Bir şiir kitabını eline aldığında bazen ne aradığını bilmezsin. Sadece bir yere dokunmasını istersin. İlk Hece tam olarak bunu yapıyor. Gürültüye karışmadan, acele etmeden, insanın içindeki tanıdık yerlere doğru yürüyor.
Bu şiirlerde çocukluk var ama süslenmiş bir hatıra gibi değil. Yoksulluk var ama ajitasyon yok. Göç var, anneler var, suskunluk var. En çok da insanın kendisiyle baş başa kaldığı anlar var. Mehmet Özdemir, gördüğünü abartmadan, hissettiğini gizlemeden yazıyor.
Okurken bazı dizeler durduruyor seni. Bazıları geçmişe götürüyor, bazıları bugünün tam ortasında yakalıyor. Her şiir yüksek sesle değil, içeriden konuşuyor. O yüzden bu kitap hızlı tüketilmiyor. Arada bir açılıyor, birkaç sayfa okunuyor, sonra bir süre sende kalıyor.
İlk Hece, şiiri büyük laflar için değil, gerçek duygular için sevenlere hitap ediyor. Kendine yakın bir ses arayanlara, sakin ama sahici bir yol arkadaşlığı sunuyor.
Mehmet Özdemir
