Yazar:
Emile Zola
Çevirmen:
Selim Yılmaz
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 26 dk.
Sayfa Sayısı:
192
Basım Tarihi:
Haziran 2015
İlk Yayın Tarihi:
2011
Yayınevi:
Aylak Adam
Orijinal Adı:
La Confession de Claude
ISBN:
9786054849444
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
bence de gerçekten emile zola’nın deneysel roman olarak adlandırdığı bir tür. Okuyucuyu ne olacak acaba diye sürüklerken sonunda beklenmedik olaylar oldu ve şaşırdım. Biraz ben cinsiyetçilikte sezdim açıkcası. Kadınları metalaştırma ve romandaki kadın karakterlerin de ataerkilliğe alışıklığı ve erkeklerden bir şeyler beklemesi gibi cinsiyetçi ögeler barındırıyordu bana göre.
Okuduğum bu kitap aslında acının itirafları...
Claude nin istediği tek şey sevgiydi. Ah be Claude . Sevgiyi yanlış kişide aradın. Sevgiyi yanlış kişide arayarak zamanını boşa tükettin.
İlk kez bir erkeğin ağlayarak aşk acısı çektiğine şahit oluyorum. Bu durumu yaşamasının nedenini bunalımda olduğuna bağlıyorum. Çok yalnız olduğu bir için Laurence ye bağlandı. Onun yanlış hatalar yaptığını duyduğu halde inanmadı. Çünkü bunun gerçek olmasından ve sonsuza kadar yalnız kalacağından korktu. Sonuna doğru gözlerindeki perdeler yavaş yavaş aralanmaya başladı.
Bu hikayeyi şu sözler özetler nitelikte.
"Seviyorum ve sahiplenmek istiyordum. Elimde kalan tek yaratığı umutsuzca tutuyordum. Bana ait olmasını istiyordum. Onu elimden alacaklarını düşündüğüm ve kendimi kaptırmaktan belirli bir gönül hoşluğu gösterdiği zaman ,çılgınca kıskançlıklarım oluyordu . "
İlk yayınladığında müstehcen bulundugu için yasaklanmış bir kitap. Sansürlenecek bir kitap değil aslında. Kitap yazmaya çalışan zor durumdaki yazarın bir fahişeye aşık olmasını ve bu durumunu kabul edememesini, utanmasını, kendi kendine kuruntularını anlatıyor. Tahminlere göre yarı otobiyografik bir kitap olduğu varsayılıyor. Emile Zola deyince aklıma Nana gelir ama İtiraf gelmeyecek. Fahişe de olsa bir kadını hor görmeyi beğenmedim!
Puan vermedi·192 syf.·
2003 10. kitabı
İlk yayınladığında müstehcen bulunduğu için yasaklanmış bir kitap. Kitap yazmaya çalışan, maddi manevi olarak zor durumlarda olan yazarın, bir fahişeye âşık oluşunu ve yazarın bir fahişeye aşık oluşunu kabul edememesini, utanmasını ve duruma ilişkin bazı kuruntularını anlatıyor.
Bu kitaba ilişkin genel eleştiri; kitapta, kadınların değersiz bir varlık olarak yansıtılmasıdır.
Eser, Emile ZOLA’nın değil de, sıradan bir yazarın olsaydı; iyi bir kitap diyeceğimiz kesin. Ancak, yazara göre değerlendirdiğimizde, hayal kırıklığı yaşatan bir eder diyoruz. “Okunmaya değer değil” demiyorum, okursanız; beklentinizi yüksek tutmayın diyorum.
"Deneysel" olarak adlandırılan bu türün ilk örneği olan roman, alışık olmadığım bir türde olduğundan mıdır bilmiyorum ama beni epey zorladı. Hele ilk yarısında kitabı bırakıp bırakmama konusunda ciddi bir savaş verdim. (Spoiler: Laurence'in hiçbir iş yapmadan Claude'dan geçinmeye çalışması beni çok kızdırdı. Bir hayat kadınının neredeyse zorla sığındığı evde daha uyumlu ve güleryüzlü olmasını, ne bileyim, en azından işe yaramaya çalışmasını beklerdim.)
Özetle, benim için Zola kesinlikle bu değil. Terese Raquin ya da Germinal varken, esamesi okunmaz yani. Yine de külliyatı tamamlamak isteyenlerin okuması şart. Zola severlere; fakir bir delikanlı ile bir hayat kadını ilişkisinin natüralist biçimde anlatıldığı "İtiraf"ı (Claude İtiraf Ediyor) tavsiye ederim. =)
8/10
2019 12. kitabı
An itibariyle kitabı bitirdim
Emile Zoladan okuduğum ilk kitap ve yazarın da ilk kitabı çoğu kitap yorumcularına göre de otobiyografi yani claude aslında Emile Zola
Neyse konuya gelelim...
Yazara çay demlemek istiyorum çok iyi bir dil kaymak gibi akıp giden bir üslup ama konu tanıdık.Genc werterin acıları kitabının konusuna benzettim.O kitabı da sevmiştim kıyaslarsak Emile Zola daha iyi ayarında yazdığını düşünüyorum önerebileceğim bir kitap okuyun derim...
İncelemeEdebiyat
Eser sürekli tekrar edilen bir şikayettir: Sevilmemiş olmanın şikayeti. Sevmekten ziyade sevilmemek.
Dönemin ahlâkî kurallarına aykırı bulunup kitabın toplatılması, yasaklanması, yapılan ağır eleştiriler, yazarın bu eser için çektiği çileler büyük haksızlık bana göre. Nitekim anlatılanların hepsi insanî duygular.
Kitap beni yaraladı. Sevilmemeyi adeta karakter Claude olup yaşadım. O ruhsal çöküntü, o karamsarlık, o içi acıyla dolu psikoloji beni halsiz bıraktı. Ama en iyi bu şekilde tasvir edilebilirdi. Yazarı bu müthiş gözlemler için takdir ettim. Emile Zola'nın 
Hayvanlaşan İnsan kitabından daha başarılı buldum 
İtiraf'ı. Hayal ve gerçek arasındaki çatışmalar, beklentiler, umutlar, hayal kırıklığı, aşkın ızdıraba dönüşen hâli insan ruhuna şekil verirken nasıl parçalandığını, sefil hissettirdiğini de gösterdi. Acı ve ızdırabın damarlarınızda gezindiğini hissedeceksiniz.
"Çağımız, onun kalbine benzeyen kalpler için kötü bir zamandır."
Bana öyle geliyor ki dünyada sevilmemekten daha ağır bir ceza yok.
Kusursuz bir kitaptı!
Claude’un , Laurence’ı soğuk ve bezgin kız olarak tanımlıyor. İlk başlarda ondan iğreniyor, geçmişinin izlerini gördükçe utanıyor, midesi bulanıyor. Acıdığı için evinde kalmasına izin verdiği fahişeye, kim olduğunu unutturmayı daha başarmamışken aşık oluyor. Artık Laurence’ı bütün çirkinliği ve mavi İpek paçavrasının içinde seviyor, delice kıskanmaya başlıyor. Ama maalesef aşkı düşündüğü ve istediği gibi yürümüyor. Ve sadece tek bir düşünce İçin yaşıyor: aşık olmak ve acı çekmek !
Kitaba başlarken herkes gibi önyargıyla yaklaştım. Fakat ilerledikçe daha akıcı olduğunu göreceksiniz. Ben kitabı Claude’ nin gözünden bakarak okudum. Burada yalnızlığın vermiş olduğu çaresiz bir tutunma isteğiyle duygularına ve düşüncelerine tamamen ters bir kadına aşık olmasıyla çektiği acıları; bu çirkin olaylar karşısında güçlü ve umut dolu bir adam göreceksiniz.
Kitap yayımlandığı zamana göre eleştirel nitelik taşıyabilir ama şu zamanda çok da ilginç gelmiyor insana. Yazım dilini sevdiğimi söyleyemem. Akıcılık pek yok ve bazı yerler hariç kitap insanı içine çekmiyor. Sonu nasıl bitecek diye merak ettiğim için bayağı kendimi zorlayarak okudum. Okumak büyük bir kazanç oldu da diyemem kendi adıma. Arka kapakta yer alan merak uyandırıcı tanıtımın gölgesinde kalmış bir kitap. Beğendiğimi söyleyemeyeceğim.
Yazar Hakkında
Emile ZolaYazar · 56 kitap
Émile François Zola (2 Nisan 1840 – 29 Eylül 1902), Fransada natüralizm akımının öncüsü olan ünlü bir yazardır. Zolanın edebiyat dışındaki şöhreti ise, Dreyfus Davasında takındığı aydın tavrından kaynaklanmaktadır. 1897 yılında Fransız ordusunda Yahudi olması nedeniyle askeri yargının duyarsızlığına kurban giden yüzbaşı Dreyfus’u hükümetin bütün baskılarına rağmen savunan ve Fransa devlet başkanına hitaben “İtham Ediyorum” makalesini yayınlayan Zola, baskılardan dolayı Fransayı terkedip bir süre Londrada yaşamak zorunda kaldı. Çabaları sonucunda Dreyfus Davasının yeniden görülüp adaletin yerini bulması sonucu yurduna döndü. Émile Zola, 1902 sonbaharında,kaldığı otelin yatak odasında duman zehirlenmesinden öldü. “Nana”, “Germinal” ve “Meyhane” en tanınmış romanlarıdır.Tüm romanlarında,doğal ve gerçekçi bir tarzla,hayatın zorluklarından bahsedilir.Örneğin Nana adlı romanda yokluktan dolayı batağa sürüklenen bir genç kızın dramı,büyük bir gerçekçilik ve dramla anlatılır.
