdan insan, doğaüstü şeyleri asla kesin olarak bilemez. Hep içinde bir şüphe ya da umut barındırır. ''Acaba?'' ve ''Belki de?'' der çoğu zaman insan, bu açıdan hiçbir zaman ''tamamlanmış'' bir varlık değildir. ''Bu tekâmüle muhtaç âlemler, bu dönmeye mâhkum kervan hayalin benzersiz sırrına, güzelliğin cezbedici nuruna koşup gidiyor,''⁴ der Filibeli. Bu alıntı da buna örnektir. İnsan ve dünya her zaman gelişir, dönüşür ve değişir. Değişmeyen tek şey değişimdir. İnsan, sorgular, süzgecinden geçirir, kafasında ''gürültüler'' olur ve sonunda da hakikatin ''cezbedici nuruna'' doğru koşar, tıpkı Raci gibi. - Ruhu hâlâ anlamadın mı? - Hayır, lütfedip anlatırsanız... - Anlatmak... Anlatmak mı? (s. 84) Bu alıntı herhalde Filibeli'nin felsefi yetkinliğinin ne kadar üst düzey olduğunun kanıtıdır; çünkü insan, ruhu anlatamaz. Anlatamamasının sebebi dil ile iletişim kurmasıdır. Dilin işlevleri sınırlıdır, önemli olan ruhu anlatmaktır ve ruh da dil ile tam olarak anlatılamaz. Bu yüzden insan her zaman ''tek ve anlaşılmaz'' bir varlık olarak yaşar. Ahmet Hamdi Tanpınar'ın ''Fakat neyi anlatabilirdim, kime anlatabilirdim? İnsan neyi anlatabilir? İnsan insana, insanlara hangi derdini anlatabilir? Yıldızlar birbiriyle konuşabilir, insan insanla konuşamaz,”⁵ derken anlatmaya çalıştığı budur. Lermontov da Filibeli'ye ''Ruhu anlatmak olanaklı mı?''⁶ diye sorar. Filibeli de ''Anlatmak... Anlatmak mı?'' diye cevap verir ve olanaksızlığını kanıtlar. Romanın filozoflar ve varoluşsal sorular üzerinden gitmesi de ayrı bir güzel. Örneğin Filibeli bize bir sayfada ''Yoklukla varlığın tek şey olduğunu kim ispat edebilir?''⁷ diye sorarken, diğer bir sayfada ''Sana bunu sorarım, bu hayatta ne var?''⁸ diye sorar. Varlık-yokluk sorununu, saadetin ne olduğunu, hakikatin ne olduğunu, dinlerin bunun hakkında ne dediğini ve daha birçok şeyi irdeler. Raci'nin ''deliliğine'' kanaat getirmeleri de insanların birbirlerini anlayamayacağına, ruhun anlatılmayacağına bir delildir. Raci hiç sorgulanmadan ''tımarhanelik bir deli'' olur. İnsanlar onu anlamak istemezler, hemen bir köşeye atarlar. Bu çoğu zaman böyledir. İnsanlar, tıpkı Raci'ye yaptıkları gibi, bir kişi düşüncesini belirttiğinde hemen saldırıya geçerler ve yargılarlar. Bu ahlaki açıdan da yanlıştır; çünkü insan karşıdakinin neden böyle bir şey düşündüğünü, bunu düşünmesine nelerin sebep olduğunu bilemez, dolayısıyla her ne söylerse söylesin, yanlış olur. Bu açıdan bir insan düşüncesini beyan edince direk saldırmaktansa onu ''anlamaya çalışmak'' ve akıl süzgecinden geçirmek önemlidir. ''Yargılamaktan sakın; hepimiz günahkârız,''⁹ sözünde Shakespeare'in anlatmak istediği de budur. Bu iki alıntı da insanın intihara meyilli olduğunu fakat hayat ne kadar acı olursa olsun insanı hayata bağlayan bir kuvvet bulunduğunu kanıtlıyor. Hayatın ''tatlı''lığı insanı cezbediyor ve etkiliyor. Bu alıntılar Dostoyevski'nin İnsancıklar'ındaki ''İnsan, hayat şartları ne derece olumsuz olsa da benimsediği yerde mutlu oluyor'' alıntısını da kapsıyor. ''Yarabbi! Hayattaki bu lezzet nedir? Nedir bu hayata bağlayan garip kuvvet? Hayat kalıcı değil, dert, keder dolu Yine emel o; nedir bunun sebebi?'' (s. 89) ''Hayat o kadar tatlı ki! Her an ölüm acısıyla bin kez ölürüz de, Göze alamayız hemen ölmeyi!'' (William Shakespeare, Kral Lear, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, s. 155) ''Kim haklı, kim suçlu? Hiç kimse. Yaşıyorsan, yaşamana bak: Yarın öleceksin, benim bir saat önce ölmüş olabileceğim gibi. Ve insan yaşamı sonsuzlukla karşılaştırıldığında sadece bir an olduğuna göre onu da zehir etmeye değer mi?''¹⁰ der Tolstoy. Yaşamımızı zehir etmememizi öğütler. Aynı şeyi Montaigne de yapar. Hayat, gerçekten de bir andan ibarettir; hiçbir önemi yoktur. İnsan nedir ki? Bir anda doğan, bir diğer anda ölen, kısacık ömürlü bir varlık. Önemli olan bu kısacık zamanı güzelce değerlendirmektir. Önemli olan bu anın değerini anlamak, kısacık zaman aralığında sıkışmış bireyler olduğumuzu kavrayıp ona göre hareket etmektir. Filibeli de bunu vurgular. ''Hayatımız nedir? Ebediliğe nispetle bir hiç; uzun zamanlara nispetle bir an.'' (s. 111) ''Her şeyi sona erdirecek veya bugün ya da yarın mutlaka gelecek olan ölüm, sonsuzlukla karşılaştırıldığında sadece bir andan ibaret.'' (Lev Tolstoy, Savaş ve Barış, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, s. 59, I. cilt) ''Gaflet ve cehalet. İşte varlığın iki saadet imkânı,''¹¹ der Buda, ''Ebedi Hayalet'' bölümünde. İnsan, düşünen bir varlıktır, ''Düşünmek ruhun gerçek zaferidir,''¹² der Victor Hugo. İnsan düşününce farkındalık kazanır ve kazandığı farkındalıklar onu saadetten uzaklaştırıp, kedere sürükler. Dostoyevski'nin de ''Aptal adam mutlu adamdır''¹³ demesinin sebebi budur. Ayrıca düşünmek insanı hakikate sürükler, hakikat de mutlak olmadığı için insanı yorar, üzer ve çıldırtır. Zaten Raci'nin ve Aynalı Baba'nın ''deli'' olarak sınıflandırılmasının sebebi de bu değil midir? Onlar, hakikati aramak için, ruhsal devinimlerinden bunaldıkları için ve düşündükleri için ''deli'' olarak sınıflandırılırlar; onlar manevi huzursuzlukla uğraşırken, düşünmeyen insanlar da maddi bir ''mutluluk perdesi''yle, sahte bir maddi huzurla uğraşırlar. Amaç düşüncelere karşı zafer kazanmaktır. İnsan düşünmeyince sahte bir huzurla dolar; fakat düşünen insanlar da çoğu zaman bu sahte huzurla dolmayı sever, herhalde bu ikilik, düşünen insanlar için en karmaşık ikiliktir. Romanın kötü tarafları yok mudur? Tabii ki de vardır. Örneğin Aynalı Baba'nın hatıraları tam bir bütünlük içinde değildir. Ayrıca bazı öyküler de tamamlanmamış hissi verir, bazı bağlantılar da zayıfır. Bazı öykülerdeki durumlar da ilginçtir (Örneğin ejderhanın içinden bir kadın çıkar, Aşk, ejderhasıyla absürt bir ilginçlikle gelir vs.). Bunlar göz ardı edilebilecek şeylerdir, romanın akışını ciddi bir şekilde etkilemez. Bu açıdan da, her ne kadar kötü yanları olsa da, A'mâk-ı Hayal, iyi nitelikleri çok daha üstün çıkan bir roman. Ayrıca, Filibeli Ahmet Hilmi'nin dini görüşünden biraz bahsetmek istiyorum; çünkü onun dini görüşü romanın işleyişi açısından oldukça önemli. Filibeli Ahmet Hilmi, yazılarında her şeyin bilimle çözüleceğine dair inancı ve metafiziği “üfürükçü” olarak nitelendiren anlayışı eleştirir. A’mâk-ı Hayal’in de tam da bu konuda bir işlevinin olduğu söylenmelidir. Romanda, her şeyi tecrübe ve deneyle açıklamaya çalışan tabii bilimler uzmanına yönelik eleştirilerde bulunulur ve bakış açısının kısıtlı oluşunun onun gerçeği anlamasına engel olduğu vurgulanır. "Benim düşünceme göre bu milleti ilerlemekten geri koyacak sebepler iki önemli kısma ayrılabilir: 1) Durgunluk, ilerlemeye düşmanlık, gelişme fikrine karşı cahilane taassup, zamana göre gerekli ihtiyaçları anlamamak. 2) Basit bilgilerle yetinmek, sığ bir taklit..." (Allah'ı İnkâr Mümkün Mü?, s. 14) Filibeli'nin belirttiği din tanımlarından biri de şudur: "Din, öyle bir idrâk hâssesidir ki, muhtelif şekiller ve isimler altında insan onunla 'mutlak sonsuz'u hisseder veya anlar. Bu yetenek olmasaydı, yani insanların yaratılışında böyle bir istidat bulunmasaydı, din meçhul ve imkânsız bir şey olurdu.'' Onun verdiği diğer bir din tanımı şöyledir: "İnsanın bilinmesi imkânsız olan mutlak zâlı bilmek arzu ve aşkı dindir."** Filibeli Ahmet Hilmi kaliteli bir kişilik ve, dediğim gibi, A'mâk-ı Hayal oldukça esnek bir roman. Herkes birçok şey çıkarabilir bu romandan. Ben de romandan içselleştirdiğim kısımlardan bazılarını paylaşmaya çalıştım, umarım başarılı olabilmişimdir. Eminim siz de okursanız içinizde farklı rüzgârlar, farklı düşünce ''gürültüleri'' ve farklı hayaller oluşacaktır. Tanzimat Dönemi'nde son durağım olan A'mâk-ı Hayal romanı, hem benim Tanzimat Dönemi romanlarına bakış açımı, hem de genel olarak roman türüne bakış açımı değiştirdi. Türk edebiyatından da böyle değerli bir eserin çıkması beni ayrıca mutlu etti. Umarım bu kitap daha fazla okunur ve değeri belli olur. Hayallere, düşüncelere ve maneviyatınızın derinliklerine dalmanız dileğiyle... Faydam dokunduysa ne mutlu bana, keyifli ve verimli okumalar. KAYNAKÇA: *dergipark.org.tr/tr/pub/ataunitaed/i... **dergipark.org.tr/tr/pub/iuilah/issue... ¹Vahdet-i vücûd düşüncesi varlığı (vücûd), mümkün ve zorunlu kısımlarına ayrılmadan önce kendinde bir hakikat şeklinde ele alıp zorunlu ve mümkünü onun iki kutbu saymak suretiyle Hak ile halkı (yaratılmışlar) izâfet ilişkisiyle birbirine bağlar. Böylece Tanrı-insan ilişkileri başta olmak üzere birlik-çokluk sorunu, insan iradesi ve özgürlüğü, âlemdeki kötülük problemi, sebeplilik vb. metafizik konularla iman ve akîdenin anlamı, ahlâk konuları ve çeşitli dinî bahisler hakkında kapsamlı ve sistematik bir düşünce ortaya koyar. Bu düşünceyi kabul edenlere vahdet-i vücûd ehli, vücûdiyye denir. ²(Jean-Paul Sartre, Bulantı, Can Yayınları, s. 151) ³(s. 97) ⁴(s. 71) ⁵(Ahmet Hamdi Tanpınar, Saatleri Ayarlama Enstitüsü, Dergâh Yayınları, s. 112 ) ⁶(Lermontov, Hançer, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, s. 114) ⁷(s. 86) ⁸(s. 110) ⁹(William Shakespeare, Kral VI. Henry - 2, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, s. 85) ¹⁰(Lev Tolstoy, Savaş ve Barış, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, s. 475, I. cilt) ¹¹(s. 111) ¹²(Victor Hugo, Sefiller, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, I. Cilt, s. 610) ¹³(Dostoyevski, Ezilenler, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, s. 285)
A’mâk-ı Hayal
8.6/10
· 9,5bin okunma
OKUYACAKLARIMA EKLE
2
23
MANSUP
A’mâk-ı Hayal'ı inceledi.
204 syf.
·
5 günde
·
Puan vermedi
A’mâk-ı Hayal kendisine özgü başlıklar şeklinde tasnif edilmiş bir romandır. Anlatılan kısa hikâyeler sembollü bir üslupta yazılmıştır. İlk kısımda Raci’nin Hatıratı ve Aynalı Baba ile mülakatı anlatılmıştır. Raci ney sesi ve içtiği kahvenin etkisiyle her gün değişik bir rüyaya dalmış ve bu rüyalardan uyandığı vakitte Aynalı Baba rüyadaki sırrı-hikmeti açıklamıştır. Ahmet Hilmi Bey bu yazılarında dönemin güncel meselelerine İslami ve tasavvufî bir duyarlılıkla eğilmiş. Müslümanlara bir rehber olmaya çalışmıştır. Tüm bu eserler O’nun nasıl çok yönlü bir aydın olduğunu ortaya koyan ciddi çalışmalardır. Kitaplığınız da bulunması gereken bir eser olarak görüyorum. Keyifli okumalar.
A’mâk-ı Hayal
8.6/10
· 9,5bin okunma
OKUYACAKLARIMA EKLE
22