Adı:
Babaya Mektup
Baskı tarihi:
4 Eylül 2020
Sayfa sayısı:
64
ISBN:
9786057572868
Orijinal adı:
Brief an den Vater'
Dil:
Türkçe
Ülke:
Türkiye
Yayınevi:
Koridor Yayıncılık
Kafka’nın 36 yaşında kaleme aldığı, orijinali 103 sayfalık el yazmasından oluşan ve alıcısına asla ulaşamayan bu mektup, yalnızca bir baba-oğul ilişkisine ışık tutmuyor aynı zamanda dünya edebiyatının en ikonik ve esrarengiz yazarlarından birinin yaralarını, yenilgilerini ve içsel çatışmalarını da yakından görmemizi sağlıyor. Çocukluk ve gençlik yıllarını babasının baskısı altında geçiren, kendini özgürce geliştiremeyen ürkek, kafası karışık bir çocuk, delikanlı ve genç adam olarak Kafka her yaşta karşısında çok güçlü, karşı konulamaz bir baba bulmuştur. Ancak bir gün olsun ondan kopamamış, yüzüne söyleyemediği şeyleri yazıya dökmüştür.

Kafka’nın, yaşamındaki tüm olumsuzlukların müsebbibi olarak gördüğü babasıyla hesaplaştığı, hem edebiyat tutkunlarına hem de psikologlara, psikiyatristlere ve anne babalara yeni katmanlar açacak bu eseri Ahmet Arpad’ın özenli çevirisiyle sunuyoruz.
72 syf.
·2 günde·9/10
Çocuklar için "baba" figürü çok önemlidir. Hatta baba demek, kahraman demektir. Çocuk bilir ki, başı ne zaman sıkışsa anında ona yardım edecek ve tüm sıkıntılarını giderecek biri vardır. O kişi babadır. Baba demek, her şeyden önce, güven demektir. Güvenle büyümek ve onun himayesi altında ne olacağını düşünmeden yaşayabilmek demektir. Baba demek, kahvaltıda açılamayan kavanozu açmak, otobüste açılamayan pencereyi açmak demektir. Kimileri için ise baba demek, yeri asla doldurulamayacak bir boşluk demektir...

Pek tabii yazarımız Franz Kafka'nın da bir babası vardır: Hermann Kafka. Bu kitap da Franz Kafka'nın babası Hermann Kafka'ya yazdığı sitemli bir mektuptan oluşmaktadır. Mektup, adeta bir serzeniş, bir başkaldırıdır. Kafka, babası Hermann Kafka'ya bu mektubu 1919 yılında, yani 36 yaşında, ikinci kez evlenme isteğinin babası tarafından reddedilişi sebebiyle yazmış. Evet, yanlış okumadınız, 36 yaşında bir adam evlenebilmek için babasından onay istemiş ve babası tarafından onay verilmeyince oturup böyle bir sitem mektubu yazmış. Bu sözlerimde Kafka'yı eleştirdiğimi düşünmeyin sakın. Sadece Kafka'yı, ince ruhunu ve hayata bakış açısını anlamanızı istiyorum.

Hermann Kafka, bütün yaşamı boyunca çok çalışmış, para kazanmış, her şeyini çocukları uğruna feda etmiş, fakirlikten kendi çabasıyla çıkmış, işlerini büyütmüş, sert mizaçlı, baskıcı ve güçlü bir adam. Fiziksel olarak da güçlü, kuvvetli ve yapılı bir adam.

Franz Kafka ise bildiğiniz üzere, 55 kilo, zayıf, kararsız, özgüvensiz, ince ruhlu, ürkek ve çekingen bir yapıya sahip. Fiziksel olarak da güçsüz, kuvvetsiz ve zayıf bir adam.

Yani Franz Kafka ile babası Hermann Kafka, neredeyse birbirlerinin zıttı iki erkek. Biri baba, diğeri oğul. Biri güçlü, diğeri güçsüz. Biri cesur, diğeri korkak... Böyle bir baba-oğul ilişkisinin de zor bir ilişki olduğunu, özellikle sevgili Franz Kafka için bir hayli zorlu olduğunu ortaya koyan, kitaptan altını çizdiğim birkaç alıntıyı bu noktada sizinle paylaşmak istiyorum.

"Dostum, patronum, amcam, büyük babam hatta kayınpederim olman beni mutlu edebilirdi. Ancak sen bir baba olarak, benim için gereğinden fala güçlüsün. (...) ben ilk çocuk olarak sana karşı yapayalnızdım ve sana direnebilmek için çok zayıftım."

"Adeta koltuğuna oturmuş dünyayı yönetiyor gibiydin, yalnızca senin fikirlerin doğruydu, başka her türlü düşünce senin için çılgınlıktı, aşırılıktı, doğru değildi."

"Senin karşında kendime olan güvenimi kaybettim. Kendime olan güvenim yerini sınırsız bir suçluluk bilincine bıraktı. Başka insanlarla bir araya geldiğim zaman değişemiyor, onlara uyum sağlayamıyorum."

"...sen eskiden beri farkına vararak ya da farkında olmadan yalnızca varlığınla beni engelledin hatta çiğneyerek yok ettin."

"Bazen dünya haritasının önüme serilmiş olduğunu ve senin bu haritanın üzerine boylu boyunca uzandığını düşünüyorum. O zaman benim hayatımda yalnızca senin örtmediğin ya da ulaşamadığın bölgeler kalıyor. Yalnızca oralara gidebilirim."

İşte Franz Kafka ile babası Hermann Kafka arasındaki ilişki bu şekilde. Kafka'nın babasından şikayetçi olmasının sebebini, babasından ihtiyaç duyduğu sevgiyi ve saygıyı görememesi, onu hayatta yeterince desteklemediğine inanması hatta çoğu zaman hor görmesi olarak açıklayabiliriz. Babasının baskıcı ve dayatmacı tutumuyla Franz Kafka'nın nasıl bir psikolojiye büründüğünü de kitapta görüyoruz. Kafka, hayatı boyunca bu ezilmişliği üstünde hissetmiş ve kaçmak istemiş. Çözümü ise evlenmek olarak görmüş; fakat onda da başarısız olmuş.

Babaya Mektup isimli bu kitabı okuduğunuzda Franz Kafka'yı gerçekten daha iyi tanıyabiliyorsunuz. Zira Franz Kafka'ya ilişkin otobiyografik özellikler taşıyan tek kitap bu kitap. Ayrıca Franz Kafka'yı tanıdıkça, neden “bir sabah uyandığında böceğe dönüşen Gregor Samsa” hakkında bir kitap yazdığını veya Milena'ya yazdığı o derin ve incelikli mektupları da daha bir farklı anlamaya başlıyorsunuz. Hatta Gregor Samsa'nın ürkekliğinin ve korkaklığının sebeplerini daha iyi anlıyorsunuz.

Her şeye karşın, bizim sevdiğimiz Franz Kafka'nın ortaya çıkmasında en büyük pay, babası Hermann Kafka'ya ait. O böyle baskıcı ve dayatmacı bir baba olmasaydı, biz nasıl görecektik Franz Kafka'nın ince ruhunu?
72 syf.
·9/10
Franz Kafkanin hayatını bilenler bilir problemli bir aileye sahiptir. Özellikle babasından gördüğü şiddet hayatının her dönemin de kendini hissetirmistir. Bu kitabı okurken bunu iliklerinize kadar hissedeceksiniz. Türü ne deseler bu kitap için dram derim.

Keyifli okumalar diler, böyle güzel bir mecrayı bizlere sunduğu için 1K ekibine teşekkür ederim.
72 syf.
·Puan vermedi
Merhabalar bu eser sayesinde Franz Kafka’nın tam anlamıyla iç dünyasına girip o zaman ki ruh halini gördüm.Babaya Mektup Milena’ya Mektuplar kitabı tarzında yazılmış olsada bu eserde çok farklı bir Kafka var.Aile hayatının yansıtıldığı bir eser yani ; horlandığı,aşağılandığı durumlarda babasına ulaşamayacağını bildiği halde sayfalarca yazıp bu sayede içini döktüğü bir eser.İş Bankası Kültür Yayınları olan basımda arka kapağında yer alan resmen itiraf niteliğinde bir yazı.Muhteşem ironik cümlelerle babasına kurduğu cümleleri içeriyor.Franz Kafka mektupları 1919 da yazmıştır.Babasını hem eleştirmiş hemde övmüştür.Mektuplar Kafkanın babasına ulaşamamıştır keşke ulaşsaydı ve oğlunun düşüncelerini öğrenebilseydi...
En beğendiğim alıntı :
“Mesele, çocuklarına vereceğin herhangi bir ders değil, örnek bir yaşamdı.”
Keyifli Okumalar Dilerim
104 syf.
Semih;
Bir türlü sıfat bulamadım seslenmeye :)Sevgili, kıymetli, kardeşim ya da buna benzer. Kafka da bu mektubu yazarken acaba kendisine , çocukluğuna , vicdanına ya da evlatlığına mı sesleniyor, yoksa babasına mı gerçekten diye okuduğum sayfaları en baştan tekrar tekrar gözden geçirdim. Çoğunlukla tanınıyor olmandan emin olmakla birlikte seslendiğim Semih’in kim olduğunu bilmeyenler için ufak bir dipnot ekleyip mektubuma devam edeceğim.
Kitap hakkında profesyonel bir inceleme okumak isteyenler için bknz. #35182608
Senin incelemeni okuduktan sonra kitabı çok daha büyük bir arzuyla acaba aynı fikirlerde buluşacak mıyız diye de daha dikkatli okumaya çalıştım. Okudukça babam ile olan ilişkimi de kurcaladım durdum.
Babama mektup yazsaydım ; korkularımı anlatan bir giriş yapmazdım. Hakikatten Semih, babamı üzmek, kırmak dışında öfkeleneceğinden, şiddetli tavır sergileyeceğinden ya da cezalandıracağından hiç endişe etmedim, hiç korkmadım. Doğup büyüdüğü topraklardan ayrılmak zorunda kalarak , aynı evde dede, nine, amca, hala kuzenler ve kardeşlerden oluşan on iki kişilik bir aile ile Türkiye’ye gelip yeniden bir yaşam sürmeye çalışan babam, dokunuşu ve sarılışı eksik adlandırılsa da sesiyle, bakışıyla sever, nefesi ile hissettirirdi sevgisini.
Yapılmasını istemediği davranışları önce kendisi yapmayarak örnek olur bunu da sabrıyla hepimize aşılamaya çalışırdı. Ne mi mesela? Senelerce sigara içiyor olmasına rağmen sırf ben ve annem sigarayı bırakalım diye örnek oldu bıraktı ve bir daha hiç başlamadı. (Annem ve ben halen onun iradesine sahip olamasak da bunu bir kere bile yüzümüze vurmadı)

Birlikte katıldığımız hiçbir toplulukta bizden utandığını da hatırlamam. Diş dolgusu yaptırırken korktuğum dişçi koltuğuna önce kendi dişlerinin belki o an için çok gerekli olmasa da dolgusunu yaptırararak ‘’ bak korkulacak hiçbir şey yok’’ diyecek kadar eğlenceli anlar yaratan babam.
Aldığımız eğitimlerde, seçtiğimiz mesleklerde hatta evliliklerimizde bile ‘’önemli olan kendi doğrularınız olduğuna inanmanız, kendiniz yaşamanız, ola ki herhangi bir sıkıntıda yine yanınızdayım ‘’ duruşuyla tam bir arkadaşlık ilişkisi kuran babam.
Çocukluğundan beri ibadetini eksiksiz yerine getiren ancak bir kere bile ‘’şunu giymeyin, bu günahtır uyarıları yerine aklınız vicdanınız var, günahı sevabı da bilecek kadar eğitiminiz de gerisi sizinle Allah arasında kalmış vicdani bir muhasebedir ‘’ felsefesinin ilk öğreticisi babam.
Üniversiteye gidip, bir yıl sonra bırakıyorum dediğimde nedenini sorgulamayan, kimsenin çocuğunu bana örnek göstermeyen, baba boşanmak zorundayım dediğimde ''evlenirken evden ayrılmış olabilirsin ama evlatlıktan da ayrılmadın ya '' diyen, çocuklarımın doğumlarında yanıma koşan, mezuniyetlerinde salonda benden önce yerini alan, hiçbir ayrıntıyı unutmayan dede babam.
Kız çocuklarından seneler sonra bir erkek evlada sahip olmanın mutluluğunu biz etkileniriz diye hissettirmeyen, erkek kardeşimin alacağı tüm kararlarda fikrimize dikkat etmesini öğütleyen , çocukları için birbirlerini sınamayan , ortak kararlarda birleşerek anneme olan sevgisinden saygısından bir gün bile ödün vermeyen , bir koca babam.
Çok ciddiyim Semih, babam aynen anlattığım gibi bir adamdı, halen de anlattığımın daha da olgunlaşmışı , başım sıkıştığında, canım yandığında, içim acıdığında , kızdığımda kırıldığımda tek sığınağım babam.
‘’ Her şeye karşın, bizim sevdiğimiz Franz Kafka'nın ortaya çıkmasında en büyük pay, babası Hermann Kafka'ya ait. O böyle baskıcı ve dayatmacı bir baba olmasaydı, biz nasıl görecektik Franz Kafka'nın ince ruhunu?’’ satırları ile bitirmişsin ya Semih incelemeni işte burada takıldım kaldım.
Maddi sıkıntılar yaşatmayan ama mağazada çalışanlara davranışları ile Kafka’yı utandıran, sadece kendisinin değil diğer çocuklarının da sürekli tetikte beklemesine sebep olan , kendi çektiği sıkıntıları örnek vererek bulunduğu yerin övgüsünü anlatmaya çalışan, eminim ki eşine de çocukları kadar yakın olamayan bir baba istemezdim.
Herkesin tanıdığı bir yazar olarak ama mutsuz bir çocukluk, endişeli bir gençlik ve yazdıklarını babasına iletemeyecek kadar çekingen bir hayatı yaşamış olmak da istemezdim.
İyi ki de istemediğim bir hayatı yaşamak zorunda kalmadım ve böyle bir mektup yazmak durumuna düşmedim Semih. Okumak isteyenler için incelemen çok anlamlı bir rehber olacaktır. İncelemen için tekrar tekrar teşekkürler.

İyikilerimiz daim ve bol olsun. Keyifli okumalar .
72 syf.
Babaya Mektup, Franz Kafka bu kitapta babası Hemann Kafka' ya mektuplar yazmış. Ama malesef babası bu mektupları hiçbir zaman okuyamamış. Ki iyiki okumamış. Aslında zaten babası okusun diye de yazmamış.Kafka bu kitapta içinin kapılarını tamamen okuyucularına açıyor. Kafka kitaplarında hep sanki sert ve karamsar bir hava var ya bunun sebebi bu kitapla ortaya dökülüyor gibi. Çünkü çevresinde hep sert gaddar bir tavır görmüş. Kafka babasının ailesine işçilerine kısaca bütün çevresine karşı gösterdi sert tutumdan rahatsız olurken ondan nefret edip hatta tiksinirken aynı zamanda babasına hayran bir çocuk olduğunu anlatıyor. Kitap çok soğuk bir üslupla yazılmış ve bu da babasıyla aralarındaki mesafeyi iletişimsizliği uzaklığı çok iyi izah ediyor.Hâlâ günümüzde sıkça şahit olduğumuz otoriter baba ve baba evlat çatışmasını çok güzel ve akıcı mektuplara anlatmış. Kitapta ilk yetmiş sayfa bu mektuplardan oluşuyor. Geriye kalan sayfalardaysa bazı belgeler ve biyografiler var. Franz Kafka yı tanımak isteyenler onu bu otobiyografi kitabıyla en iyi şekilde tanıyabilir.
72 syf.
·10/10
Bir babaya hasretliğin hikayesi...hasretlik diyorum çünkü yanında olsa bile hasret duyarsın bazen sevgiye, ilgiye, baba şefkatine..
Degiştiremeyeceğin şeyler olur ya hayatta. Silemezsin, değiştiremezsin, bırakıp gidemezsin, vazgeçemezsin. Yine de sitem etmeden de rahat edemezsin. Çünkü içinde, kalbinin bir köşesinde yer alan senin bir parçanı koparmak mümkün değildir. Ama kabullenmezsin de yaşananları, yaşattıklarını, hayal kırıklıklarını..
Dile dökersin, hislerini bilsin istersin, bir cesaretsizlik vardır yüzüne söyleyemezsin (Belki de buna cesaretin yoktur. Belki arandaki setlerin daha da kalın duvarlarla örülmesinden korkarsın). Söylemeden için rahat etmez çünkü sevdiğin biridir boşver deyip gidemezsin. Sadece bir serzenişte bulunursun uzaktan. Belki bir şiir yazarsın, belki bir kitap...Belki de bir mektup yazarsın hiç gönderemeyeceğin..
Belki de babaya yazılan bu mektup derinden hissedilen hasretin son bulması içindir. .
72 syf.
Öncelikle Kafka'nın okuduğum ikinci kitabı Dönüşüm sonrası Babaya Mektup oldu. Biraz da olsa dönüşümde ki baba figürü daha netlik kazanmış oldu kafam da.


Bu da Benim Mektubum olsun;
Belki benim de bir mektup yazma zamanım gelmiştir sana...
Nasıl başladığını hatırlamıyorum hayatımızın, Sen bizi kaç kere terk ettin? Kaç kere geri bir 'Aile' olduğumuzu hatırlayıp geldin. Çocukluğum bu gelgitler arasında geçti, Senin öldüğünü düşündüğüm zamanlar bile oldu yoksa bir baba neden gelmez di? Bu kadar önemsiz olamazdık...
Bir gün yani 5 yıl sonra geri gelip bizi nasıl özlediğini anlatıp durmuştun, hatırlıyorum bunun için 5 yıl geçmişti. Ve yine o muhteşem kavgalar ...
Yine bizim neyimiz eksiktiler...
Açmı kalmıştık ? Açıktamı ?
Hiç anlamadın bir çocuk için yemekte çatıda senin olabileceğini bir kere bile bizi sevdiğini söylemedin, sahi neyimiz eksikti ?


Kafka içindeki korkularını, utancını öz güveninin yitip gidişini anlatmış. Ne kadar haklı çocukların herşeyi unuttuğunu düşünmek farkında olmadıklarını sanmak çok büyük bir yanlış.

Aile çok büyük bir kavram size hayatınızın ilk dersini aile verir her zaman...
Kimileri bu olumsuzluklar içinde kendine özgüvenden bir kale inşa eder. Kimileri de Kafka gibi korkularında sıkışıp kalır.

Ben Zevkle okudum umarım sizde öyle okursunuz...
72 syf.
·3 günde·9/10
Merhabalar, keyifli kitap okumalar.

Toplanın ebeveynler özelikle de babalar, size birkaç sözüm olacak.!

Bu kitabın incelemesini yapmayacaktım ama anlattığı, vurguladığı çoğu konu günümüz de hala devam ediyor ve çoğu çocukları etkiliyor olmasından dolayı, çocukluk zamanıyla ilgili düşünce ve görüşlerime yer vermek istedim.
(Bunu yapmamda ki tek neden toplumda sıkça karşımıza çıkan, utanmamız gereken bir toplum gerçeği: ‘Çocuklara şiddet eylemi!’ )


Aile kavramı çok önemlidir. Vatan için zorlu bir görevde olmasına rağmen bize sevgisini ihmal etmeyen babama, ve beşikten başlayıp şu yaşa kadar ilgisini ve sevgisini bizlere ihmal etmeyen anneme teşekkürü borç bilirim. Hakları asla ödenmez..

Toplumumuzda ne yazık ki gerek sanal alem gerek reel alemde çocuklara yönelik şiddet haberlerini sıkça duyar ve ne yazık ki görürüz.(Üzülürüz ilk başta, kimimiz gözyaşlarına engel olamaz, kimi derin bir of çeker, bunları yapmakla yetiniriz . Bu saydıklarım ilk başlarda yaptığımız eylemlerdi, sonrası malum sessizlik ve alışmak. )
X kişisi, 1 yaşındaki çocuğunu hastanelik etti.
Y kişisi, 8 yaşındaki çocuğunu yaramazlık etti diye eline hortumu alan baba gözyaşlarına boğulan çocuğunu vurmaya başladı. Vs haberler….
Z kişisi, beş aylık bebeği öldürdürdü , savunması ise kan dondurucu : ‘Sesi rahatsızlık vericiydi.’
Cinsel saldırıya maruz kalanları da hiç sormayın, o ayrı bir yürek, insanlık acısı...


Bu tablonun nedenini örnekleme yaparsak, elimizde iki adet fidan var. Biri Olriç , diğeri Zeze .
Siz, Olriç fidanınıza çok iyi baktınız. Günlük takibi alıp, suyunu , ortam sıcaklığını, nemi, toprak kalitesini ve toprak minareli zenginliği hakkında bir rapor/belge tuttunuz. Ve en önemlisi de bu işlerin hepsini sevgiyle yapmış olmanız.(Günaydın Olriç, bakalım bugün nasılsın, demir eksikliği riskin var mı ? gibi…)
Sizce meyve verme zamanında/hasılatında, ne olur ? Karşınıza nasıl bir görüntü çıkar?
Görüntü açık ve net aslında, Olric fidanınız sizlere lezzetli, kaliteli meyveler verir.
Hatta bundan daha fazlasını yapar, canınız sıkkın sırtınızı Olriç’e yaslanmışsınız.
Ve diyorsunuz ki : ‘’ Birlikte daha güzel günler göreceğiz Olric. Şimdiden uzak ülkemin kokularını duyar gibiyim.
Olric: ‘Buzdolabı açık kaldı, ondan olacak efendimiz.’ diyerek yapmış olduğunuz bir ihmali hatırlatacaktır.( Buzdolabı kapısı açık kaldığı zaman buzluk kısmında karlanma oluşur, alın size bozulma nedeni)
Gördüğününüz gibi zaman harcayıp, emek verdiğiniz fidanınız karşılığını fazlasıyla verdi. Ne güzel bir kare değil mi ?


-Gelelim Zeze fidanına.-
Fidanımızı diktik, bakım zamanında Zeze’ye sevgi vermeyi, su vermeyi ihmal ettik.
Toprak kalitesini, sıcaklığı, nemi göz ardı ettik.
Meyve verme zamanı geldiğinde, istediğiniz bir ürünü elde edecek misiniz ?
Zeze sizin yüzünüzü güldürecek mi ?
Kim bilir belki de Zeze etrafında ki ürünlere zarar verecek, diğer ürünlerin meyve vermesini kötü yönde etkileyecek.( Tabi bu zaman diliminde Portekizli bir adama denk gelmemiş olsaydı.)
Görüyorsunuz işte meyvenin iyi ya da kötü olmasında ki , en büyük nedenlerden biri olduğumuza…
Bu işin espriyle yoğrulmuş hali.


Bir de işin acı karesine bakalım.
Çocuk psikolojisi çok kırılgan bir yapıya sahiptir. Baskıcı ve itaat odaklı bu tür ebeveyn tutumunda, ana-babanın, kısıtlayıcı ve cezalandırıcı bir yol izlemesi işi daha ciddi boyuta taşıyacaktır.( bkz: psikolojisi bozulmuş bir çocuğun kendine ve ailesine olan güveni kaybetmesi gibi.)

*Ebeveynler, çocukların mutlak itaat etmesini, istek ve emirlerini tartışmasız yerine getirmesini beklerler.
* Çocuklarının sorunlarını onların gözünden değil de kendi gözünde değerlendirirler.
*Meydana gelen soruna, çözüm odaklı düşünmez daha çok kendi haline bırakır.
*Aile içerisinde çocuğuna, bak kızım/oğlum benim sözlerime bağlı olacaksın, ben bir babayım sen ise daha çocuk dediklerimi mutlaka yapacaksın, benim istediğim gibi giyineceksin, yoksa döverim! (bkz: yetersiz sosyal gelişim nedeni)
* Çocuklarının geleceğine yönelik bir kararı olduğu zaman(eğitim, oyun) çocuklarına hiç danışmadan onların fikirlerini almadan karar vermeyi kendilerinin büyük bir söz hakkı olduğuna dair düşünüp, çocukların kararını göz ardı ederler.
* Çocuklarının bir işi yapma esnasında, ki buna şiddetli söz, hakaret ve öfke eşliğinde eyleme geçmesini isterler.
*Çocuklarının yaptıkları bir hatayı, dinlemeden-anlamadan, cezalandırmayı isterler.
Ayrıca bu yaptıkları hatayı her dk hatırlatıp, küfürler, hakaretler ve tehditler yağdırarak, ders alması gerektiğini düşünürler(bkz Nevroz nedeni)
Tüm bu maddeler sonucunda çocuklar yapacakları tek şeyin, boyun eğme ve pasif bir kişilikle hareket etmeyi öğrenirler. (Neden çocukları kafeste tutuyoruz ki ?)
Hele ki otoriter baba/ annenin yaptıkları da bir başka saçmalık.
Çocuklarına karşı soğuk,baskıcı, şiddetli bir tavırla yaklaşırlar. Çocuklarını değersiz, yük olarak görürler.
Bir de çocuk karne de kötü not getirmişse….(Bunu artık siz tahmin edin.)
Bakınız efendim çocuklara bu tutum sergilemekle, iş sonuca varmaz, daha kötüye gider.(bkz: stres, kendini kontrol edememe, anksiyete ….)
Onları dinleyelim, onları anlayalım, kendi gözümüzle değil, onların gözüyle empati kurarak çözüm odaklı olalım.

Bir ebeveynin yapacağı en önemli tutum da, çocuğuyla göz teması kurmaktır.
Ayrıca çocuğuna şiddet gösteriyorsa mutlaka bir psikiyatriye görünmesi lazım.(Neden kendimi kontrol edemeyip, çocuğumu dövüyorum ki ? )
Gelin, zamanında çocuklarınıza sevgi ve şefkat gösterin, onları bu duyguda mahrum etmeyin. Çünkü aile sevgisi ve terbiyesi çok önemlidir.
Çocuklarınıza zaman verin, onları sosyal ve psikolojik yönden destekleyin.
Bu tutumu çocuğunuza çok görürseniz, iller de çocuğunuz bilinç altı yerleşkesi nedeniyle başkasına zorla sahiplenme gibi kötü alışkanlıklar kazanmasına neden olacaksınız.(bkz: hırsızlık, tecavüz)
Daha geç olmadan çocuklarınıza sarılın !

İşte Kafka da bu olaylara değiniyor.
Gelelim kitap konusuna,
Şahsen Kafka’nın aşk konusunda ki tutumunu hiç samimi görmezdim.
Bana göre o sırf, ilham kaynağı olduğu için mektuplar yazardı. Kendisini daha iyi hissettiği için kısacası..
Efendim bu yargım bazı nedenler eşliğinde oluştu. Örneğin, daha önce Felice için ölen Kafka bir süre dolmadan hemen Juliye için ölürdü. Başka bir zaman da önce Milena için ölecek,',aşkı söndükten sonra da Dora için ölecek ! ( Ne çok öldün, aşkı yaşamak için !  )
Değerli bir arkadaşıma Kafka’nın bu aşk serüveninden dolayı takılırdım. Bazen fena şekilde dalga geçtiğim de doğrudur.
O ise bir Kafka taraftarıı !! Sonuç itibariyle beni bu kitaba yönlendirdi.
Al , oku bak Kafka nasıl bir babayla yaşamış demesine sanırım şimdi hak veriyorum.
Franz Kafka , babası Hemann Kafka' ya mektuplar yazar. Nasıl bir dönemeçten geçtiğini tek tek dile getiriyor.
Biyografik özellik taşıyan bu eser Kafka’nın, ağırlığı(kısaca şiddeti) altında ezildiği, babasına yanıtlarıdır.
Aslında bu kitapla Kafka’nın iç dünyasını daha iyi anlamamıza sağlıyor.
Kafka, eserlerinde suç, özgürlük, yabancılaşma, sorumluluk ve otoriteye bireysel karşı koyma temalarını işlemiştir.
Babasının hakaretleri, tehditleri karşısında nasıl itaatkar, zayıf, ürkek ve kararsız bir çocuk hatta gençlik yaşadığını dile getiriyor.
Felice ile iki kez nişanlanıp, ikiz kez nişanı bozmasında ki tek nedeni babası olduğunu belirtir.

Yani kısaca, çocukluğu, gençliği, aşk hayatı ve kararları hep babasının sert mizacından dolayı bir hüsrana uğradığını vurgulamakta.
Siz de Kafka’nın nasıl bir hayat yaşadığını, babasını, kardeşini ve aşk serüvenini daha yakından tanımak istiyorsanız kesinlikle okuyun derim.
İncelemenin sonuna doğru gelirken çocuk sevgisi üzerine güzel bir hadiseye yer vermek istiyorum.

Enes bin Mâlik anlatıyor:
"Bir defasında Peygamber Efendimiz (asm) secdede iken Hasan ve Hüseyin geldiler, sırtına çıktılar. İninceye kadar Peygamberimiz (asm) secdeyi uzattı. Oradakiler sordu:
"Yâ Resulallah, secdeyi uzatmış olmadınız mı?" Peygamber Efendimiz (asm) buyurdular ki:
"Oğlum sırtıma çıkınca acele etmekten çekindim." (Heysemî, IX/181)

Sevgilerimle.
104 syf.
·Beğendi·10/10
Evlilik, çocukluk, aile ilişkileri, iş yaşamı, duyguları, korkuları, çelişkileriyle Kafka’nın iç dünyasına kısa ama derin bir yolculuk Babaya Mektup.

Kafka'yı daha iyi anlamanızı sağlar mı, bilmiyorum. Ancak Kafka’yı anlamaya çalışmak ya da anlamaktan vazgeçmek için mutlaka okunması gerektiğini düşünüyorum.
112 syf.
·26 günde·7/10
Genellikle babalar kız çocukları için ilk aşk ve ilk kahramandır. Erkek çocuklar için ise baba belli bir dönemden sonra yine genellikle fikir ayrılıkları ve kuşak çatışması yaşanan bir komutandır. ( benimki kara kuşaktı,sıkıysa çatış :) Babasını, savaşın ortasında komutanını kaybeden erkek bir evlat olarak kitabı okumadan önce babaya hasret ve sevgi selinden oluşan bir mektup okuyacağımı sanarak kitaba başladım ancak gördüm ki Kafka'nın mektubu çatışmalardan ve hesaplaşmalardan oluşuyor. Yer yer övgü olsa da, genellikle çatarapatara. E tabi hayatının bir döneminde bu çatışmaları yaşamayan erkek çocuk yoktur. Özellikle ergenlik döneminde, kadın-erkek ilişkilerini çözmeye başladığımız dönemlerde sırf anamıza neler yaptığını, bizi dünyaya nasıl getirdiklerini anladığımız zaman bile öncelikle babaya, sonra anaya hafif bir kızgınlık duymadık mı :) Sonra arkadaşlarımızdan yediğimiz ilk kazıkta ''babama güvendim, gece anamı şeyaptı'' demedik mi ergen ergen. Erken erken konuştuk değer kıymet bilmeden.

Ben babamı kaybettikten sonra değil, hep çok sevdim. Muhteşem ve kusursuz bir baba mıydı? Tabi ki hayır. Tipik Türk aile babası işte. Sert mizaçlı, suskun, kızgın, hızlı ve öfkeli. Ama çok yakışıklı. Ama çok fedakar. Ama çok adam. 15 yaşımda sigara içtiğimi öğrendiğinde '' görürsem burnunun deliklerinde söndürürüm'' diyip, 18 yaşımda bana sigara alan babam. Ona bir kere bile seni çok seviyorum baba diyemeyerek ve aynı şeyi duyamayarak ama hassasiyetlerimizi bilip bunu hareketlerimiz ve davranışlarımızla gösterdiğimiz babam. Okuyacağını bilsem sana neler yazarım ah bir bilsen. Kalkar gelirsin belki. En azından rüyama...

Biz birbirimize hiç sevdiğimizi söyleyemedik ama yaptıklarımızla bunu gösterdik. Sen biliyorsun, bildin. Ben de ilk göz ağrın olarak bildim, eminim. Lüzumsuz yere sinirlenmezdin ama tek kötü özelliğin sinir sende genetik bir miras idi. O mirasın varisi ben olmayaydım iyiydi baba. Öbür dünyaya bütün kalbiyle inanan biri olarak umarım kavuşuruz tekrar. Şeytanın bir anlık vesvesesi ile eğer öbür dünya diye bir şey yoksa, inan bana büyük sıçtık baba.

İnsan anasını babasını seçemiyor ama seçme şansım olsa yine seni seçerdim. Her şeye rağmen.

https://hizliresim.com/ccMJLY
88 syf.
·2 günde
Yeni bir inceleme ile karşınızdayım. Yüreğinize dokunması dileği ile..
Babaya mektup , okumaya başlarken korkarak okudum. yüreğime acı verirmesinden korktum. Kitabın ismi de yazılanlar gibi acı vericiydi. Fakat dilinin yalınlığı ve az sayfadan oluşması okumanız için sadece 1-2 saat yetiyor. Kısa sürede okunuyor ama etkisini yüreğimde hissediyorum. Kitabı yorumlamaya başlıyorum.

Bazen sadece baban olsun istersin. Senelerce sizin için çalışmaktan nasır tutmuş elleriyle yüzünü avuçlasın, yanağını avucuna yaslayarak anı yaşamak, babanın o an bütün yorgunluğunu almak, sevginizi birbirinize hissettirin istersin. Elini sana dokundurduğunda, nasırlanmış ellerinin pisliğinden kaçmak, ruhundaki pisliği sana bulaştırmasından korkmak yerine sıkı sıkıya sarılmak istersin. Evdeyken her kapı çaldığında heyecanlanıp babam geldi diyerek kapıya koşarak, annenin arkandan deli kız koşma demesine aldırmayarak babanın kollarına atlamak istersin. Kapı çaldığında korkarak yine babam mı geldi diyerek için içini yemesin, annen kapıyı açma demesin, ne yapacağım ben ya sarhoşsa yine ruhumuza zarar verecek sözler söylerse diye düşünmek yerine babanın kollarında canım kızım benim diyen saçlarını koklayarak öpen, kafasını başına yasayan bir adam istersin. Dedim ya. Baban olsun istersin. Dağ gibi arkanda. Elleri daima üstünde. Sevgisiyle gölgesinde büyümek yerine o sevgiyle büyümek istersin Karanlığını altında korkarak, sığınacak liman arayarak, gözlerini sımsıkı yumarak yüzünü görmediğin bir insan istemezsin. Baban senin acılarını göğüslesin, sana acı vermesin istersin. Bir baba istersin. Sadece baba. İşte yazar da baba istiyordu . Onun yüreğine dokunan , o geldiğinde korkmak gerine ,delice koşmak..eğer bunlar olmayacaksa da babasının varlığını ,sevgisini yanında istiyordu.


Babasının çok fazla etkisi altında kaldığı, ondan korktuğu, otoriter bir baba karakteriyle büyüdüğü bilinen Kafka, babasına bir mektup yazdıyor ve yüreğimize dokunmayı başarıyor. O istemezdi sanırım bu yazıları yazmak..ama olmuştu çünkü tüm babalar iyi olmaya bilirdi. Kafka 'nın babası da iyi olmayan kişiler sınıflandırmasında yer aldı gözümde Mektubun daha ilk satırlarında korkusunu, tedirginliğini en açık şekliyle ifade eder Kafka, yazarken bile yeterince açık olamayacağını dile getirir.

“Geçenlerde bir kez, senden korktuğumu öne sürmemin nedenini sormuştun. Genellikle olduğu gibi, verecek hiçbir cevap bulamadım, kısmen tam da sana karşı duyduğum bu korku yüzünden, kısmen de bu korkuyu gerekçelendirmek üzere, konuşurken toparlayabileceğimden çok daha fazla ayrıntı gerektiği için. Ve şimdi burada sana yazılı bir cevap vermeyi deniyor olsam da, bu fazlasıyla eksik kalacaktır, çünkü bu korku ve onun etkileri senin karşında yazarken de ket vuruyor bana ve dahası meselenin büyüklüğü, hafızamın ve aklımın sınırlarını çok aşıyor.”
Elyazısıyla 100 sayfayı aşan mektubu, gerçekleşmeyen evliliğin etkisiyle Julie Wohryzek’le tanıştığı yerde yazar. Bu evliliğin gerçekleşememe nedeni olarak babasını gösterir. Karakterinin şekillenmesinde, yaşadığı olayların tamamında babasını suçladığı gibi.  Satır aralarında, babasının farklı bir yapıya sahip olması durumunda da kendisinin yine zayıf, ürkek, kararsız, huzursuz bir karakter olacağını da kabul eder.  Babasının zaten olacak bir şeyi daha da güçlendirdiğini söyler.

Bir yandan babasını suçlayan Kafka, diğer yandan babası gibi olamadığı için kendini suçlar. Hem eleştiri, hem de özeleştiri mahiyetinde olan Babaya Mektup, Kafka’nın çocukluğuna da ayna tutar. Kısacası Kafka 'nın bu eseri otobiyografi niteliği taşımaktadır diyebiliriz.
-Kendini “hiç” olarak nitelendirir Kafka. Bunda babasının davranışlarının yanı sıra, kendi hissettiklerinin de payı vardır. Babasının cüssesi, güçlü, iri vücudu yanında ezik hisseder kendini. O sıska, güçsüz bir yapıya sahiptir. Vücudundan utanır. Ve kitapta da buna yer vermişti.

“Senin saf bedenselliğin bile eziyordu beni.”

Kitabın çoğu yerinde babasına sitem ediyor ama onun sevgisine muhtaç olduğunu satırlarından anlıyoruz.


“Kendimi acınılası bir halde görürdüm, üstelik yalnızca senin önünde değil, tüm dünyanın önünde, çünkü sen benim için her şeyin ölçütüydün.”

Babasını ,onu sevmemesine rağmen neden bu kadar değer verdiğini anlamadım. Ama sonra düşündüm. Kendi hayattımı önüme aldım. Babam bizi çocuk yaşımda bırakıp gitti . Ona öfke duydum ,nefret ettiğimi dile getirdim ,sözünde durmadığı için sitem ettim. Ama herşeye ,herkese rağmen ona olan sevgim azalmadı ..daha çok arttı. Belki o adama herşeye rağmen sevgi duyması ,o vardı ama yoktu durumunda bile onu hayattının ortasına koymasına sebebiyet vermiş olabilir.


Yazdığı kitapları babasına verdiğinde özgür hisseder kendini, babasına karşı bir zafer kazandığını düşünür. Yazdıklarının babasıyla ilgili olduğunu söylediği bölümde baba özlemini de vurgular Kafka: “Yazdıklarım seninle ilgiliydi, orada senin göğsünde yakınamadıklarımdan yakınıyordum yalnızca.”

Bu baba özlemi yüreğimde en derinlerde var...üzüldüm Kafka için.
Kendisini sürekli hasta, güçsüz, değersiz, çiğnenmiş hisseden Kafka, boyunun uzamasıyla bile başedemez. Sürekli bir hastalık kuruntusunun içinde geçirir tüm yaşamını, ta ki gerçekten hastalanana dek. Evliliğe karar verdiği dönemlerde daha da çok hasta hisseder kendini. Geceleri uyuyamaz, evlilik düşüncesi kabusa dönüşür. Başarısız olmaktan korkar.

Evlenememesinin sorumlusu babası mıdır, yoksa babasına benzemediği için mi evlenmez?
Kitapta vurguladığı bu sözden dolayı ,babasını suçladığını ama bir yandan da kendisinin de aynı şeyleri yaşatacağını hissettiğini belirtmiştir.

“Evlenmek, bir aile kurmak, gelecek tüm çocukları kabullenmek, onları bu güvensiz dünyada yaşatmak ve hatta biraz da yol göstermek, benim inancıma göre bir insanın başarabileceği en yüce şeydir.”

Evliliği bir yandan bağımsızlık olarak görürken, diğer yandan evliliği babasıyla ilişkilendirip evlenmenin onu bağımsızlaştırmayacağını söyler. Babasıyla ilişkisi olan her şey tutsaklıktır ona göre.

Babasını bu kadar suçlamasına rağmen onun evliliğine özenir Kafka. Çocuklar haricinde örnek bir evlilik olarak nitelendirir anne ve babası arasındaki ilişkiyi. Babasının güçlü, kendine güvenen, çalışkan, azimli karakterine rağmen çocuklar konusunda başarısız olduğunu düşündükçe, daha da uzaklaşır evlilik fikrinden.

“senin bile evlilikte zorlu bir mücadele vermek zorunda kalmış olduğunu ve hatta çocukların karşısında başarısızlığa uğradığını görürken, bir de evlenmeye kalkıyordum.”
Babası bile başarılı olamadıysa, o, güçsüz karakteriyle nasıl başa çıkabilir ki evlilikle? Kendisi gibi bir çocuğun, kendisi için dayanılmaz olacağını söyler. Böyle bir çocuğa sahip olursa, kaçacağını, vazgeçeceğini, hiçliği tercih edeceğini belirtir
Biz de bu satırlardan babaların evlatlarına rol model olduğunu anlıyabiliriz.
Kafka'yı daha iyi anlamanızı sağlar mı, bilmiyorum. Ancak Kafka’yı anlamaya çalışmak ya da anlamaktan vazgeçmek için mutlaka okunması gerektiğini düşünüyorum.

İyi okumalar ...
72 syf.
·13 günde
Franz Kafka--Babaya Mektup
Mektup: Duyguların küçük barınağı, az kelimeyle çok şey anlatmanın en alıcı zemini. Çok şey anlatılır mektupla. Çok sitem edilir. Özlem, sevinç, üzüntü, kırgınlık, hayal, gerçek, duyguların en hassas barınağı.
Bir özlem..
Bir hayattır mektup..
Ulaşılamayan bir dünyadır belki de..
Uzundur uzun olmasına ama kısacıktır..
Acıdır, ruhu kelimelerin arasına hapseden..
Her kelime, her cümle birbirine devrilen koskoca bir yaşanmışlıktır, hasrettir..
Ve her şeyden çok, önüne geçilmeyen tek gerçek barınaktır. Kelimeler içinde yalan barındırmaz, kelimeler yalanın içinde bile gerçeği bir giz olarak sunar. Bir dünyadır her kelime..
Duyguları temsil eden her her kelime içerisinde taşıdığı gerçeği mektup yoluyla yaşama aktarır...
Ve Franz Kafka mektup yoluyla tüm bunları bize aktarabilen en muhteşem insanlardan biri.

Okuduğum "Bayaya Maktup" eseri de tam da yaşamın en hassas ve gerçek noktasından bahseden "aile" kavramının en ince noktalarından geçip bizlere "baba-oğul" ilişkisinin zeminlerini taşımaktadır.

Çocuk tek başına bir olgudur. Bunu anlamak, anlatmaktan güç olsa da Kafka tüm anlatmayı yaşamına naklederek bizlere çocuk olgusunun en alıcı, hassas detaylarını anlatmıştır. Her birimize dokunarak ve birçoğumuzu alıp kendi çocukluğuna götürerek; içinin acı dolduğu, ağladığı, evet! gerçekten böyle dediği, sahiden bu oldu mu? diye sorduğu, ruhunu alıp geçmişten bugüne değin en ücra noktalarda gezdirerek, kısa olmasına karşın up uzun bir yaşam öyküsü sunuyor bizlere...

"İçinizde bir hayatla yaşamaktan yorulduysanız Kafka'nın sesine kulak verin" deniliyor kitabın tanımında. O zaman kulaklarımıza dolan o yaşama bir göz atmak borç oldu...

Çocuk bir başına tek bir olgudur dedik fakat geçmişten günümüze kadar hatta belki yıllar sonraya kadar bile, başta aile dediğimiz "anne, baba, kardeş" figürleri olmak üzere geniş aile ve içinde yaşam sürdüğü toplumun üzerine hakimiyet kurduğu; fiziki ve manevi yetersizliğini kendi yapılarına uygun hale getirmeyi amaçladıkları toplumun ortak olgusu olarak geçmişten bugüne değin gelmiştir.
Yaşamını bağımsız bir şekilde sürdüremeyen en açık ve en tanıdık örnektir çocuk. Fakat toplumlar yaşamlarını sürdürebilmek için belirli kurallar ve sözleşmeler kurarak nesilden nesle aktarılacak şekilde uygulamışlardır. Uyumun ve dengenin olması için de zorunlu görülmüştür. Güçlü bir toplum demek, uyumlu ve güçlü bir nesil demek olduğunu tüm tarih bizlere aktarıyor. Onun için de çocuk her zaman topluma bağımlı olmuştur. Toplumun geleceği olarak görülmüştür ve ona göre şekil alması için yetiştirilmiştir. Tüm bunlar da çocuğu tüm yaşamı boyunca toplumsal yapılara, gelenek-görenek, kültür, din, ahlak gibi toplumu bir payda altında toplayan değerlere bağlamıştır. Ve çocuk yaşam boyunca bağımlı kalmıştır. Tek başına bir olgu olmaması için her şekilde bağımlı kılınmıştır...

Çocuk Kafka ve Baba...
Kafka bu eserinde en çok kendisi ve babası arasındaki etkileşimden bahsetmektedir. Baba Hermann Kafka'nın çocuğu Franz Kafka üzerindeki etkilerini, Kafka bizlere bir mektup aracılığıyla çocukluğuna indirgeyerek bugün ki kendi olma nedenlerini çok akıcı ve net bir dille aktarmıştır...
Baba figürünü her birey farklı anlamlar yüklese de temel de ailenin en etkin ve yapıcı karakterleridir. Çocuk için baba; başta güven olmak üzere, sevginin, dayanağın, gücün temsilidir. Aslında baba, çocuk için tüm korkularının en etkili barınağıdır. Çocukların 'babam var korkmam ki' dediğini çokça duymuşuzdur. Bazılarımız için de içi özlem dolu tarifi mümkün olmayan bir acı ya da anlam atfedemediğimiz koca bir boşluk...
Kafka için de baba; özgüvensizliğinin, kararsızlığının, ürkekliğinin ve çekingenlinin en çok da içine kapanıklılığının en büyük sebebi. Belki de tek sebebi...

Sitem dolu bu mektupla bizlere, Kafka'nın kim olduğunu, Kafka'nın neden Kafka olduğunu, nasıl bu kişi haline geldiğini çocukluğuna indirgeyerek kendisi ve çocukluğu üzerinde psikolojik bir analiz yaparak, babasının kendi kişilik ve karakteri üzerindeki olumlu olumsuz etkileri bizlere sunmaktadır...
Güçlü ve otoriter bir baba ve fiziksel gücü açısından yetersiz bir çocuk.. Babanın çocuk üzerindeki yaptırımları ve çocuğun kendi içerisine kaçışı.. Fiziksel şiddetten öte ciddi bir psikolojik şiddetin hakim olduğu bir baba-oğul ilişkisi...

Otobiyografik nitelik taşıdığı için Kafka'nın birçok gizemini bize sunmaktadır. Bu açıdan hemen hemen bütün kişilik özelliklerini diğer eserlerine yansıttığı sonucuna varmak bizi yanıltmaz... Dönüşüm kitabında kendinin bir böcek haline gelmesi belki de tamamen öz yetersizliğinden, sürekli aşağılanması ve onaylanmamasındandır...


Bu eser Kafka'yı tanımaktan öte her birimizin kendi yaşamında en çok da baba-çocuk ilişkisini gözlemlemesine olanak sağlayacağını düşünüyorum. Eserde bazı cümlelerin bizim zihnimizde var olduğunu okuyan herkes bir şekilde hissedecektir. Bundan da öte aile olgusunun, baba figürünün işlevleri, yaptırımları, takınılan tavırlarla beraber bugün de çocuğa başlı başına bir olgu olarak bakılmadığını hepimiz kendi yaşamımız içinde gözlemleme olanağı sunuyor.
Nasıl ki babamızın soyadını taşıyorsak, onların bize atfettiği, onların bizde olmasını istediği kişi olmak zorunluluğu güdülüyor. Bunun farkında olsak da olmasak da her birimiz babamızın çocuklarıyız.

Çok sevdiğim ve de çok benimsediğim bir Kafka eseri. İkinci defa okuyorum ve her ikisinde de ağlayarak okuduğum tek eser şimdiye kadar. Kendi yaşamım üzerinde ciddi bir analiz yapma olanağı sağladı bana. Onun için öncelikle babaların daha sonra annelerin (eserde fazla açık olmasa da anne figürünün de etkilerini çokça gözlemleniyor.) okuyup kendi davranışları üzerinde bir gözlem yapması gerektiğini düşünüyorum. Onun dışında herkesin okuyup baba-çocuk, baba-kız, baba-oğul ilişkilerini gözden geçirip nerede neyin etkisinde kalındığını, bugün iyi ya da kötü olduğumuz kişi üzerinde en çok kimin payı olduğunu, o kişi ya da kişilere karşı hissettiğimiz duygunun ne olduğunu bulup hala bir şansımız var ise gizli bir mektupla (tamam siz mesaj da atabilirsiniz:)) ya da hiç bir şey demeden gidip kocaman sarılıp öpebilirsiniz, en etkilisi ve en kolayı olmasına rağmen en zoru...

Kimsin sen?
Olduğun kişiden memnun musun?
Kendini ne kadar sevip önemsiyorsun?
Seni sen yapan şey ne?
Hayatta en çok kime öfkelisin?
En çok mutlu olduğun anı hatırlıyor musun?
Sana en çok nasıl hitap edilmesinden hoşlanıyorsun?
İstemediğin bir şeye hayır diyebiliyor musun?
Babandan korkuyor musun?
Babana nefret duyduğun oldu mu?
Babanı en çok kimden kıskanıyorsun?
Hayatına ne kadar müdahale ediliyor?
Kararlarını ne kadar kendin verebiliyorsun?
Olduğun kişiyle mutlu musun??
Kendi kendimize soracağımız yüzlerce soru. Sormak kolay da, ya cevaplayabilmek...

Kafka kendinden bahsederken ne kadar da çok bizden bahsetmiş diyorum her seferinde...

"..öteden beri senden kaçıp odama, kitaplara, zıpır arkadaşlara ve çılgınca fikirlere sığındım; seninle asla açık konuşamadım..." (senden neden kaçıyordum?)

"her durumda biz seninle çok farklıydık ve bu farklılığımız yüzünden birbirimiz için öylesine tehlikeliydik ki..." ( sen güçlü, cesur, özgüveni yüksek ama ben korkak, özgüvensiz...)

"mesele, çocuklarına vereceğin herhangi bir ders değil, örnek bir yaşamdı." (çocuk yap dediğini yapmaz, yaptığın şeyi yapar.)
"senin başkalarına karşı duyduğun güvensizlik bile, bana aşağıladığın kendime karşı duyduğum güvensizlik kadar değil."

"yazılarımın hepsi senin hakkındaydı, yaptığım tek şey senin omzunda ağlayamadığım için yazılarımın omzunda ağlamaktı."

"öldü ve beni rezil durumda bıraktı."

,,okuyalım, sevelim, okutalım,,
Evet sen temelde iyi kalpli yumuşak bir insansın,ama her çocuk o iyiliği bulana kadar arayacak sabır ve korkusuzluğa sahip değildir.
Asılmak üzere olan bir adamı düşün mesela. Onu asarsın ve herşey biter. Ama onu,asılması için yapılan bütün hazırlıklara şahit olmaya zorlarsan ve tam darağacının önüne getirildiğinde infazının ertelendiğini söylersen adamın hayatının geri kalanını ona zehir etmiş olursun.

Kitabın basım bilgileri

Adı:
Babaya Mektup
Baskı tarihi:
4 Eylül 2020
Sayfa sayısı:
64
ISBN:
9786057572868
Orijinal adı:
Brief an den Vater'
Dil:
Türkçe
Ülke:
Türkiye
Yayınevi:
Koridor Yayıncılık
Kafka’nın 36 yaşında kaleme aldığı, orijinali 103 sayfalık el yazmasından oluşan ve alıcısına asla ulaşamayan bu mektup, yalnızca bir baba-oğul ilişkisine ışık tutmuyor aynı zamanda dünya edebiyatının en ikonik ve esrarengiz yazarlarından birinin yaralarını, yenilgilerini ve içsel çatışmalarını da yakından görmemizi sağlıyor. Çocukluk ve gençlik yıllarını babasının baskısı altında geçiren, kendini özgürce geliştiremeyen ürkek, kafası karışık bir çocuk, delikanlı ve genç adam olarak Kafka her yaşta karşısında çok güçlü, karşı konulamaz bir baba bulmuştur. Ancak bir gün olsun ondan kopamamış, yüzüne söyleyemediği şeyleri yazıya dökmüştür.

Kafka’nın, yaşamındaki tüm olumsuzlukların müsebbibi olarak gördüğü babasıyla hesaplaştığı, hem edebiyat tutkunlarına hem de psikologlara, psikiyatristlere ve anne babalara yeni katmanlar açacak bu eseri Ahmet Arpad’ın özenli çevirisiyle sunuyoruz.

Kitabı okuyanlar 13,4bin okur

  • Muhammed Koç
  • Melda Gök
  • E F T E L Y A ...
  • Çetin
  • Nazlı Bıçak
  • İrem Çakır
  • Furkan İnce
  • İzel
  • Serkan
  • Sümeyye Alıç

Kitap istatistikleri

Okur puanlamaları

10
%0.1 (3)
9
%0.1 (3)
8
%0.1 (3)
7
%0 (1)
6
%0 (1)
5
%0
4
%0 (1)
3
%0
2
%0
1
%0

Kitabın sıralamaları