Öncelikle takipçi sayınızda “küçük” miktarda olumsuz dalgalanmalardan etkilenmek istemiyorsanız kitabı okumamanızı, paylaşmamanızı ve beğenmemenizi tavsiye ederim. Bu beni çokça kaygılandıran bir konu değil açıkçası, Sosyoloji okuduğum için yaptığım minik bir gözlem sadece.
Türkiye’de yerleşik bir motto olan, ”Herkes kendi işini yapmalı” cümlesini
Seher : "Ne geldiyse sevdadan geldi başımıza kafamda bir mermi çekirdeğiyle yaşamaya mahkumum şimdi, semranın abisinden armağan. Aklım gider gelir bazen, bazen de gider hiç gelmez. Her güzel gülüş semraya götürür beni. Bir gülüş uğruna harcanmış hayatların muhasebesini tutmaya mecalim kalmadı artık. Bakmayın öyle, bildiğiniz gibi değil hiçbir şey."
Devran: "Ah be gülüm! Ah be nar çiçeğim! Böyle mi olmalıydı bu aşkın sonu?"
Efsun: "Ben sevgilime aitim sevgilim de bana Ey beyaz serçe bana soru sorma artık Ne kimse yorulsun ne de kimse üzülsün Ben sevgilime aitim sevgilim de bana"
Leylan: "Cinsellik, sevişmek aşkın değil, biyolojinin,kimyanın konusudur. Onu aşkın konusu yaparsanız yanıltır sizi kandırır. Sevişmeyin demiyorum, sevişin. Ama en azından cemal Süreyyayı dinleyin: yoksulsuz gecelerimiz çok kısa, dört nala sevişmek lazım. Sonrası geriye kalan aşktır, baki kalan aşk"
Bu işte bir yanlışlık olmalıydı, her şey bu kadar basit olamazdı. Tamam ateş düştüğü yeri yakardı ama hayat olduğu gibi devam etmemeliydi. Uzayın boşluğuna savrulup yok olmuyordu acılar. Nereye gidiyordu peki bunca acı, bunca yaşanmışlık neyi değiştiriyordu? Biz insansak bunlar kimdi? Bunlar insansa biz kimdik? Hepimiz insansak... Hayır, hepimiz birden insan olamazdık. İnsan türü dışında yeni bir tür oluşuyordu muhakkak. İnsan türünü küçümseyen, hor gören yeni bir canlı vardı artık. Kendini yarı tanrı gibi gören bir tür belki de. Konforlu küçük saraylarını ötekilerin üzerine inşa eden uyduruk, sahte tanrılar. Yarı tanrı olmakla ezilen olmak dışında bir seçenek yok muydu artık?