Başkan Babamızın Sonbaharı

7,3/10  (40 Oy) · 
107 okunma  · 
26 beğeni  · 
1.558 gösterim
"Başkan Babamızın Sonbaharı", ölmek üzere olan, ama bir türlü ölmek bilmeyen, yaşama tutunmak adına ne cinayetler işleyip ne kanlar döken bir diktatörün öyküsüdür. Romanın karmaşık öyküsü, sözü edilen ülkedeki yaşamın karmaşıklığı ile atbaşı gider. Öyle ki, Başkan'la ilgili anılarını anlatanları, yalnızca bir noktalı virgül ayırır. Romanın sonunda yinelenen belli sahneleri birleştirerek, konuşanların yaşam öykülerini bütünleyebiliriz. "Başkan Babamızın Sonbaharı"nı okurken, çağımızda sürüp gelen umutsuzlukla, sürüp gidecek olan umudun öyküsünü de izlemiş oluyoruz. Bu arada yazarın, yine Latin Amerika edebiyatı geleneğine bağlı kaldığını, birtakım 'tip'ler aracılığıyla, yalnızca sevgisiz, zavallı, bunak bir başkan'ı değil, onu yaratan gerçekdışı düzeni yargılama amacı da güttüğünü görüyoruz. Kolombiyalı bu ünlü yazar, çoksatar yazarların deneyimlerinden de yararlanıyor; böylece günümüzde şiddet ve cinsellikle uyarılan okurun da ilgisini çekmeyi başarıyor.
(Arka Kapak)

Ödüller: Nobel Edebiyat Ödülü, 1982 
  • Baskı Tarihi:
    Ocak 1982
  • Sayfa Sayısı:
    256
  • ISBN:
    9789750736841
  • Orijinal Adı:
    El Otono Del Patriarca
  • Çeviri:
    Tomris Uyar
  • Yayınevi:
    Can Yayınları
  • Kitabın Türü:
kübra 
 03 Mar 02:52 · Kitabı okudu · 9 günde

Kitabı bitirdim de inceleme bile yazdım. Bunu ne zaman kutluyoruz?

Kapak arkasını okuduktan sonra kendime "ben bu kitabı okumalıyım" dedim ve o gün başıma bela aldım. Başladım okumaya ama bir türlü anlayamıyordum. Ben de tekrar tekrar okuyup olayları kişileri not almaya başladım, bu da kitaptan kopmama, hevesimin kaçmasına sebep oldu. Bıraktım bu not alma işlerini, artık Allah ne verdiyse dedim dümdüz okumaya devam ettim. E ilerledikçe bir baktım, anlamaya da başlamışım. Başta kitabın art arda gelen üç cümlesi arasında bağlantı kuramayan ben, sonlara yaklaştığımda öyle bir kaptırmışım ki kendimi bir çırpıda okumak bitirmek istedim. Öyle de oldu bu gece.

Kitabın bana ağır gelmesinin sebepleri şöyle; konuşma çizgilerinin olmaması, bir cümlenin "en az" bir sayfa sürmesi, bir kelime bambaşka iken bir kelime sonra sözün başka birine geçmesi fakat benim sözün kimde olduğunu anlayamamam...
Tamamen benimle alakalı da olabilir bütün bunlar yarın bir gün hiç de zorlanmadan okuyan biri de çıkabilir. Ben de kıskanırım ne yapayım. =/
Biraz şımardım ve tembellik yaptım okurken kabul etmem gerekiyor. Bunca şey saydım ama yok ya okunmuyor bu denecek değil aksine çatır çutur okunacak bir kitap. Ağır mağır, zorlandım ama çok da iyi ettim okuyarak.

***

Burada bir başkandan bahsediliyor, bir generalden. Yavaş yavaş ölüm gününe doğru çocukluğundan, gençliğinden ve en çok yönetiminden bahsediliyor. Her şeyi, günleri, saatleri ben ne diyorsam odur havasıyla değiştirten hatta astrolojik olayları bile kendi keyfi mevzuları için değiştirmeye çalışan bir yönetici. Sağlık problemleri içine sıkışıp kalmış ama asla aman vermiyor, tabutuna bakınca gözleri bile dolmayacak halkın her zaman onu desteklediğini sanıyor. Türlü cinsel sapkınlıkları olan bu başkanın herkes ne olduğunun farkındayken, herkes ondan nefret ederken, ülkede bu kadar karışıklık çıkarken, askerler ve halk ayaklanırken nasıl oluyor da bu adam bir türlü yerinden edilemiyordu ? Ben mi kitabın bir bölümünü kaçırdım acaba düşünmeden edemiyorum. Öldürdüğü, tecavüz ettiği, işkence yaptığı insanların sayısı tutulmayacak kadar fazla. Tam bir bela. Bir de trajikomik bir nokta var, onu öldüğü güne kadar gazete dışında hiçbir yerde görmeyen ve daha önce de ölüp dirildiğine inanan halk; adam öldü mü ölmedi mi bu ölen kesin o mu diye diye bir süre tereddütte kaldılar.


Kendinizi hazırlayın ve bu kitabı okuyun. Çarpıcı, zor bir kitap. Eminim okurken hafızanızdakilerle bağdaşabilecek birçok olayla karşılaşacaksınız.
Bu kitap hakkında çok inceleme okumak istiyorum. Bir etkinlik yapılsa da herkes yazsa.

----bu kısım kitap hakkında baya baya detay içerir----

Bir de en etkilendiğim bölümden bahsetmek istiyorum. 122. sayfa.  Kendisine -en basit tabiriyle- karşı çıktığını düşündüğü bir adamı, -kim olduğunu söylemeyim de heyecanı kaçmasın- yine bu adamın işbirlikçileri olarak düşündüğü muhafızlara gümüş bir tepside yemek masasında sunup, tabaklara servis ettikten sonra "afiyet olsun beyler, yarasın" dedi. Nasıl bölüm ama? Dehşet dehşet!!