·
Okunma
·
Beğeni
·
1.883
Gösterim
Adı:
Cthulhu'nun Çağrısı
Baskı tarihi:
Ağustos 2018
Sayfa sayısı:
160
Format:
Karton kapak
ISBN:
9786053758426
Kitabın türü:
Çeviri:
Dost Körpe
Dil:
Türkçe
Ülke:
Türkiye
Yayınevi:
İthaki Yayınları
Baskılar:
Cthulhu’nun Çağrısı
Cthulhu
Cthulhu
Lovecraft'ın neden korku edebiyatının ustası olarak anılması gerektiğini gösteren; yabancılığın, dehşetin, tekinsizliğin anlatıldığı toplam yedi öykü var bu kitapta.

Korku ancak gördüğümüzde bilebildiğimiz bir şey midir? Yoksa bilmediğimizi gördüğümüz şey midir? Belli ki Lovecraft bunu sorguluyordu bu öyküleri yazdığı sırada. Hep korkularımızdan ve bilmediklerimizden bahsetmeye çalıştı. Çalıştı diyoruz, çünkü asla tam olarak bahsedilemeyeceğini biliyordu. Tıpkı bu öykülerde olduğu gibi, dehşeti tarif etmek mümkün değildi. Tarif eden ya mezarlığa düştü ya da akıl hastanesine; ya müzisyen oldu ya da ressam; ya aynaya baktığında başkasını gördü ya da denizin dibinde buldu kendisini.

Bu kitap bir dehşet davetiyesi, bir delilik güzellemesi.

Bu, Lovecraft'ın çağrısı…

“Lovecraft'ın eserleri modern korku edebiyatında bir dönüm noktası.”

- Clive Barker

“Lovecraft'ın üslubu ve hayal gücü büyüleyici.”

- Alan Moore

“Stephen King'den Colin Wilson'a, Umberto Eco'dan John Carpenter'a kadar çok farklı insanları etkileyen nadir yazarlardan. Olağanüstü.”

- Neil Gaiman

Dost Körpe'nin yenilenmiş çevirisiyle…
H.P. Lovecraft'a zamanında pek şan ve şöhret getirmese de bugün ismini hala anmamıza sebep kitabın ta kendisi. Cthulhu miti büyük ihtimalle yazılmış en büyük kurgu mittir ve okunmaya değerdir. Yazarın diğer eserleriyle birlikte değerlendirildiğinde ortaya çıkarılan işin kalibresi de belli olacaktır.

Bu kitabın içinde birden fazla hikaye var, Cthulhu'nun Çağrısı kitabın en yavan ve basit hikayesi ama aynı zamanda en son hikayesi ve zirve noktası. Dolayısıyla önemli, değerli. Kitapta yer alan hikayeler bugünün edebiyat anlayışına bayağı uzak, sıradışı ve kısa. Bu yüzden Paulo Coelho okumaya alışkın bir okur için alışma süreci sancılı olabilir. Neyse ki uzun ve ağır bir dil yok. Basit ama etkili bir tarzı var yazarın. Mesela Norveçli kaptanın karısına bıraktığı notları okurken her satırda biraz daha delirdiğini içten içe hissetmeniz ve sonunda varılan nokta tüyler ürpertici.

Cthulhu miti kesinlikle boş zaman bulduğunuzda sizi içine çekecek, hayalgücünüzü kuvvetlendirecektir.

Favori yazarlarımdan Lovecraft'ın bu eserini korku ve gotik temalara meraklı herkese tavsiye ederim.
Cthulhu mitosu ve yazarın hayal gücü mükemmel olmakla beraber malesef yazım stili sıkıcı ve yorucu. Lovecraftın bendeki yeri ayrı. Hem sevip hem de sevmediğim bir yazar. İlişki durumumuz çok karışık yani. İthaki keşke yeni kitaplarını da bassa da okusak. Alfa yayınevinin basım kalitesi malesef çok kötü.
  • Hayvan Çiftliği
    8.9/10 (7.749 Oy)8.361 beğeni23.904 okunma947 alıntı95.233 gösterim
  • 1984
    8.9/10 (6.261 Oy)6.613 beğeni17.593 okunma2.935 alıntı90.016 gösterim
  • Dönüşüm
    8.2/10 (8.903 Oy)9.173 beğeni30.096 okunma922 alıntı146.104 gösterim
  • Satranç
    8.7/10 (9.703 Oy)9.654 beğeni27.103 okunma1.995 alıntı125.489 gösterim
  • Cesur Yeni Dünya
    8.5/10 (1.974 Oy)1.711 beğeni4.562 okunma1.075 alıntı32.958 gösterim
  • Kürk Mantolu Madonna
    8.9/10 (15.914 Oy)19.831 beğeni45.406 okunma3.481 alıntı191.917 gösterim
  • Simyacı
    8.6/10 (8.214 Oy)9.204 beğeni27.480 okunma2.920 alıntı121.106 gösterim
  • Yabancı
    8.3/10 (4.601 Oy)4.085 beğeni13.597 okunma1.530 alıntı56.137 gösterim
  • Küçük Prens
    9.0/10 (11.092 Oy)13.903 beğeni36.019 okunma3.754 alıntı153.038 gösterim
  • Fahrenheit 451
    8.3/10 (2.348 Oy)2.040 beğeni5.491 okunma2.548 alıntı47.683 gösterim
Onceki kitaplarinda olan yoruculyktan uzak, gercekten cok yaratici ve etkileyici hikayeler barindiran bir kitap. Kesinlikle beni etkiledi. Bazi eserlerini sıkıcı bulanlar tereddut etmesin cok akici hikayeler mevcut.
Okurken sizi içine çeken, her öyküsünde ayrı ayrı geren bir Lovecraft başyapıtı.
Umutsuz kemanın çığlıkları ve inlemeleri giderek yükseldi ve çılgınlaştı...
Modern İnsan Yaşam Ardındaki Güçler Hakkında Ne Biliyor ki?: Cthulhu’nun Çağrısı (İncelemem):
https://parttimegamersite.wordpress.com/...-cthulhunun-cagrisi/
Bu kitabı okumadan önce sırf Cthulhu ve onun mitosu hakkında olacağını sanıyordum ama yanılmışım. 7 adet öyküden oluşan bir derlemeymiş. Son öyküsü kitaba ismini veren öykü.

Tabii ki bu yanılma çok kötü bir durum oluşturmadı benim açımdan. Bütün öyküleri beğenerek okudum. Özellikle Herbert West ve Duvardaki Fareler öyküleri çok hoşuma gitti. Duvardaki Fareler öyküsünü daha önce Gotik Öyküler kitabında okumuştu. Bu kitabın içinde de görünce şevkle tekrardan okudum.

Korku severlerin okuması gereken güzel bir eser. Tavsiye ederim.
Kitap birbirinden alakasız yedi adet öyküyü içeriyor ve kitaba adını veren hikaye en sonda yer alıyor. Yazım dili oldukça akıcı ve her hikaye birbirinden güzel. Gerilim ve merak her zaman üst noktada. Benim en sevdiğim hikayeler Erich Zann'ın Müziği, Herbert West - Diriltici - Duvarlardaki Fareler ve tabi ki kitaba adını veren Cthulhu'nun Çağrısı oldu. Lovecraft'ın yarattığı Cthulhu mitosu o kadar beğenildi ve ilgi gördü ki onun ölümünden sonra da bu mitosla alakali eserler çıkmaya devam etti. Sadece edebiyatı değil müzik, resim, sinema, bilgisayar oyunu gibi çok farklı mecraaları da etkiledi. Gerilim okumaktan hoşlanıyorsanız ya da okumayı düşünüyorsanız şiddetle tavsiye ederim. Kitabı okuduktan sonra Metallica'nın The Call of Ktulu adlı enstrümantel parçasını dinlemenizi öneririm. :)
Öyküler genel anlamda beklentimi karşılamadı. Cthulhu miti bilinen bir mit fakat kitaptaki en özelliksiz hikaye olabilir. Buna karşılık Lovecraft usta bir hikayeci olduğunu gösteriyor. Öykülerinde olay örgüsü Poe ile kıyaslanacak seviyede değil bana kalırsa. Ama mekan tasvirleri muazzam. Zaten bu öykü derlemesinde kapalı mekanlar ağırlıktaydı. El geçirilmiş bir alan, ev, kötülüğe açılan bir geçit hemen hemen her hikayede bu unsur vardı. Bunu çok iyi kullanmış Lovecraft. Özellikle uzaydan gelen bir madde ile bir evin renginin solup ölmesi nefis bir anlatıydı. Genel olarak olaylarda başarılı bulmasam da atmosferi çok iyi yaratıyor ve öykünün içine çekiyor.
Arkadaşlar daha kitabı satın almadım, şöyle bir durum var, ithaki yayınlarının kitabı 160 sayfa iken alfanın ki 475 sayfa civarında, bu neden oluyor bilen biri yazabilir mi?
Bu tarzı pek sevmesem de kült bi yazar olduğu için okudum, iyi ki de okumuşum. Öykülerde insan hem ürperiyor hem tiksiniyor. Yaratılan atmosfer oldukça gerçekçi. Hikayeler oldukça akıcı. Sonuç olarak çeviri de güzeldi aktı gitti.
Ebediyetin bağrında uyuyan ölü değildir,
Ama tuhaf çağlardan sonra ölüm de ölebilir
H. P. Lovecraft
Sayfa 309 - Alfa Yayınları - Cthulhu'nun Çağrısı
Ph'nglui mglw'nafh cthulhu r'lyeh wgah'nagl fhtagn
(R'lyeh'deki evinde ölü Cthulhu düş görerek bekliyor)
Kasabanın haritasını önceden görmüştüm;
halkımdan insanların oturduğu evi nerede bulacağımı biliyordum.
Kasaba efsaneleri uzun ömürlü olduğundan denmişti,
beni tanıyacak ve iyi karşılayacaklardı; bu yüzden
Back Street’ten Circle Court’a doğru hızlı hızlı yürüdüm ve
kasabanın iri taşlarla döşenmiş tek yolundan yeni yağmış karlar
üzerinde yürüyerek Market House’un ardından başlayan
Green Sokağına ulaştım. Eski haritalar hâlâ işe yarıyordu ki hiçbir
güçlükle karşılaşmadım; Arkham’da bana, burada tramvay olduğunu
söylediklerinde yalan söylemiş olmalıydılar, çünkü başımın üzerinde
hiç tel görmemiştim. Öyle olsaydı bile, kar zaten rayları örtmüş olurdu.
Yürümeyi seçmiş olduğuma memnundum; çünkü beyazlara
bürünmüş kasaba, tepeden çok güzel görünmüştü; şimdi benim
insanlarımın oturduğu, Green Sokaktaki soldan yedinci ev olan,
1650’den önce inşa edilmiş, eski tarz sivri çatılı, ikinci katı çıkıntılı
evin kapısını çalmak için sabırsızlanıyordum.

Ulaştığımda evde ışık vardı; baklava dilimi şeklindeki camlarından
gördüğüm kadarıyla, ev hemen hemen eski haliyle korunmuş olmalıydı.
Ot bürümüş dar sokağa doğru çıkıntılı ikinci kat, sokağın karşısındaki
evin aynı şekilde çıkıntılı ikinci katına değiyordu neredeyse;
bu yüzden tamamen karsız, alçak eşikleri olan bir tünelde gibiydim.
Sokakta kaldırım yoktu, ama çoğu evin demir tırabzanlı birkaç
basamakla ulaşılan yüksek kapısı vardı. Tuhaf bir görünüşü vardı sokağın;
New England’a yabancı olduğumdan, daha önce bir benzerini görmemiştim.
Bu manzaradan da hoşlanmıştım ama karda ayak izleri, sokakta insanlar
ve perdeleri çekilmemiş birkaç pencere olsaydı daha çok hoşlanırdım.

Arkaik demir tokmağı çaldığımda, korku içinde olduğum söylenebilirdi.
Herhalde bana vasiyet edilen görevin tuhaflığı, akşamın ürkütücülüğü
ve ilginç adetleri olan bu eski kasabada hüküm süren
sessizliğin acayipliğiydi beni korkutan.
Kapıyı çalışıma cevap verildiğinde iyice korktum;
çünkü kapı gıcırdayarak açılmadan önce hiçbir ayak sesi duymamıştım.
Ama korkum uzun sürmedi, çünkü kapıda beliren gecelikli,
terlikli yaşlı adamın bütün endişelerimi dağıtacak kadar yumuşak
bir yüzü vardı; dilsiz olduğunu belirten işaretler yaptıktan sonra,
elindeki balmumu tablete sivri uçlu kalem kullanarak eski ve
tuhaf bir yazıyla hoş geldin yazdı.
Dışarı çıkıp bu inanılmaz derecede eski kasabanın
mehtapsız, dolambaçlı sokaklarına daldık;
perdeleri çekili pencerelerdeki ışıklar birer birer söner ve Sirius Yıldızı,
her kapı aralığından sessizce çıkarak cadde boyunca ilerleyen
yürüyüş alayına katılan kukuletalı, pelerinli şekillerden oluşan
bu kalabalığı yan gözle süzerken yürüyüşümüze devam ettik;
gıcırdayan tabelaları, Nuh Nebi’den kalma üçgen çatıları,
saz çatıları ve baklava dilimi pencereleri geçtik; çürüyen evlerin
birbirine yaslanarak birlikte ufalanmaya devam ettiği yerlerdeki
sarp sokakları aştık; aşağı yukarı hareket eden fenerlerin tekinsiz,
sarhoş takımyıldızları oluşturduğu açık alanlardan ve
kilise avlularından kayar gibi sessizce ilerledik.

Çıt çıkarmadan ilerleyen bu kalabalığın arasında dilsiz rehberlerimi takip ettim; inanılmaz derecede hafif dirsek darbeleriyle dürtüldüm ve
anormal derecede yumuşak göğüs ve karınlarla sıkıştırıldım
ama ne bir yüz gördüm ne de bir ses duydum.
İnsana ürküntü veren yürüyüş kolları yukarıya doğru,
hep yukarıya doğru yürüyorlardı; yürüyenlerin hepsinin,
kasabanın ortasında yer alan yüksek bir tepenin üzerindeki
büyük beyaz bir kilisenin de bulunduğu bütün yolların odak noktası
olan bir alanda toplanmakta olduklarını gördüm.
Bu kilise, yolun dağı aştığı noktada, alacakaranlıkta Kingsport’u
ilk defa gördüğümde gözüme çarpmış ve korkuyla titrememe yol açmıştı;
çünkü Aldebaran yıldızı bir an için kilisenin hayaletimsi
sivri kulesine takılıp kalır gibi olmuştu.

Kilisenin etrafında açık bir alan vardı;
burası hayal ürünü gibi gözüken sütun gövdeleriyle kısmen
bir kilise avlusu, kısmen de çevresindeki üçgen Çatılı, eski mi eski
evlerle ve karları rüzgârlarla süpürülmüş yarı yarıya taş döşeli zeminiyle
bir meydandı. Ölüm ateşleri mezarların üzerinde, nasıl oluyorsa
hiç gölge düşürmeden, dehşetli görüntüler sergileyerek dans ediyordu.
Kilise avlusunun ötesinde, artık hiçbir evin bulunmadığı bu yerde,
tepelerin doruklarını ve liman üzerinde parıldayan yıldızları görebiliyordum;
karanlığa gömülen kasaba ise görünmez olmuştu.
Sadece arada bir kalabalığa yetişmeye çalışan bir fener,
yılankavi dar sokaklarda ürkütücü bir şekilde aşağı yukarı hareket ediyor,
sonra sessizce kiliseye süzülüyordu. En geride kalanlar da dâhil herkes
karanlık kapıdan içeri süzülene kadar bekledim.
Yaşlı adam kolumu çekiştirip duruyordu, ama kapıdan en son girmeye kararlıydım. Eşiği aşıp insanla kaynayan karanlık kiliseye girerken,
dış dünyaya son defa bakmak üzere geri döndüm;
kilise avlusunun fosforlu ışıltısı tepenin üzerindeki
taş döşemeyi zayıf bir şekilde aydınlatıyordu.
Ve geri dönmemle yüreğimin korkuyla dolması bir oldu.
Çünkü rüzgârın karları silip süpürmüş olmasına karşın,
patikanın kapıya yakın kısmında biraz kar kalmıştı ve
geriye doğru attığım bu kaçamak bakış, karın üzerinde,
benimkiler de dâhil hiç ayak izi olmadığını görmeme yetmişti.
Kilise, içeri giren onca fenere rağmen zar zor aydınlanıyordu;
çünkü kalabalığın büyük çoğunluğu çoktan ortadan kaybolmuştu.
Kalabalık, yüksek sıralar arasındaki dar koridordan, kürsünün
hemen önündeki, kapağı ardına kadar açık bir geçide doğru akmış,
şimdi içeride sessizce kaynaşıp duruyordu. Yorgun adımları,
aşağıdaki karanlık, boğucu yer altı mezarının içine kadar
sersemce takip ettim. Bu gece yürüyüşçülerinin yılankavi kuyruğu zaten
çok korkunç görünüyordu; bir de kıvrılarak kutsal bir mezara girdiğini
gördüğümde duyduğum dehşet daha da arttı.

Sonra mezarın zemininde bir delik olduğunu fark ettim;
kalabalık buradan aşağı kayıyordu, bir an sonra hepimiz,
kaba yontulmuş taştan yapılma uğursuz bir merdivenden aşağı iniyorduk;
rutubetli ve acayip kokulu, helezoni, dar bir merdivendi bu;
üzerinden sular damlayan, harcı ufalanıp dökülen yeknesak
bir duvar boyunca tepenin derinliklerine doğru döne döne iniyordu.
Sessiz, insanın tüylerini diken diken eden bir inişti bu;
epey bir zaman sonra, duvarların ve basamakların, zemin
kayasından keskiyle oyulmuşçasına nitelik değiştirdiğini gözlemledim.
Beni en çok rahatsız eden şey, binlerce ayağın hiç ses çıkarmaması ve
hiçbir yankıya yol açmamasıydı. Bana asırlar kadar uzun gelen bir inişten sonra,
kim bilir hangi meçhul karanlık köşelerden çıkarak bu esrarlı kuyuya ulaşan
bazı yan geçitler ve tüneller bulunduğunu gördüm.
Çok geçmeden bu geçitlerin sayısı son derece çoğaldı;
bilinmez tehditleri barındıran günahkâr yer altı mezarları gibiydiler
ve genzi yakan çürüme kokuları dayanılmaz bir hal aldı.
Dağın içinden Kingsport topraklarının altına inmiş olmamız
gerektiğini biliyordum; bir kasabanın bu kadar yaşlı ve
yer altı kötülükleriyle kaynıyor olmasından dehşete düştüm.

Kitabın basım bilgileri

Adı:
Cthulhu'nun Çağrısı
Baskı tarihi:
Ağustos 2018
Sayfa sayısı:
160
Format:
Karton kapak
ISBN:
9786053758426
Kitabın türü:
Çeviri:
Dost Körpe
Dil:
Türkçe
Ülke:
Türkiye
Yayınevi:
İthaki Yayınları
Baskılar:
Cthulhu’nun Çağrısı
Cthulhu
Cthulhu
Lovecraft'ın neden korku edebiyatının ustası olarak anılması gerektiğini gösteren; yabancılığın, dehşetin, tekinsizliğin anlatıldığı toplam yedi öykü var bu kitapta.

Korku ancak gördüğümüzde bilebildiğimiz bir şey midir? Yoksa bilmediğimizi gördüğümüz şey midir? Belli ki Lovecraft bunu sorguluyordu bu öyküleri yazdığı sırada. Hep korkularımızdan ve bilmediklerimizden bahsetmeye çalıştı. Çalıştı diyoruz, çünkü asla tam olarak bahsedilemeyeceğini biliyordu. Tıpkı bu öykülerde olduğu gibi, dehşeti tarif etmek mümkün değildi. Tarif eden ya mezarlığa düştü ya da akıl hastanesine; ya müzisyen oldu ya da ressam; ya aynaya baktığında başkasını gördü ya da denizin dibinde buldu kendisini.

Bu kitap bir dehşet davetiyesi, bir delilik güzellemesi.

Bu, Lovecraft'ın çağrısı…

“Lovecraft'ın eserleri modern korku edebiyatında bir dönüm noktası.”

- Clive Barker

“Lovecraft'ın üslubu ve hayal gücü büyüleyici.”

- Alan Moore

“Stephen King'den Colin Wilson'a, Umberto Eco'dan John Carpenter'a kadar çok farklı insanları etkileyen nadir yazarlardan. Olağanüstü.”

- Neil Gaiman

Dost Körpe'nin yenilenmiş çevirisiyle…

Kitabı okuyanlar 91 okur

  • The Erhan
  • Erdi Öztürk
  • mehmet tepe
  • Berke Can
  • Emre Aslan
  • Keziban Dinç
  • Duru Turan
  • Fatih Çetin
  • Babür
  • Recep Berkay Peker

Kitap istatistikleri (Bütün baskılar)

Bu baskının istatistikleri

Okur puanlamaları

10
%12.2 (5)
9
%9.8 (4)
8
%0
7
%0
6
%0
5
%0
4
%0
3
%0
2
%0
1
%0