Her Yerden Çok Uzakta "Farklı Bir Aşk Hikayesi"

8,8/10  (16 Oy) · 
40 okunma  · 
17 beğeni  · 
870 gösterim
"Yüce Dağ Başında Bir Arkadaşla"
Önceden de oldu yüce anlarım.
Bir kez geceleyin parkta yürürken,
yağmur altında, güzün.
Bir kez çöl ortasında, yıldızlar altında,
ekseni üzerinde dönen
yeryuvarına döndüğüm gün.
Kimileyın düşünürken,
sadece düşünüp tartarken olan biteni.
Ama hep yalnız.
Kendi başıma.
Bu kez yalnız değildim.
Yüce dağ başında bir arkadaş vardı
yanımda.
Natalie.
Birşey yok "hiçbirşey" yok bundan üstün.
Ömrümce görmezsem de bir daha,
eh diyebilirim yine de,
Bir kez orada bulundum.
Dahası da var elbet, ama bu konuda
anlatmak istediklerimin hepsi bu kadar
sanırım. "Dahası" dediğim, bundan
sonra olup bitenler, olup duranlar...
(Arka Kapak)
  • Baskı Tarihi:
    Temmuz 2004
  • Sayfa Sayısı:
    94
  • ISBN:
    9789755331010
  • Orijinal Adı:
    Very Far Away from Anywhere Else
  • Çeviri:
    Semih Aközlü
  • Yayınevi:
    İmge Kitabevi
  • Kitabın Türü:
Rogojin 
 14 Oca 21:21 · Kitabı okudu · 2 günde · 10/10 puan

Ursula K. Le Guin'in en sevdiğim eseri artık bu kitabı oldu. Mülksüzler'i çok çok seneler önce okumuştum, bir gençlik hatırasıydı bende. Dünyaya Orman Denir'i geç okuduğuma hayıflanmıştım, Rize'deydim, güzel bir yazdı ve birkaç sene öncesiydi en fazla. Yerdeniz serisinin ilk kitabını ve ikincisini merakla okumuş, devamını getirememiştim. Bağışlanmanın Dört Yolu, çok ilginç, çok güzel bir ilk hikâyeyle beni etkilemişti, ama devam edememiştim. Dünyanın Son Günü ise dünyada yazılmış herhalde en ilginç, en cesur kitaplardan birisi olsa gerek. SürgünGezegeni'ni geçen hafta severek okudum...ama şimdi Her Yerden Çok Uzakta, bana göre alçakgönüllü, küçük bir başyapıt olarak, hepsinin ötesine geçerek, sevecen, ama yine de karamsar bir yerde küçük , yaralı, belki de eskimiş o tahta oturuverdi.

Bugün sıcak bir gündü ve arkadaşlarımla zaman geçirmek için iyi bir fırsattı. Kartal'da hep beraber, yani hepi topu üçümüz, ikimiz orta yaş krizlerinde debelenip politik gelişmelerden muzdarip, kişisel yaşamları kesintilerle dolu, bir diğerimiz henüz otuzlarında ve neşeli, gözlerinde hayat dolu bir sevinçle, geleceğe bakarak oturduk. Kitap sık sık aklıma geldi. Nasıl biteceğini kestirebiliyordum kitabın. Umut dolu olması imkânsız gibiydi. Çünkü hayata yeni başlayanlar ve aşka yeni atılan herkesin yürüdüğü, başkası gibi olmamak kaygısıyla, bir yerde kendine yer edinmek için sıradanlığı seçenler olduğu gibi, dik durabilen nice âşığın adım attığı, yolları aşınmış, ışıklı bir patikaydı kitapta anlatılan. Hikâyeyi okurken bu yolu hatırladım evet, bu yolu, bu patikayı, yürünmüş, kenarları eskimiş belki pörsümüş, kendi döndüğüm sapaklar ve attığım adımlarla çukurlaşmış ya da bir şekilde izi ve kokusu kalmış bu yolu hatırladım. Ve orada, yani bu yaşımda, artık elli yaşıma bilmem isteyerek mi, ya da kaçınılmaz, atarken adımlarımı, gördüğüm o yüzleri hatırladım: ana okulunda bizi taşıyan servisin en arkasında, dışarıya bakarken yanyana, eve gelene dek gözlerimizin içine bakıp güldüğümüz güzel kız, ben seni seviyordum; ortaokulda herkesin dalga geçtiği, ayaklarını içeri basarak yürüdüğü için lakabı skoda konmuş tombul kız, ben seni seviyordum; lise çağlarımda adını deftere yazdığım sen, ben seni seviyordum; seni de seviyordum ben askere giderken evlenen güzel insan; saysam daha kaç kişisiniz, kaçınız daha yürüdünüz benimle bu yolu, kiminizin haberi olmadı bile, kiminiz için zaten hayatta olmayacak birşeydi, sevgi sevgiydi ama işte Owen ve Natalie gibi değil, gençken umutlarımız başka ve seçeneklerimiz çokken, bedenlerimiz diri ve kuvvet doluyken değil, bir yolun ya da patikanın başında değil, şimdi, herşey eskimeye başlamış ve yıpranmışken, hayatımız tekrarlardan ve başarısızlıklardan örülüyken, bu yaşta bir anne ve bir kediyle yaşarken, 45 yılını geçirdiğin sokakta bütün binaları tek tek yıkarken inşaat şirketleri, eski anılar geçmişe, maziye gömülür ve bizim gibi eskimişler, adsızlar, sansızlar unutulmak için başka, küçük mahallelere taşınmaya çağrılırken, anılarımız gibiyiz, kumaşımız sökülmüş ve kime ne yararı olabilir bunca arzu ve sevginin? Bedenim eskimiş olsa da içimdeki bu his doğruyu öğrenmiş olduğumu söylüyor bana; bizler, yani biz yalnızlar, biz yapamamışlar, kıvıramamışlar, burada, bu yollarda yaya kalmışlar, bu patikada bir çamura saplanıp kalmışlar, işte edebiyata tutunarak yaralarımızı sarmaya, ve avunmaya çalışıyoruz hepimiz; çünkü iki gencin hayatı ve aşkı öğrenmek için attıkları adımları okudukça anılarımız canlanıyor ve o yolu hatırlıyor gibiyiz, nice sapakta bıraktığımız nice yüz canlandıkça, hatırladıklarımız eskisi gibi olmasa da bir sızıyla o aşina olduğumuz acıyı hatırlattıkça edebiyat iyileşmektir diyerek ne doğru bir şey söylediğimizi daha iyi anlıyoruz. İyileşmek, yani umut edebilecek denli gücümüzü kazanabilmek, bunca sene teklemeden atan kalbimize umutla sevebilme gücü olduğunu hatırlayıp gece yatağımıza yorgun bedenimizi uzattığımızda göz kapaklarımızın ardından koşup gelen, hayali bizi oyalayan ve uykuya daldığımızda geçmişimizin tozlu güzel patikalarında, dar veya geniş, tek başına yürüdüğümüz ya da el ele, beraber aştığımız onca yollarına dönen o sevgililer ve onların o soluk, neşeli, eskimiş hayalleri bizi edebiyata çağırıyor, iyileşmeye, yani yaşın kaç olursa olsun sevmeye, yani hâlâ ümit ve hayâl edebilmeye. Bu yüzden okumaya devam edebiliyorum. Burada, yani o yolun, o patikanın sapa kalmış, ağaçları kurumuş, dalları kırılmış, yaprakları nicedir solmuş yerlerinde elimde kitaplarla bekliyorum: Kâh Owen'ı Natalie'ye el sallamadan peronda durmuş, elinden geldiğince insanı oynarken görüyor, kâh bütün hayatı bir aşkın yalanıyla ve bir hakikatin ağırlıyla paramparça olmuş Martin Eden'ın okyanusta kıvranışını okuyarak ağlıyor, ya da bir küçük portakal ağacından acılardan meyveler koparan Zeze'mi, ya da artık köyünü ve ailesini özlerken okyanusun derinlerine yorgun, yaslı cesedi usul usul inen canım Gusev'imi, ya da mezarlara, yollara, ağaçlara kar yağarken eşinin yanında cama düşen karlara bakarak kendi sonunu hatırlayan ve yavaşça içi geçen Gabriel'imi ve daha nicesini böyle sevdiğimi düşünüyorum, yani buralarda, bu yollarda, sapaklarda, bu eskimiş patikada; yürünmekten, beklemekten, ümit etmekten bitap düşmüş ama yine de bir kalp sıcaklığıyla neşelenen ve canlanan bu ormanda bekliyorum, bu yaşımda. Anlaşılan o ki; biz yalnızlar, yani Faruk Duman'ın dil ve hayâl ormanında şekilden şekile sokarak anlattığı gece ve gündüz hayvanları, biz masumlar, bizim yurdumuz burası ve eninde sonunda başımıza gelecek olan da buydu; edebiyat demek ki bir avutmaydı da aynı zamanda, nefes kesilene dek sürecek bir yalnızlık süresince mümkün olduğunca acı çekmeyelim diye, ve kanıksamak için bu acıtıcı gerçeği, bize hayâlden, suretten arkadaşlar veriyor edebiyat, oyalanmak için bitene dek ömür, hem hayâl de ederek ve kalp çarptıkça, ümit etmekten vazgeçmeyelim diye. Bunca acımasız bir dünyada edebiyatın merhametine muhtacız. O yüzden, tabii ki, bir ümitle bir hayâle tutunarak "iyiki edebiyat var" demiyor muyuz? İyiki edebiyat var.

Oblomov 
13 Nis 2016 · Kitabı okudu · 1 günde · Beğendi · 10/10 puan

Ursula K. Le Guin ütopik veya bilim kurgu tarzında yazan bir yazar. Ancak bu kitap yazarın alışılmış tarzından çok farklı. Kitapta kendini yaşadığı dünyaya yabancı hisseden bir gencin hikayesi anlatılıyor. Kahramanın olaylara bakış açısı ortalama insandan çok daha farklı. Farklı olduğu içinde hep karşılaşıldığı üzere yalnızlık zorunlu bir tercih oluyor.

Büyük olaylar olmuyor kitapta. Sakin, bir gencin dilinden, dahi düşüncelerle ilerleyen bir öykü. Çok kısa, ideallerle, Freud sataşmalarıyla, bilim ve müzikle iç içe. Yazar anladığım kadarıyla kendi tarzının biraz dışında yazmış bu kitabı. Kendinizden, kendi gençliğinizden bir şeyler bulabilirsiniz. ^^

Esma Tezgi 
30 Mar 2015 · Kitabı okudu · 7/10 puan

Güzel ve kısaydı yazar fazla uzatıp sıkmamış. Aslında başlarda Natalie ve Owen'in birbirine çok aşık olup romantik konuşmalar yapacaklarından korkmuştum ancak öyle olmadı. Karakterler ve düşünceleri güzeldi, yazarın karakter çözümlemelerin ve Owen'ın değerlendirmelerini de sevdim.

Kitaptan 44 Alıntı

Küçük kara balık 
15 Ara 2016 · Kitabı okudu · Beğendi · 8/10 puan

Yaşam
Çünkü yaşam bir yanıt değil, bir sorudur, bunun yanıtını sadece siz bulabilirsiniz.

Her Yerden Çok Uzakta, Ursula K. Le Guin (Sayfa 47 - İmge)Her Yerden Çok Uzakta, Ursula K. Le Guin (Sayfa 47 - İmge)
Küçük kara balık 
19 Ara 2016 · Kitabı okudu · Beğendi · 8/10 puan

-Sorun ne?
+Korkuyorum.
-Neden?
+Yaşamaktan.
''Bana sarıldı ben de ona sarıldım.''
+Ne yapacağımı bilmiyorum, daha yıllarca yaşamam gerekiyor, bunu nasıl becereceğimi bilmiyorum.

Her Yerden Çok Uzakta, Ursula K. Le GuinHer Yerden Çok Uzakta, Ursula K. Le Guin

Yalnızdım. Zaten her zaman yalnızdım. Bir süre onunla birlikteyken yalnız değilmişim gibi davranmıştım, ama öyleydim.

Her Yerden Çok Uzakta, Ursula K. Le GuinHer Yerden Çok Uzakta, Ursula K. Le Guin

Asıl önemli olan cinsellik diyor herkes; gelgelelim bir gorilden bir parça daha uygar durumdaysanız, bunun adı aşk oluyor.

Her Yerden Çok Uzakta, Ursula K. Le GuinHer Yerden Çok Uzakta, Ursula K. Le Guin
Deniz Yıldızı 
26 Haz 2016 · Kitabı okudu · Puan vermedi

"Korkuyorum "dedim.
Paltomun içine doğru,"Neden?"diye sordu.
"Yaşamaktan."
Bana sarıldı, ben de ona sarıldım.
"Ne yapacağımı bilmiyorum."dedim."Daha yıllarca yaşamam gerekiyor, bunu nasıl becereceğimi bilmiyorum."

Her Yerden Çok Uzakta, Ursula K. Le Guin (Sayfa 85)Her Yerden Çok Uzakta, Ursula K. Le Guin (Sayfa 85)
Gökhan Taşpınar 
14 Haz 2016 · Kitabı okudu · Beğendi · 7/10 puan

Sanırım yalnızlığınızın gerçekten farkına vardığınızda çoğu zaman paniğe kapılırsınız. Bundan kurtulmak için apar topar kaçar, gruplara kulüplere derneklere, takımlara, kalıplara sığınırsınız. Birdenbire tıpatıp ötekiler gibi giyinmeye başlarsınız. Aslında görünmez olmanın bir yoludur bu. Kot pantolonunuzun delik yerlerine yama koyma biçimi bile sizin için önemli bir şey haline gelir. Çünkü yanlış yamadığınızda bir olamazsınız. Bir olmanız gerekir.

Her Yerden Çok Uzakta, Ursula K. Le Guin (Sayfa 9)Her Yerden Çok Uzakta, Ursula K. Le Guin (Sayfa 9)
Küçük kara balık 
19 Ara 2016 · Kitabı okudu · Beğendi · 8/10 puan

-Hava soğudu. Hadi eve gidip şu garip çaylardan yapalım. İnsanın içini rahatlatan, ömrü uzattığı söylenen şu Çin çayından var biraz.
+Ömrü uzatıyor ha, bir bu eksikti şimdi.

Her Yerden Çok Uzakta, Ursula K. Le GuinHer Yerden Çok Uzakta, Ursula K. Le Guin
5 /