Nazım Hikmet Şiirleri 6 : Herkes Kendi Payına Ölür

7,8/10  (5 Oy) · 
19 okunma  · 
8 beğeni  · 
853 gösterim
Burjuvazi

Katletti içimizden ikimizi

Bu iki ölü ölmeyen iki ölümüzdür!

Burjuvazi

Kavgaya davet etti bizi

Davetleri kabülümüzdür

Biz nasıl bilirsek hep bir ağızdan gülmesini

Biliriz öylece yaşamasını ölmesini

Hepimiz - birimiz için

Birimiz - hepimiz için. (Kıssadan Hisse)
  • Baskı Tarihi:
    1977
  • Sayfa Sayısı:
    182
  • ISBN:
    Yok
  • Yayınevi:
    Bilgi Yayınevi
  • Kitabın Türü:
ihtiyar 
29 Ağu 2015 · Kitabı okudu

Nazım Hikmet'in on iki yıl hapis yattıktan sonra Rusya'ya kaçışı ve Türk vatandaşlığından çıkarıldığı yıllarda vatanından uzakta 1951-1959 yılları arasında yazdığı şiirleri içeren kitaptır.

Not: Benim bildiğim şiirler-6 kitabı ile buradaki tanıtım aynı görünmüyor. Şiirler-6 kitabı [Sen tarlasın, ben traktör] başlığı olmayan şiirle başlar, yine başlığı olmayan [Önde Buzkıran] şiiri ile biter.

"Memleketim, memleketim, memleketim,
ne kasketim kaldı senin ora işi,
ne yollarını taşımış ayakkabım,
son mintanın da sırtımda paralandı çoktan,
Şile bezindendi.
Sen şimdi yalnız saçımın akında,
enfaktında yüreğimin,
alnımın çizgilerindesin memleketin,
memleketim,
memleketim...."

Gamze Büşra KAYA 
10 Ağu 2015 · Kitabı okudu · Beğendi · 9/10 puan

1957'den 1963'ün Nisan'ına kadar olan ölüm temalı ya da kavga da ölenlerle ilgili şiirleri barındırıyor bu kitap.Nazım'ın ölümünden iki ay önce yazdığı Cenaze Merasimim kitabın son şiiri.Kitapta ölümün zıttına buram buram yaşam sevinci kokan istisna bir de şiir var:Yaşamaya Dair.Küvet Hikayesi'de ölüm temalı değil.Kavgada ölen yoldaşların destansı direnişinin vücut bulmuş hali olan şiirin mısralarından alıyor adını kitap:
Beraber yaşanır/dövüşülür beraber/ama herkes kendi payına ölür.

Kitaptan 9 Alıntı

Ben içeri düştüğümden beri güneşin etrafında on kere döndü dünya
Ona sorarsanız: ’Lafı bile edilemez, mikroskopik bi zaman...’
Bana sorarsanız: ‘On senesi ömrümün...’
Bir kurşun kallemim vardı, ben içeri düştüğüm sene
Bir haftada yaza yaza tükeniverdi
Ona sorarsanız: ’Bütün bi hayat...’
Bana sorarsanız: ‘Adam sende bi hafta...’
Katillikten yatan Osman; ben içeri düştüğümden beri
Yedibuçuğu doldurup çıktı.
Dolaştı dışarda bi vakit,
Sonra kaçakçılıktan tekrar düştü içeri, altı ayı doldurup çıktı tekrar.
Dün mektubu geldi; evlenmiş, bi çocuğu olacakmış bahar...

Nazım Hikmet Şiirleri 6 : Herkes Kendi Payına Ölür, Nazım Hikmet RanNazım Hikmet Şiirleri 6 : Herkes Kendi Payına Ölür, Nazım Hikmet Ran
ihtiyar 
03 Eyl 2015 · Kitabı okudu · İnceledi

Yoldaşlar, ölürsem o günden önce yani,
---öyle gibi görünüyor---
Anadolu'da bir köy mezarlığına gömün beni
ve de uyarına gelirse,
tepemde bir de çınar olursa
taş maş da istemez hani...

Nazım Hikmet Şiirleri 6 : Herkes Kendi Payına Ölür, Nazım Hikmet RanNazım Hikmet Şiirleri 6 : Herkes Kendi Payına Ölür, Nazım Hikmet Ran
ihtiyar 
03 Eyl 2015 · Kitabı okudu · İnceledi

Sen tarlasın
ben traktör,
sen kâğıtsın,
ben-yazı makinası;
karım, oğlumun anası,
sen türküsün,
ben---cura.
Ben nemli ılık bir lodos gecesiyim
sen rıhtımda dolaşan kadınsın,
bakıyorsun karşıdaki ışıklara.
Ben suyum,
sen---içensin.
Ben yoldan geçenim
sen bana el etmek için
pencereni açansın.

Nazım Hikmet Şiirleri 6 : Herkes Kendi Payına Ölür, Nazım Hikmet RanNazım Hikmet Şiirleri 6 : Herkes Kendi Payına Ölür, Nazım Hikmet Ran
ihtiyar 
03 Eyl 2015 · Kitabı okudu · İnceledi

Mısırlı kardeşim,
biliyorum, biliyorum,
istiklal otobüs değil ki
birini kaçırdın mı, öbürüne binesin...
İstiklal sevgilimiz gibidir
aldattın mı bir kere
zor döner bir daha.

Nazım Hikmet Şiirleri 6 : Herkes Kendi Payına Ölür, Nazım Hikmet RanNazım Hikmet Şiirleri 6 : Herkes Kendi Payına Ölür, Nazım Hikmet Ran
ihtiyar 
03 Eyl 2015 · Kitabı okudu · İnceledi

Hoşça kal.
Belki yine gelirim.
Belki ömür vefa etmez.
Ama bilirim, gün olacak, bilirim,
senden bize, bizden sana misafir gidilip gelinecek,
bir bahçeden bir bahçeye geçer gibi.

Nazım Hikmet Şiirleri 6 : Herkes Kendi Payına Ölür, Nazım Hikmet RanNazım Hikmet Şiirleri 6 : Herkes Kendi Payına Ölür, Nazım Hikmet Ran
ihtiyar 
03 Eyl 2015 · Kitabı okudu · İnceledi

Memet,
ben dilimden, türkülerimden,
tuzumdan, ekmeğimden uzakta,
anana hasret, sana hasret,
yoldaşlarıma, halkıma hasret öleceğim,
ama sürgünde değil,
gurbet ellerde değil,
öleceğim rüyalarımın memleketinde,
beyaz şehrinde en güzel günlerimin.
Memet,
yavrum,
seni Türkiye [....... .......]'ne
emanet ediyorum.

Nazım Hikmet Şiirleri 6 : Herkes Kendi Payına Ölür, Nazım Hikmet RanNazım Hikmet Şiirleri 6 : Herkes Kendi Payına Ölür, Nazım Hikmet Ran