Aşk Gibi Aydınlık Ölüm Gibi KaranlıkMehmed Uzun

·
Okunma
·
Beğeni
·
11.339
Gösterim
Adı:
Aşk Gibi Aydınlık Ölüm Gibi Karanlık
Baskı tarihi:
Nisan 2006
Sayfa sayısı:
358
Format:
Karton kapak
ISBN:
9789752732322
Kitabın türü:
Orijinal adı:
Ronî Mîna Evîne - Tarî Mîna Mirinê
Çeviri:
Muhsin Kızılkaya
Dil:
Türkçe
Ülke:
Türkiye
Yayınevi:
İthaki Yayınları
Baskılar:
Ronî Mîna Evînê Tarî Mîna Mirinê
Aşk Gibi Aydınlık Ölüm Gibi Karanlık
Aşka en çok çaresizlerin mi ihtiyacı vardır?

İki çaresiz, yalnız, eksik ve kırgın yürek aynı topraktan olmalarına rağmen yazgılarına yenik düşüp, farklı cephelerde yer alır. Baz devletin derinliklerinde, yalancı bir geçmişle beslenmiş bir komutan, Kevok, üniversiteyi bırakıp sevdiğinin ardı sıra dağları mekan tutan idealist bir genç kız. Ve bununla birlikte akıp giden, bir halkın makus talihi ve gelecek işaretleri. Yazgıları, onları en umulmadık zamanda buluşturup ölüme yolcu eder.
(Tanıtım Bülteninden)
"İnsan, insan sevmedikçe
İster yatakta, ister kolda kelepçe." Büyük Ev Ablukada

"Alnın açık bir şekilde vatani görevini yerine getirmen dileğiyle..." notu düşülmüş bir ilk sayfa. Kitaba gözlerimi ilk olarak böyle açtım.

"Bu şehirde çelikten bir disiplinle eğitim gördü, kendini tanıdı, ruhunu o çelik disiplinin zincirlerine vurdu." 10. sayfa
"Disiplinin olmadığı yerde kan ve gözyaşı vardır." tabelasının neredeyse her yerde karşınıza çıktığı askeriyede, askerlik ile ilgili bütün mekanlarda, savaş alanlarında disiplinin olmasıyla kan ve gözyaşı neden hiçbir zaman bitmezdi peki?

Sol apolet, sağ apolet, sol taraftaki melek, sağ taraftaki melek... Savaş suçları, günahların rütbesi mi yoktu bir tek acaba?

Acının, kanın, gözyaşının çevirmenliği nasıl kelimelere dökülebilirdi? Stranların, mıtırbların, dengbejlerin dilinden düşürmedikleri o şarkıların tınısında geçen kelimeleri gerçekten nasıl anlayabilirdik?

BÜTÜN BUNLAR NEDEN?

Birisi zenginlik içinde büyür, aydınlıkta uyuyordur. Diğeri savaşın ortasında büyür, karanlıkta uyanıktır. Savaşın belirsizliği öyle bir belirsizliktir ki, Heisenberg bile kıskanır bir süre sonra. Einstein, Zweig, Szilard savaştan kaçtığı sırada tam tersine savaşın içine sürüklenen onlarca hayatın içinde buluruz kendimizi.

Baktığımız, kafamızı çevirdiğimiz yıldızlar ne kadar süre daha gökteki değil omuzlardaki rütbelerin yıldızları olursa bir o kadar umutsuzuz, o kadar uzağız Küçük Prens'in hayallerinden. Kendi ülkemizde birbirimize yabancıyız.

Yin ile Yang bile içindeki aydınlık ve karanlığı dostluk ve düzen içinde tutarken nedir bu sürekli karanlıkta kalışımız, karanlığımızla barışamamamız?

Eee peki... Alnım bütün bu anlatılanlardan sonra nasıl aydınlık kalmaya devam edebilir ilk sayfaya o notu düşen arkadaşım? O kadar aşılanan korkudan, dökülen kandan ve susmayan silahtan, namus pompalamalarından sonra?

Sistem, bize kitaptaki gibi bir av-avcı rolü biçmiş. Besin zinciri hayvanlar için var derler ama bu dünyada esas besin zinciri savaşlardır. Bu askerlik ise olacakların sadece bir fragmanı, küçük bir kesiti. Sınırsız itaat, disiplin, sorgusuz sualsiz uygulanan emirler... Kan ve gözyaşı gerçekten de disiplinin olmadığı yerlerde mi vardır?

TOKİ'ler dikilip yerel insanların taziye kültürlerini, türkülerini, ağıtlarını yerle bir eder ve rant mimarilerini översin. Bitmek bilmeyen savaşlardan soyları kırmaya devam edersin.

E iyi de, BÜTÜN BUNLAR NEDEN?

Topraklarında sudan çok kanın aktığı, kanın koyu renginin giderek karanlıklaştırdığı bu ülkeyi terk edenler aydınlık özlemi içinde yanıp tutuşanlardı. Aslında varlıklarından haberimizin bile olmadığı insanlar, amacı olduğunu sandığımız ama aslında çıkmaz yolda debelendiğini gördüğümüz başıboş savaş hikayelerinden ibaret şu kitaptaki karakterlerin hayatı.

Sürekli ölenler yine bizleriz, her gün ölüyoruz, hayatımız, ölümün karanlık-uyanık huzurundan daha beter.

Korkuyu diri tutmak, 1984, Cesur Yeni Dünya, Biz, Hayvan Çiftliği, Fahrenheit 451 gibi kitaplarda sürekli bahsedilen motto değil miydi?

Nereye ve ne zamana kadar devam edecek bu böyle? Ağıtların, stranların, türkülerin, onların dediğini anlamadan, savaşları anlatan, durmadan üretilen sayısız eserlerini susturabilecek miyiz kitabın baş karakterlerinden Baz'ın dediği gibi? Onları anlamaya çalışıyor muyuz? Ya da onlar bizi anlamaya çalışıyorlar mı? Dün öldürdük, bugün öldürüyoruz, yarın bir gün bile olsa birbirimizi, coğrafyamızın kaderini, kanla tıkalı bu hayat menfezlerini anlamak isteyecek miyiz?

"EĞİTİMDE MERHAMET, VATANA İHANET" dedirtirler askerlikte adama. Peki, senden hiçbir farkı olmayan bir dünya kardeşine ihanet, yaradılışa ihanet değil mi?

Muhtemelen askeri bir bilgisayar olan kafedeki bu bilgisayarın klavyelerinden herhangi birine ilk kez bu kelimeler için dokunuluyor, ama kimse sorgulamazsa, kimse neden demezse, herkes başarısızlıklarına, coğrafyaya kader deyip geçerse nasıl çıkacak karanlıklar aydınlığa?

Girmeyiz içtimalara göğe ve yıldızlara beraber bakmak için,
Girmeyiz içtimalara, toplanmayız hep beraber tefekkür etmek, felsefe, edebiyat, sanat, müzik konuşmak için,
Tutmayız nöbetleri, kafamızın içindeki kafesten kaçan olmasın diye,
Yürümeyiz uygun adımda kırlara beraber piknik yapmaya, tabiatın sunduğu gündelik hayatın bütün mucizelerini konuşmaya Cibran'ın yaptığı gibi.

Mottomuzdur öldürmek,
Arzumuzdur kan ve şiddet.
Namus demişler silaha, kadına, milliyetçi kalması gereken bütün askeri düşüncelere,

Dostoyevski, tutku, en istisnai duygudur derken bu istisnanın Ortadoğu'da bitmek bilmeyen kan ve şiddet olacağını hiç ama hiç istemezdi.

"Türk Kürt kardeş falan değil ayan beyan sevgilidir
Ayıran kalleş değil ancak hayatın tam da kendisidir." Hakan Vreskala

Biz onları anlamadan, onlar bizi anlamadan savaşın çıkmaz sokağında, etrafımızdaki sıvası kan, odaları şiddet, kapıları cehalet olan evlere bakıp duracağız. Bu yazılanlardan 100 yıl da geçse asırlar da devrilse yine alışmak, unutmak, sorgulamamak, denileni aynen kabul edip, ağzımızdan çıkanı kulağımızın duymaması hayat amacımız olacak.

BÜTÜN BUNLAR NEDEN?

Nedenini sorma, sana denilenleri harfiyen yap, geç.
İtaat et, rahat et. Ama bil ki; aydınlık da karanlık da itaatle gelmiyor ve gelmeyecek.

Baz ile Kevok, kitabın iki baş karakteri, coğrafyanın eline aldığı devasa bir kader küreği. Kevok, güvercin demek. Güvercinler oluklara konmak için vardır, oluk oluk kan akıtmak için değil. Baz, şahin demek. Şahinler, arabayla drift yapmak için değil, yaşamak için varlar. Özgürlük için, yaşama hakkı için varlar. Sev(-EBİL!)mek, sevilebilmek için varlar...

"Kanın devleti yok, hepsi kafalarda
Tek yürektik hani öğretmenim
Aynı kürekle gömülmeyecek miyim" Büyük Ev Ablukada
Aşk Gibi Aydınlık Ölüm Gibi Karanlık ...İlk defa bu türde bir kitap okumuş oldum.1k gerçekten çok farklı türlere yelken açarak kimi zaman ruhumuzu besliyor,kimi zaman da zihnimizi geliştiriyor.Yeter ki ön yargı denilen o kalın perdeyi aralamasini bilelim.
Pencereyi açıp nefes aldıralım örümceklesmis kirli dusuncelerimize,katkıda bulunup ağlar örelim zihinlerimize .

Esasen kitabın adı romanın özü şeklinde.Kevok ile Baz'in buluştuğu ,özlemini çektiği aşkın,muhabbetin derin sızısı.Bu uğurda cekilenler,aşkın aydinligina ölümün karabasan gibi çöküp tarumar etmesi,ışığını yutmasi.Hz.Mevlana diyor ya "dinlemekle" başlıyor İnsan olmanın hikayesi diye.Bu roman da öyle alelade bir aşk hikayesini konu edinmiyor tabiki .Tarihi küçük insan oykuleriyle okuyoruz neticede.Insanların hikayesine açılınca ,yasamlarina misafir olunca kendimize uzak düsmüslügümüzün mesafesini ancak o zaman ölcebiliyoruz.

Ancak dinlersek karsimizdakinin derdini anlayabilir,empati kurabilir ,yaralarını sarabiliriz belki .Bu romanda da tum kapılar yüzlerine kapatilanlarin ,rızkı kesilenlerin,trenlere istiflenip çöllere sürgün edilenlerin ,yazın kavuran sıcağında su,su diye inleyenlerin,üst üste yigilan kalabaliklarla sıcaktan nefesi kesilenlerin ,evleri yagmalanlarin,
katledilenlerin ,işkence görenlerin,tek çaresi kaçmak olanların,ölüme terk edilenlerin hikayesine sahit oluyorsunuz .

Ne acı değil mi ..Yıllar geçse de hep aynı terennumu mirildanmisiz.Ölüme stranlar okumuş,yaşamaya ağıt yakmisiz.Anneler hep 'mala min' diye inlemis durmuş bağrından koparilanlara.Dilinden ve kimliginden dışlanan yavruları tembihlenmis sürekli.Birisi sorarsa yavrum nereli olduğunu söyleme sakın.Neden Anne? Sen beni dinle yavrum.Yaralı bir şekilde yaşamaya alistirilmis anneler elbette ki guvercinlerinin de canlarının incinmesini istememiş,sil baştan acının ,kederin hanelerinde tum yasanmisliklarina rağmen yeniden hortlatilmasina dayanacak takatleri kalmamış. Birileri özgürlüğü doya doya yaşarken ,birileri de kimliginden,
dilinden,farkliligindan dolayı korkuyla hayat sürerek rahat bir nefes kapma peşinde.

Ihmal edilmiş tedbirler var ve de çok geç kalınmış.Insanları ittikce,ötekilestirdikce ,nefret ettikçe ,kin kustukca,ince yerlerine dokundukça Jir gibi yüreğinde intikam tohumunun sehbal açmasına sebep olduk bizler de.En yakın arkadaşı olarak yanibasinda sürekli ölümü gören,sevdiklerinin sürekli ölümüne şahit olan ,nefret yudumlayan,yüreğine kan sicrayanlarin biriktirdiği öfkenin yansıması da elbette ki güllük gülistanlık olmayacaktır ,fırsatını bulduğu an pencelerini uzatıp misliyle karşılık verip intikamını alacaktır.Çözüm reçetesi belli aslında ama yeryüzünü kendisine mülk edinen Karun'lar,yaşam hakkı ellerinden alinip kendilerine tanrısal değer atfederek yaşanılan yeri mezara çeviren Kabil'ler kördügüme çevirdiler meseleyi.
Akılla,firasetle,şefkatle farklılıklar kabullenilerek ,yok sayilmayarak hakları gözetilerek asilabilirdi diye düşünüyorum.

İnsan meccanen yaratılmış.Burun kivirdigimiz,nerelisin cevabına olsuuunn onlar da insan cevabını aldığımız topraklarda dogabilirdik bizler de.Acının yüreği,anlamın da kelimeleri yırtıp geçtiği ifritten günler yaşıyoruz.Yaşanmışlıkların
paylasilmislikların heder edilmesi,hak ve hukukun gozetilmemesi zorlaştırıyor İnsan olmayi.Bunun yanında güce tapanlarin gürültüsü tum sesleri bogsa da sorulmayinca ,sesi duyulmayinca daha bir derinlesiyor yaralar.

Maalesef toplumu saran bu bulaşıcı sisten hepimiz nasibimizi aldık.Ayristik.Hepimiz Kardeşiz naralariyla kardeşi kardeşe kirdirdilar.Farklilliga tahammulumuz yok.
Menfaatlerimiz söz konusuysa hal hatır sormaktan bile vazgeceder olduk.Bildiğimiz halde bilmezlendik,tanıdığımız halde gormezlendik.Olmayınca insanlar,yok sayilinca,kulak tikadikca ruhen darp edildi acımasızca.Aklen,kalben,vicdanen,fitraten fikren de ölüme terk edildi.


“Geçen yılın kelimeleri geçen yılın diline aittir ve yeni yılın kelimeleri yeni bir ses bekler.” der T.S.Eliot .Bize dünü unutturacak, düne ait nefret ,ölüm,kan,kin,intikam gibi karanlık ne kadar kelime varsa dünde bırakmalı.Artık yeni şeyler söylemeli.Yaşamın ucuz olduğu ,bedel ödetilmedigi yeni kelimeler ,yeni sesler bir de.Evet haksızlıklara karşı verecek cevabın yoksa,sustukça ,mazeret urettikce sen de masum zannetme kendini lütfen? Elbet bir gün buluşacağız diye şarkılar soyluyorsak 'Bu böyle yarım kalmamalı ' için de görmek,duymak,akl etmek gerekmez mi ?


Son olarak yazarın güçlü bir kalemi olduğu hissediliyor.Geçmişle bugünle olayı kurgulayip bulusturmasi,anlatıcı olarak romana dahil olması orjinaldi.Ancak betimlemeler,duyguların uzun uzun tasviri yordu beni.Haksızlık etmeyeyim betimlemeleri çok anlamliydi.Bir de insanların acıları,yaraları,yasadiklari noktasinda o insanlara hak vermemiz açısından kurgu doyurulmaliydi her ne kadar zihnimden tamamlamaya çalışsam da . Biraz da benden kaynaklanıyor olabilir çünkü inceleme yazma ve okuma isteğimin olmadığı bir mevsimdeyim şu ara.Bir de katilmayanlar olacaktır ama söz konusu ilişkiler,beraberlikler ve detaylı anlatımı da canımı sıktı açıkçası.Mahremiyetin bu kadar açık anlatılması tarzım değil maalesef.Yine de yazar tanınmaya değer diye düşünüyorum.


Keyifli okumalar ...
Baz ile Kevok, çok iyi ve akıcıydı.
Her zaman, acaba bir sonraki sayfada ne olacak diye bir merak uyandıran bir kitap.
İçinde merakın olduğu kadar da, hüzün var, aşk var.
Renas'ın ölümü beni çok, ama çok derinden üzdü. Gözlerim dolu dolu o bölümü okudum, ve nerdeyse ağlayacaktım.
Jir, peki Jir'i sizde hiç merak ettiniz mı. Bu bölüm olmasa, diğer bölüm. Diğer bölüm olmasa bi sonraki bölüm çıkar diye, içinize bir his düştü mü? -ben hep çıkar diye daha dikkatli ve merakla okudum.
Bence bu kitap, bugüne kadar Dünya Nobel Ödüllerini alması gerekiyordu. Almaması büyük zayiyat...
Aşk' a en çok çaresizlerin mi ihtiyacı vardır?
Bu romanin bence bir donüm noktası vardı bu dönüm noktası 14. Bölüm 316. Sayfasında kendini gösteriyor. Ikinci defa okumuş olsam da bu sayfadan sonra daha çok bağlandım kitaba. Kitapta kürtlerin acıların dan tutun imkansızlasan aşklarına kevok ve baz in hikayesinde anlaşılıyor. Kitap türkçeye çevrili, bir çok anlamda kendimi kurtceye çevirmekte zorunlu hissettirdi.
Mehmet uzun biz acimasizlara öyle güzel dersleri öyle güzel anlatımı varki kevok u baz ı jir ı anlamamak ne mümkün? Kitabı sanki hiç okumamişım gibi okudum baştan iki günde öyle hüzünlü öyle acıydı hikayesi. sonu ölümle bitmesi dahada acıydı aslında bilindik ama dillendirilemeyen bir acı.
Mehmet uzun bence biz acımasız ve empatiden uzak insanlara güzel dersler serpistirmiş bu kitaba birincisi bence, savaş insanı insan olmaktan uzaklaştıran bir kötülük toplamıdır, ikincisi ise kimse düşüncelerinden dolayı suclanmamali.
Bilmiyorum, mehmed uzun üzerimde çok güzel etkiler bırakan bir yazar mehmed uzunu okurken hasan ali toptaş in kelimeleri aklıma geliyor benim kendi fikirlerim bu yönde.
Herkese tavsiye edebileceğim bir kitap aşk gibi aydınlık ölüm gibi karanlık.
Uzun bir aradan sonra nasıl yazayım diye düşünürken en son istediğim zaman istediğim şekilde yazmaya karar verdim.
Bir çoğunuz duymuşsunuzdur bazıları okumuş bazıları ise okurum deyip bir süreden sonra unutmuşsunuzdur bu şaheseri.
İlk, isminden bahsetmek istiyorum. Asıl dili kürtçe olan kitabın ismi "Ronî mîna evînê tarî mîna mirinê" yani "Aşk aydınlık gibi ölüm karanlık gibi" olması gerekiyor. İsminin böyle çevrilmesindeki amaç ne bilemiyorum.
Kitabı elime aldığımda isminin yanlış çevirildiğini gördüğümde kitaba karşı bir önyargım oluştu ve haklı da çıktım çünkü asıl dilinde şiirsel bir dille yazılmış ve bir cümlesini okuduğunuz anda içinize işlemeden sizi düşündürmeden geçemiyorsunuz. Ama çeviride " o geldi. Bunu yaptı. Şunu dedi oraya gitti... " gibi cümlelerle karşılaşıyorsunuz ve kitap bitene kadar neden bu şekilde çevirilmiş madem duyguyu bu kadar kaybedecekse çevirilmeseymiş daha iyi diyorsunuz.
Konusuna gelince iki ayrı dünya, iki ayrı hayat, iki ayrı insan, iki ayrı düşünce ve bu kadar farklıyken onları bir araya getiren tesadüfler ve inanmadığımız görmek istemediğimiz ama gizli kalmayan kalamayan gerçekler... Bazı duvarları yıkmak güçtür ama yıkmak için dokunmak gerek hissetmek gerek doğruyu yanlışı görmek gerek uzaktan bakmak değil de her emeği anlamak gerek.
Bu kitabı okuyabiliyorsanız asıl diliyle okuyun ama böyle bir imkanınız yoksa çevirisi böyle olsa bile duyguyu tam hissetmezsiniz belki ama Uzun'un ne demek istediğini anlarsınız.
Sevgiyle kalın...
Göz yaslarimin sayfalara damladigi bir kitap için " Hiç kimse feryad eden bir annenin çaresizce "mala min"(evim,ocağım) ağıdını söylediği durumu yaşamasın!" dileğinde bulunuyorum.
Keyifli okumalar dilerim. İncelememenin kısalığı için kusruma bakmayın lütfen. Uzun uzadıya yazamadım,dilim lal oldu,cümleler boğazımda kaldı,hüzün geldi.
"Baz.
Kevok.

Aşka en çok çaresizlerin mi ihtiyacı var?"


(Kitap harbiden çok güzeldi, Mehmed Uzun kitabı...
Ve hâlâ Baz ve Kevok'u sevmedim, sevemedim fakat fazlasıyla acıdım. )
Mehmet Uzun okumaktan aldığım tadı çok az yazardan alırım. Aşk Gibi Aydınlık Ölüm Gibi Karanlık ise çok başka yerden dokunmakta insana. Kitabın adını duyunca etkileniyor insan. Okuyunca da sarsılıyor. Adeta bir alegori yaşatıyor insana. Ortak kader ama hep farklı izlenmiş yollar.. bir kimlik arayışı ve bir kimlik peşinden gitmek... Macera, aşk, tutku, heyecan ve aksiyonun yanında güzel betimlemelerle okuyucunun karşında olan bir uzun romanı
Kesinlikle okunması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum.. Sayfaları nasıl çevirdiğinizi anlamayacak, bazı bölümlerde yüzünüzde ufak bir tebessüm oluşacak bazı kısımlarda ise göz pınarlarınızın hafiften ıslandığını göreceksiniz..
'' Aşk Gibi Aydınlık Ölüm Gibi Karanlık '' 
Baz ve Kevok 'un hüzünlü hikayesine kendinizi kaptıracaksınızz..
Okuduktan sonra hayatımın kitapları arasında baş sıraya yerleşen bu kitap hakkında ve tabii ki Mehmed Uzun hakkında ne denilirse ve yazılırsa eksik kalacaktır.

Mehmed Uzun, Mezopotamya'nın sesidir. Ve oraların hikâyelerini, gerçeklerini, sorunlarını ve insanlarını öyle güzel bir dille ve aşkla anlatır ki...

Orijinal adı 'Ronî Mîna Evînê Tarî Mîna Mirinê' olan roman Baz ( Şahin ) ile Kevok'un ( Güvercin ) hikâyesini anlatıyor ve Gılgamış Destanı'ndan alınan ışık ile karanlığın anlatıldığı bir bölümle başlıyor.

Kevok'un karşısına Rênas ( Yol bilen )'in çıkması, hayatını kurtarması beni derinden etkiledi. Ve okurken acaba benimde karşıma zor durumdayken böyle yol gösteren, can kurtaran biri çıkar mı? diye düşündürdü. Ki genelde sorulduğunda romanda en sevilen karakterin Rênas olması da bundandır sanırım.

Baştan sona bir solukta okunacak bir roman.

Ayrıca yazarın 'Yitik Bir Aşkın Gölgesinde' kitabını da tavsiye eder, keyifli okumalar dilerim.
Nar Çiçekleri ile tanışmıştım Mehmed Uzun ile. Bu yazara ait okuduğum ikinci kitap ve son olacağa da benzemiyor.  Şu ana kadar okuduğum kitaplar arasında beni en çok etkileyen kitaplardan biri Aşk Gibi Aydınlık Ölüm Gibi Karanlık.
Mehmed Uzun'un eşsiz ve yalın anlatımı her zamanki gibi insanı etkiliyor.
"Kevok, ürkek güvercin, Baz yırtıcı şahin..."
Ve bu çok farklı iki insanı kaderin buluşturması... Üç günde okuduğum bu kitabın herkes tarafından okunmasını tavsiye ederim.
Memed Uzun ile beni tanıştıran muazzam bir kitap.Memleketin,Doğu'nun coğrafyasını bir nebze olsun anlamak adına okunmasi gereken bir eser.Şiddetle tavsiye ederim.
Değeri yaşarken bilinmeyen yazarlar kervanına katılmıştır kendisi. Kalemi ile bir şeyleri anlatmaya çok çabalamış, lakin günümüz durumlarına baktığımızda bunda çok başarılı olduğunu söylenemez. Aşk Gibi Aydınlık , Ölüm Gibi Karanlık kitabı en kült eseridir. Ön yargısız olarak herkesin okumasını tavsiye ederim.
"Sesler umurunda değil artık. Özgürlüğüne kavuşuyor o, herşeyden kurtuluyor, prangalarından, kelepçeli hayattan..."
“İnançları farklı, dilleri farklı, kimlikleri farklı diye insanlar birbirine düşman olmamalı. İnsan bir kimliğe bir dine, bir dile sahip olarak dünyaya geliyor ve bunlarla büyüyüp yaşıyor. Bundan insanın günahı, suçu ne?”
"kan durmadı, ateşler sönmedi. Şehirler değişti, giyim kuşam, tanklar toplar, otomobiller uçaklar, telefonlar değişti, ama insanlar değişmedi; kin nefret, öc alma duygusu hep kendisi gibi kaldı."
"Zor kullanarak şiddetli esen bir rüzgarın yönünü değiştirebilir misin? Geceyi gündüze dönüştürebilir misin? Ayı, güneş yapabilir misin? İnsanların ruhu da böyledir. İnsan ruhu zorla terbiye edilmez. "

Kitabın basım bilgileri

Adı:
Aşk Gibi Aydınlık Ölüm Gibi Karanlık
Baskı tarihi:
Nisan 2006
Sayfa sayısı:
358
Format:
Karton kapak
ISBN:
9789752732322
Kitabın türü:
Orijinal adı:
Ronî Mîna Evîne - Tarî Mîna Mirinê
Çeviri:
Muhsin Kızılkaya
Dil:
Türkçe
Ülke:
Türkiye
Yayınevi:
İthaki Yayınları
Baskılar:
Ronî Mîna Evînê Tarî Mîna Mirinê
Aşk Gibi Aydınlık Ölüm Gibi Karanlık
Aşka en çok çaresizlerin mi ihtiyacı vardır?

İki çaresiz, yalnız, eksik ve kırgın yürek aynı topraktan olmalarına rağmen yazgılarına yenik düşüp, farklı cephelerde yer alır. Baz devletin derinliklerinde, yalancı bir geçmişle beslenmiş bir komutan, Kevok, üniversiteyi bırakıp sevdiğinin ardı sıra dağları mekan tutan idealist bir genç kız. Ve bununla birlikte akıp giden, bir halkın makus talihi ve gelecek işaretleri. Yazgıları, onları en umulmadık zamanda buluşturup ölüme yolcu eder.
(Tanıtım Bülteninden)

Kitabı okuyanlar 1.179 okur

  • Mehtap Yokak
  • Doktor C.
  • Sarya güneş
  • Pınar
  • Hacire Kayra
  • zek
  • Rabia Kaya
  • Furkan Kurt
  • Zehra Görmez
  • Leyla Demirkaya

Yaş gruplarına göre okuyanlar

0-13 Yaş
%12.7
14-17 Yaş
%3.2
18-24 Yaş
%21.4
25-34 Yaş
%35.7
35-44 Yaş
%19.5
45-54 Yaş
%3.9
55-64 Yaş
%1
65+ Yaş
%2.6

Cinsiyetlerine göre okuyanlar

Kadın
%53.7
Erkek
%46.2

Kitap istatistikleri (Bütün baskılar)

Bu baskının istatistikleri

Okur puanlamaları

10
%53.4 (204)
9
%20.4 (78)
8
%12 (46)
7
%6.3 (24)
6
%2.4 (9)
5
%1.6 (6)
4
%0.3 (1)
3
%0.3 (1)
2
%0
1
%0.5 (2)

Kitabın sıralamaları