Yazar:
Johanna Stoberock
Tahmini Okuma Süresi:
6 sa. 48 dk.
Sayfa Sayısı:
240
Basım Tarihi:
Aralık 2021
İlk Yayın Tarihi:
2019
Yayınevi:
Nora Kitap
Orijinal Adı:
Pigs
Orijinal Dil:
İngilizce
Orijinal Ülke:
Amerika Birleşik Devletleri
ISBN:
9786257359719
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Çok rahatsız edici bir kitaptı. Akıcı olmasına rağmen elime almak istemedim günlerce. Ve ben ne okuyorum dedim birçok kez. Ama kitabın olayı da tam olarak bu sanki. Sizi rahatsız etmeli. Sorguluyor, empati yapıyor ve bazen dehşete düşüyorsunuz...
Bitirmiş olduğum noktadan genele baktığımda, kitabı beğendiğimi söyleyebilirim. Sadece kapakta yazdığı kadar büyüleyici olduğunu düşünmüyorum. Yine de bir şans verilebilir.
⋆⋆⋆
Uzaktan bakıldığında kusursuz gözüken bir ada düşünün. Yaklaştıkça ne kadar kötülük barındırdığını anlayacaksınız.
Dünyadaki çöpler, aklınıza gelebilecek her şey － bozulmuş beyaz eşyalar, pantolonlar, belki fazla alınmış yoğurtlar, yarısı yenmemiş çikolatalar, strafor kutular, koltuklar, minderler, önlükler ve cabası... － gemilerle bu adaya gönderiliyor.
Adada çitlerin içinde doymak nedir bilmeyen altı domuz var ve bu atıklarla besleniyorlar. Ama tabii ki bunu kendi başlarına yapamıyorlar. Tüm bu çöpleri ayıklayıp onlara vermekle görevli farklı yaşlarda dört çocuk var. Bir de onları buna zorlayan ve insanlıktan nasibini almamış yetişkinler... Kendileri tepedeki lüks evlerinde yemekler yiyip partiler yaparken, çocuklar adanın mağaralarında yaşıyor; açlıkla savaşıp bir yandan domuzları beslerken parmaklarını kaybetseler bile bu görevi sürdürmek zorunda kalıyorlar.
Her şey “kusursuz işleyen bir düzen” gibi görünüp ilerlerken, kıyıya fıçı içinde bir çocuk gelince, bir ikilem ortaya çıkıyor: Bu çocuk dünyadan buraya gönderilen bir çöp mü, yoksa onlardan biri mi?
Johanna Stoberock'in Domuzlar kitabına başladığım zaman daha ilk sayfalarda günümüzde yaşadığımız , duyduğumuz bir olayla çok bağdaştırdım kitabı. Benzettiğim olay Epistein davası.Kitapta küçük çocukların adaya düşmesi, yetişkinler için çalışması ,yetişkinlerin onlara yaptıkları eziyet bunlar tam olarak bana bu olayı hatırlattı. Velhasıl bir yerden sonra acaba kitabın yazarının bu olayla bir bağlantısı var mı diye sorgulamadım da değil. Kendimce bir araştırma yaptım ve bir bağlantı buldum. Fakat buraya yazmayacağım kesinliğinden emin olmadığım için. Aklıma takılan sorulardan bir diğeri de acaba yazar Epistein ile olan bağlantısından ve gerçekten böyle şeyler gördüğü için mi böyle bir roman kurguladı. Yoksa tamamen hayal dünyasımı bilemem. Kitapta çocukların hiçbir şey görmeden bilmeden aile sevgisinden uzak yaşamaları ona hasret kalmaları ,ama bunu istemeye bile çekinmeleri okurken beni üzdü açıkçası. Adadaki yetişkinlerin doymak bilmeyen zevkleri ,arzuları günümüzdeki dünya ile de çok uyumlu. Yazar yer yer kitapta geçen olaylarda dünya ile ilgili düşündürme, sorgulama amacı güdüyor. Daha önce okuduğum sineklerin tanrısı kitabı ile benzer bir içeriği var kitabın. Adada mahsur kalmak konulu kitapları sevdiğim için başladım kitaba. Bu konuyla ilgili kitapları sevenler okuyabilir.
Dünyanın dört bir yanından atılan çöplerin son durağı olan bir adada yaşayan dört çocuk... Çöp gelir, çocuklar çöpleri ayıklar ve çöpleri doymak bilmeyen domuzlara atarlar. Bu mükemmel işleyen bir sistemdir. Fakat bir gün kıyıya içinde çocuk taşıyan bir fıçı vurur. Adadakiler karar vermek zorundadır: Bu oğlan dünyanın çöpü, yani domuz yeni midir yoksa onlardan biri midir?
Aldıkları karar, hayatlarını ve sistemi geri dönülmez olarak değiştirecektir.
Sayfalar ilerledikçe insanoğlu sizi daha fazla şaşırtacak şeylerle karşınıza çıkacak... Keyifle okuyun.
9/10
2025 32. kitabı
Bu yıl okuduğum en en en iyi kitaptı. Harika bir kurguydu. Okurken merak, korku, heyecan, hüzün, endişe, rahatsızlık gibi bir sürü duyguyu aynı anda yaşatıyor bu kitap size. Tek bir ana karakter yok bana göre, her karakter başlı başına çok güçlüydü. Tüm kurgu bir yana, hikayenin içinde sizi beyninizden vuran anektodlar saklıydı. Bugune kadar neden okumamışım dedim, filmi de yok sanırım. Olsa şahane olurdu.
Bir ada düşünün, üzerinde dört çocuk barındıran.
Bir ada düşünün, insanlıktan nasibini almamış birkac yetişkinin olduğu.
Bir ada düşünün, önlerine ne gelirse gelsin silip süpüren altı domuzun olduğu.
Bir ada düşünün, dünyanın dört bir yanından gelen çöplerin orda biriktigi.
Bir ada düşünün, masumca çocukların eziyet gördüğü, bu da yetmezmiş gibi domuzları çöplerle besleyeceğiz diye parmaklarını da domuzlara kaptıran.
Cidden ben ne okudum ya? Sineklerin Tanrısı tadında bir kitapti. Cok saçma bir düzen var ve bu düzene zorla hizmet eden çocuklar. Okurken insanın yüreği hop ediyor bu kadar da olmaz diye. Sevdiğim ve tavsiye edebilecegim bir kitap oldu. Kesinlikle okuyun diyorum.
#parlakmeltemkitapligi
Kitap “Sineklerin Tanrısını” andırsa da ikisi de tamamen birbirinden farklı. Tek ortak noktaları ada ve adanın içinde küçük çocuklar olması .
En büyüğü 15 en küçüğü 3 yaşında olan dört çocuk kendilerini bildikleri beridir bu adadalar ve geçen her geminin bıraktığı çöpleri domuzlara vermek gibi absürt bir görevleri var.
Bir gün bir fıçı içinde adaya bir çocuğun gelmesiyle hayatları tamamen değişime uğruyor .
Arka kapak yazısı ile insanı kendine çeken bir kitap. Bir ada ve çocuklar. Adaya gemiler ile gelen bir sürü çöp... O çöpleri temizleyen domuzlar.Çocuklara çizilen sınırları, ağır görevler.. Yetişkin denilen kişilerin onlara yaptırdıkları.Geçmişleri yok, geleceği düşlemiyorlar. Taki tahta fıçıda gelen bir çocuğa kadar. Ondan sonra olaylar farklılaşıp değişiyor.Bazen üzülerek, bazen acıyarak, bu kadar israf, eşya bağımşlılığı, buda olamaz...yok artık diyerek okusanızda mecazi yönünü hemen gösteriyor kitap.Dünya nın acımasız ve zor yanını çarpıcı şekilde sunuyor.
