Yazar:
Monika Helfer
Çevirmen:
Arzu Akay
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Babasıyla arası hiçbir zaman iyi olamayan biri olarak kitabı etkileyici bulduğumu söylemeliyim. Sadece konusu değil, yazarın üslubu da oldukça akıcıydı, yalnız bazı yerlerinde zamansal açıdan tutarsızlıklar vardı.
Bir şekilde aile kurmuş ve çocuk sahibi olmuş, fakat çocuklarıyla arası olmayan daha doğrusu, çocuklarının varlığından herhangi bir şekilde etkilenmeyen bir adamın kızının ağzından anlatılan bu hikaye sanırım gerçeklerden oluşuyor. Dönemin şartları ve sosyal bağları üzerine de bilgi edinmiş oluyoruz.Aile ve ilişkiler dünyanın neresinde olursanız olun ya aynı ya da çok benzer. Kendinizden birçok şey bulabilirsiniz. Okunmalı.
Puan vermedi·144 syf.··
Beğendi
·2025 44. kitabı
·11 günde okudu
·Okunma: 20 Ekim 2025 15:40
BABA
Yazar: Monika Helfer
Hayatıma değen, bir şekilde yollarımızın kesiştiği pek çok insan hakkında bir şeyler söyleyebilirim. ‘Onu severdi, boyu uzundu, esmerdi, gülerken gözlerini kısardı’ gibi ufak detaylar da verebilirim. Ama söz konusu annem ve babam olunca uzun bir süre düşünürüm, kolay değildir çünkü anne-babayı anlatmak. Neyi anlatsanız başka bir şey çengel atar aklınıza, ‘şu da vardı, yok onu yanlış hatırladın’ cümleleri çınlar kulaklarınızda. Ama Monika Helfer bu konuda çok başarılı, Yük’te bize emanet ettiği karakterleri anlatmaya devam ediyor, en çok da kendisine Vati diye seslenilmesini istediği babasını.
Öyle bir anlatıyor ki, sanki dışardan bir çift göz izliyor babayı, babanın hayallerini de yakalıyor iç çekişlerini de..
Monika Helfer, Yük’te beni çok etkilemişti. Baba’da da o duru anlatımını korumuş, bir aileyi parçalarına ayırıp; üzerinde güzellemeler yapmaksızın olduğu haliyle göstermiş. Yük ile peşi sıra okuyunca kuşak hikayesi okuyormuş hissi de oluştu. Severek okuduğum bir kuşak hikayesi hem de~
.
Arzu Akay çevirisiyle~
Monika Helfer’in Baba kitabı, bir kızın gözünden mesafeli bir babayı anlatıyor. Dil sade ve akıcı, fakat bazen konudan konuya atlanmış gibi geliyor, bu da anlatımı biraz parçalı hissettiriyor. Yine de bu durum babanın hayattaki uzak ve eksik varlığını yansıtıyor gibi.
Kitap sadece bir baba-kız ilişkisini değil, aynı zamanda aile bağlarının ve ilişkilerin dünyanın neresinde olursanız olun aslında birbirine ne kadar benzediğini de gösteriyor. Okurken kendi hayatınızdan izler bulabiliyorsunuz.
Eksikleri olsa da içtenliğiyle düşündüren, okunmaya değer bir kitap.
Savaşta bacağını kaybeden bir adam hayatı boyunca ilgi gösterdiği tek şey kitaplardır. Evlendikten sonra da çocuklarıyla ilgilenmeyen ebeveynler. Anne öldükten sonra babanın büyük çöküşü ve çocukların iyice dağılması anlatılıyor. Her zaman fakir olan çocukların bu durumda bile mücadele etmeye çalışması beni derinden etkiledi. Yazarın dili de duyguları anlayıp kitabı sevmemi sağladı.
Monika Helfer, Baba kitabında kendi babası Josef’in hikâyesini anlatıyor. Josef, II. Dünya Savaşı’nda bacağını kaybetmiş, içine kapanık, sessiz ama saygı duyulan bir adam. Hayatındaki dönüm noktaları, hem eşiyle tanışması hem de savaş sonrası Avusturya ve Almanya’da yeniden ayakta kalma çabasıyla şekilleniyor.
Kitap boyunca bir kız çocuğunun gözünden, babasını tanımaya çalışma çabasına tanık oluyoruz. Monika, babasının kitaplarla ördüğü dünyasını, suskunluğunu, anlaşılmaz yanlarını ve geride bıraktığı travmaları keşfetmeye çalışıyor. Babasının kütüphanesi, onun için hem bir sığınak hem de hesaplaşmanın mekânı haline geliyor.
Baba, yalnızca bir aile hikâyesi değil; aynı zamanda sessizliğin, yoksunlukların ve kuşaklar arası mesafenin bıraktığı izlerin de hikâyesi. ve bir çok travmanın. Helfer, babasını anlamaya çalışırken aslında hepimizin “baba”yla kurduğu karmaşık duygulara dokunuyor. Hepimizin zihninde bir “baba hikâyesi” vardır: gurur duyduğumuz, eksikliğini hissettiğimiz ya da anlamaya çalıştığımız.
