Puan
8.410 üzerinden
İnsanın en çok unutmak istediği anlar, şüphesiz başkaları önünde aciz ve zavallı olduğumuz olan anlardır. Bu başkaları ise illa düşman olması gerekmez, en yakınımızdaki ve sevdiğimiz insanlar da olabilir. Hele bir de belirli bir konumumuz, belirli bir saygınlığımız ve otoriter statümüz varsa, bu yıkım daha da büyük olacaktır. Birinci mevzu bu...
İkinci mevzuya gelince...
Her insanın sınırları vardır veya şöyle söyliyelim; her karakter sahibi insanın olması gerekir. Aksi takdirde omurgasız bir sürüngenden farkı olmaz insanın. Elbette prensip ve sınır sahibi olmak, olmak için olmakla olunmaz. Bu da kişiye göre ve kişiye özeldir. Ya peki birisi, hele ki en yakınımızdaki, sevdiğimiz ve güvendiğimiz birisi, bu sınırları ihmal etmekle kalmıyor, yukardaki birinci faciaya da sebep oluyorsa?
Peki niyetin iyi, şartların kötü ve seçeneğin olmaması cürmü ve düşülen durumu hafifletir mi?
Bu da olayın başına gelen kişinin karakterine, anlayışına ve tutumuna bağlıdır...
Evet, sabahtan beridir Emerenc'den bahsediyorum. Ya sevip bağrınıza basacaksınız, ya da benim gibi karakter uyuşmazlığı yaşayacak ve en fazla empati besleyebileceksiniz. Ama insan ve halleri başlığı altında okuma değerine sahip bir kitap kesinlikle. Bazı kapıları kapalı bırakmakta fayda var, zira hiç açmasaydım keşke demek mümkün...
Ufff !!·260 syf.·
Hermann Hesse az bile söylemiş.
Ne demiş.
" 
Magda Szabo 'yu keşfettiyseniz altın bir balık yakaladınız demektir. Yazmakta olduğu bütün kitapları alın, ileri de yazacaklarını da. "
İşin ilginç yanı ; bu kitapta dahil diğer Türkçeye çevrilmiş 4 romanını da Hesse okuma fırsatı bulamadı. Zira 1962 de vefat etti Hermann Hesse .. Türk okurları ile buluşan 
Kapı 
Iza'nın Şarkısı 
Katalin Sokağı 
Abigail 
Yavru Ceylan .. hepsi 1962 den sonra yazıldı.
Hesse'nin okuyupta hayran olduğu o eserleri de bir gün Türkçeye çevirilir umuduyla yaşamaya devam edeceğiz.
Asıl soru şu : Altın balık yakalayan bizler bu 5 kitabı okuyup hatmettikten sonra ne yapacağız. Vahh ki vah bize. Şimdiden oturup ağlayasım var.
Bu hüznümün bir sebebi de.. E.m.e.r.e.n.c.
Tabii ki siz rahatsınız, tanımadınız ki Emerenc'i.
Kitap az önce bitti. 6 saat önce de bitebilirdi. Son 5 sayfayı okumadım inatla. Nasıl okuyayım. Okursam kitap bitecek. Ve ben bir dostuma Veda edeceğim.
( Viola seni en iyi bizler anlarız. )
Maalesef , kaçınılmaz son. Kitap bitti.
Iza'nın Şarkısı na geçtim bile.
Sizler hala benim yazdıklarımı mı okuyorsunuz? Ne mi yapacaksınız.
Balık tutsanıza, hemi de Altın balık.
10/10
Beğendi
·2025 9. kitabı
Reklam
Szabo ile kurduğum dünya üzerine bir tirad
“Yarım bıraktığın kitap üzerine konuşmak da sevdaya dahildir” yazı dizime bu sefer Kapı ile devam ediyorum. Szabo’un her seferinde göğsüme hançerleri saplamasına alışığım. Yine açtım bağrımı ama
Bir kadın düşünün. Geçmişi tamamen gizem dolu ve mümkün mertebe ilişki kurmaktan ve konuşmaktan uzak duruyor. Bu kadın çevresinde başkalarının ihtiyaçlarına gösterdiği ihtimam ve karşılıksız
Ahh Emerenc... Sözlere ancak böyle bi duygusal bi girişle başlayabilirdim çünkü kitap aynı zamanda onun hüzünlü hikayesi.
Emerence ile evinde yardımcı olarak çalıştığı bir kadın yazarın hikayesine dayanan ve otobiyografik özellikler barındıran bir roman Kapı. Emerence zor bir karakter, o okunduğu anda hemen kendini belli eden bir durum aslında ama aynı zamanda bilge, dobra, hayatı, dostluğu bilen bir kadın. İnsanlarla hemen anlaşamadığı aşikar ama hayvanları da en iyi o bilir. Sert duruşunun arkasındaki o geniş sevgisi en iyi en yakınları tarafından anlaşılıyor. Onu daha iyi tanımak burada böyle uzun uzun yazmakla olmaz iyisi mi siz kitabı elinize alıp kendiniz tanışın Emerenc ile bakalım siz onunla geçinebilecek misiniz
.
Kim yalnız değil ki? Bilmek isterdim doğrusu. Hatta biriyle birlikte yaşayanlar bile yalnız, sadece yalnız olduklarının bilincinde değiller, o kadar!
Reklam
Reklam