Yazar:
Alphonse de Lamartine
Çevirmen:
Hüsamettin Aydın
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 40 dk.
Sayfa Sayısı:
200
Basım Tarihi:
Ocak 2003
Yayınevi:
Armoni Yayıncılık
ISBN:
9789758523160
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Sanat sanat için midir yoksa sanat toplum için midir sorusunu akla getiren bir eser. Kitap, adeta diğer yazarlara esin kaynağı olacak şekilde, bir edebi süs cümlelerinin birleşiminden oluşmaktadır.
Fransız Werther, RafaelRomantizm
Fransız romantizminin önde gelen ismi imiş Alphonse de Lamartine Ve 
Rafael için de Fransanın 
Genç Werther'in Acıları benzetmesi yapılıyor ki ben ondan daha çok sevdim.
Tanışmam bir tesadüf üzerine oldu; 
Reşat Nuri Güntekin 
Ateş Gecesi kitabındaki baş karakteri Kemal Murat'a okutuyor, sevdiriyor kitabı ve Rafael ile benzerlikler görüyor kendisinde Kemal Murat ki bence hiç yoktu...
Bu kitaptaki karakterim Rafael de sürekli 
Jean-Jacques Rousseau 'dan bahsetti bana ve şimdi 
İtiraflar 1 okumaya başlattı. zincir bu şekilde nereye kadar uzayacak bakalım
Kitabın içeriği döneminden bağımsız irdelenirse çok saçma gelebilir, ölümcül hasta bir kadın, evli ama kocası onu kızı gibi görüyor, âşık Rafael ile de birbirlerine hep kardeş demekteler. Bildiğimiz Bir aşk öyküsünden çok farklı yani.
Ve de çevirmenin, ki kıymetli yazar 
Halit Fahri Ozansoy Türkçesi ile okuyucuya sunulmuş, etkisiyle mı bilmiyorum ben yerli bir edebiyat okur gibi hissettim, yabancı yer ve kişi isimleri olmasaydı buna emin olabilirdim. Eski Türkçe kelimeler çok fazla ve anlamayı güçleştiriyor çoğu yerde ve bir Fransız eserinde garip kaçacak kadar din konusu ve Allâh sevgisi işlenmiş.
Puanlamada yine bonkör davrandığımı kabul ediyorum ama yazarın en iyi kitabı ve romantizmin en iyi örneklerinden birisi olduğu için 8'den 9'a çıkardım.
Alphonse de Lamartine Ve Rafael için de Fransanın Genç Werther'in Acıları benzetmesi yapılıyor ki ben ondan daha çok sevdim.
Tanışmam bir tesadüf üzerine oldu; Reşat Nuri Güntekin Ateş Gecesi kitabındaki baş karakteri Kemal Murat'a okutuyor, sevdiriyor kitabı ve Rafael ile benzerlikler görüyor kendisinde Kemal Murat ki bence hiç yoktu...
Bu kitaptaki karakterim Rafael de sürekli Jean-Jacques Rousseau 'dan bahsetti bana ve şimdi İtiraflar 1 okumaya başlattı. zincir bu şekilde nereye kadar uzayacak bakalım
Kitabın içeriği döneminden bağımsız irdelenirse çok saçma gelebilir, ölümcül hasta bir kadın, evli ama kocası onu kızı gibi görüyor, âşık Rafael ile de birbirlerine hep kardeş demekteler. Bildiğimiz Bir aşk öyküsünden çok farklı yani.
Ve de çevirmenin, ki kıymetli yazar Halit Fahri Ozansoy Türkçesi ile okuyucuya sunulmuş, etkisiyle mı bilmiyorum ben yerli bir edebiyat okur gibi hissettim, yabancı yer ve kişi isimleri olmasaydı buna emin olabilirdim. Eski Türkçe kelimeler çok fazla ve anlamayı güçleştiriyor çoğu yerde ve bir Fransız eserinde garip kaçacak kadar din konusu ve Allâh sevgisi işlenmiş.
Puanlamada yine bonkör davrandığımı kabul ediyorum ama yazarın en iyi kitabı ve romantizmin en iyi örneklerinden birisi olduğu için 8'den 9'a çıkardım.Okuyacaklara Faydalı olur umarımRoman
Rafael kitabı tam edebiyat severler için yazılmış bir kitap bence. Uzun uzun tasvirler var ve üst seviye okuyucuların gayet tabii doyum ve haz alacağı bir eser olmuş. O tasvirler, o anlatış, o betimlemeler... İnanılmaz güzel oluyor Fransız edebiyatı... İçinde gurbet, aşk, hüzün, acı, yokluk, burukluk var. Bir o kadarda keyifli okuması.
Bu kitap uykusuz geceler de, sessiz ve sakin zamanlarda, okuyup keyif alarak edebi doyum yaşayacağınız, yatmasanız bile dinleneceksiniz. Aşkın ve ıstırabın koyun koyuna olduğu, acı buruk bir hikaye. Yalnız kalplerin hayati acıları ve yükü bu kitapta, kimsesizliğin ve çaresizliğin anlatımı var..
Bence okuyup bir şans verin, derim. Yeni kitaplar ve yeni yazarlar keşfetmenin sizce de tam zamanı değil mi? Okuyup beğenmeseniz bile, etrafınızda okuyup beğenecek biri çıkar ve ona hediye edersiniz. Bir kalp sevindirmek, bir kitaba sahip olmak gibidir. Kendinize iyi bakın çünkü siz buna değersiniz.
Keyifli okumalar...
Bir Fransız Romantizmi. Lamartine, Rafael üzerinden hem kendi aşkını anlatmış hem de Romantizm akımını en güzel şekliyle yansıtmış.
Bu akımın eserlerini okumak biraz yorucu olabiliyor fakat sabredilirse kitabın kalbi açığa çıkıyor. Rafael ve Julie aşkı beni çok etkiledi. Julie bu aşkta Tanrı’yı, huzuru, mutluluğu buldu. Aslına bayılırsa Rafael çok şey kaybetti bu aşk uğruna ama o da yüce aşkı tattı. Yanında yokken sevgilinin hayali nasıl yaşatılır onu gösterdi Rafael.
Uzun betimleme ve cümleler bazen dikkati dağıtıyor. Yine de gerçek edebiyat tutkunları ve hayatın münevverlerine bu eser tavsiyedir.
Günde 2 saat okumama rağmen sadece 200 sayfa olan kitap 5 koca günde bitti. Cümleler uzun, yoğun, bol tasvirliydi. Yani kısacası yorucu bir kitaptı. Yazar adeta bütün sanat hünerini kitaba yansıtmış. Fakat Lamartine'nin romantik diline alışınca müthiş keyif veren mükemmel bir kitap. İçindeki aşk hikayesi temel konu olmakla birlikte bize siyasetten, felsefeden, dinden, sosyolojiden pek çok fikir ve düşünür sunan zengin bir eser. Yorulacağını bilerek okumaya başlayacak olan klasik severlere seve seve tavsiye ederim. Ayrıca Lamartine'nin en ünlü şiiri 'Göl'ü, Raphael'i okuduktan sonra okumak ayrı bir ayrıcalık oluşturuyor..
Werther'in Lamartine versiyonu diyebiliriz... Fakat öyküsü ve içeriği çok daha güzel... Ağır bir üslûbu felsefî bir derinliği var. Çünkü kızımız Tanrıya inanmayan bir felsefeci! Oğlumuz ise dindar bir şair... Kitap, şairin anlatımıyla sürdüğüne göre de bol bol uzun uzun, derin derin cümleler okuyoruz demektir.
Evet, birçok yönden (hikâye, kurgu, olaylar) Werther'e benziyor. (Kamelyalı Kadını da andırıyor.) Hatta öyle ki kahramanımız, kitabın son 14 sayfasında Werther'i okumaya başlıyor...
Ve dediğim gibi Rafael, Genç Werther'in Acıları'ndan çok daha etkileyici. Hatta kızımız, "böylesi bir aşkı, böylesi bir mutluluğu doğa veremez; böylesi bir aşkı, mutluluğu ancak ve ancak Tanrı verebilir" diyerek imana bile geliyor!
Genç Werther'in Acıları'nda oğlumuz intihar etmiş, kızımız ise meçhul kalmıştı. Rafael'de kızımız da oğlumuz da öldü; ama ecelleriyle! Çok acı, acıklı bir hikâyesi ve son'u var Rafael'in... Bir de keşke Lamartine, kitabın başında yaptığı açıklamayı, kitabın sonunda yapsaymış; o zaman çok daha dramatik olurdu...
Yalnız şunu da söylemeden edemeyeceğim: şair (yani anlatıcı), aşkını her şeyin üstünde gördüğü için sevgilisine yönelik benzetmeleri ve yüklediği ulvî manalarla sayfalar süren sıkıcı ve sınırsız bir romantizime kapılıyor. Eğer yazar ile aynı atmosferde olmaz ya da hikâyeden çıkarsanız bu bölümler sizi fazlasıyla sıkabilir; kitaba olan konsantrenizi bozabilir. Ki zaten dediğim gibi ağır bir üslûbu ve felsefî bir zemini var. Dikkatli okumak ve muhakkak okumak gerek.
Yazarın bu kitabı elime nasıl geçti; nereden, neden aldım hiç hatırlamıyorum. İlk kez lisede okumuştum fakat kitapla ilgili hatırladığım tek şey, çok sıkıcı olması ve bitmesini dört gözle beklememdi.
Geçenlerde eski kitaplarımı karıştırırken birden karşıma çıkan bu kitapla tekrar yüzleşmeye karar verdim. İyi ki de öyle yapmışım; çünkü kitabın değerini şimdi daha iyi kavrıyorum. Bu eserin çok bilinmemesinin mantıklı açıklaması ise şudur: Toplumun geneline hitap eden standartlaşmış aşk romanlarından ziyade; romantizmi adeta damarlarında hissettiren, hayalini bile edemeyeceğiniz bir aşkın hikâyesini birbirinden derin ve yoğun tasvirlerle anlatmaya çalışan bir başyapıt olarak karşımıza çıkıyor. Yeri geliyor, kelimelerin yetersiz kaldığı anlarda o derin duyguyu aktarmak için yapılan tasvirlerin ne kadar yerinde ve muazzam olduğunu fark ediyorsunuz.
Olay örgüsünün, kitabın geneline baktığımızda çok az olması akıcılığı ve sürükleyiciliği bir miktar azaltmış olabilir. Bu yüzdendir ki bu başyapıt, toplumdan çok sanata hizmet eden bir eser haline gelmiştir.
Alphonse de Lamartine'nin romantizmi bütün kelimelere nakış nakış işlediği aşk romanı. Elbette beşeri aşkı en yücelere çıkarıp ulaşılamaz bir niteliğe büründürüyor. Julie ve Raphael'in birbirlerine olan ruhi bağlılıkları ekseninde geçen romanda,A.de Lamartine'nin kendi hayatından izler taşıdığını görmek mümkün.
Daha çok manevi duyguların dile getirildiği ve ruhsal coşkunlukların anlatıldığı eseri "olay ağırlıklı"anlatı sevenler beğenmeyebilir.
Yazar Hakkında
Alphonse de LamartineYazar · 14 kitap
Alphonse Marie Louise Prat de Lamartine (Alphonse-Marie-Louis de Prat de Lamartine) (21 Ekim 1790 - 28 Şubat 1869), Fransız yazar, şair ve politikacı.
Graziella, Göl, Şairane Düşünceler gibi kitapları romantik edebiyatın en ünlü yapıtları arasına girmiş bir edebiyatçıdır. Çeşitli tarih kitapları da yazan Lamartine'in Jirondenlerin Tarihi adlı yapıtı Fransa’daki 1848 ihtilalinin düşünce zeminini oluşturan eserlerdendir.İhtilalden sonra ülke yönetiminde önemli görev almış; Dışişleri Bakanlığı’nı üstlenmiş bir siyasetçidir.
Bir “Türk dostu” olan yazar, Türk tarihi ve Türkiye izlenimlerini Doğuya Seyahat, Doğuya Yeni Seyahat ve Türkiye Tarihi adlı eserlerinde aktarmıştır.
Yaşamı
21 Ekim 1790 tarihinde Fransa'da, Paris'in güneydoğusunda yer alan Macon'da dünyaya geldi. Krala çok sadık, Katolik bir aristokrat ailenin çocuğu idi.Lyon'da ve Belley'de öğrenim gördü. Gençliğinde orduya girmek veya diplomatik bir görev almak istiyordu ama ailesi, ülke Napolyon tarafından yönetildiği sürece devlet hizmetine girmesine izin vermedi. Bu nedenle gençlik yıllarında avare bir aristokrat hayatı yaşadı. Hıristiyanlık dininde karşılaştığı tezatlıklar dininden soğumasına, uzaklaşmasına ve sebep oldu; kalp temizliğini esas alan transandantalizm felsefesine bağlandı. 1811-1812'deki İtalya seyahati sırasında Napoli’de Antoniella adlı bir işçi kızla yaşadığı aşk onu çok etkiledi, 1815'te ölen bu sevgili, birçok şiirine ilham kaynağı oldu.
1814'te Napolyon Elbe Adası'na sürgüne gidip Bourbon Hanedanı Fransa tahta oturunca Kral XIII. Louis'nin muhafız birliğine girdi ama kısa süre sonra Napolyon’un Elbe'den kaçıp Paris'e dönüşü yüzünden İsviçre’ye kaçmak zorunda kaldı. Napolyon'un Waterloo Muharebesi'nde yenilmesi ve Bourbonlar'ın Fransız tahtını gele geçirmesinden sonra ülkesine dönen Lamartine, askerlik mesleğini bıraktı; kendisini edebiyatla uğraşmaya verdi.
1816'da sağlık sorunları nedeniyle kaplıca tedavisi için gittiği Aix-les-Bains’de Julie Charles adlı evli bir kadınla tanıştı. Bourget Gölü kıyısındaki gezintileri sırasında aşık olduğu Julie, ona ünlü “Le lac” (Göl) adlı şiiri için ilham verdi ve 1817'de hayatını kaybetti.
1820'de ilk şiir derlemesi olan “Méditations poétiques” (Şairce Düşünceler) adlı eserini yayımladı. Şair, bu eser ile büyük bir başarı kazanarak Fransız Edebiyatının genç romantik kuşağı arasında önemli bir yer edindi. Aynı yıl Napoli’de Fransız elçiliğinde elçilik katibi olarak atanan Lamartine, o günlerde Maria-Ann Birch adlı bir İngiliz hanımla evlendi. Bu evlilikten 1822'de kızları Juliadünyaya geldi.
Lamartine, 10 yıl boyunca Napoli ve Floransa’da görev yaptı ve şiir yayımlamaya devam eti. Bu dönemde yayımladığı başlıca eserleri “Mort de Socrates” (Sokrat’ın Ölümü) ve “Harmonies poétiques and religeuses” (Şairce Dini Ahenkler)'dir. 1829’da Paris'teki Fransız Akademisi'ne üye seçildi.
Büyük Doğu Seyahati
1830'da Fransa tahtına Louis-Philippe’in geçmesinden sonra politikaya atılmak için diplomatik görevlerinden istifa eden şair, seçimleri kaybedince karısı ve kızını yanına alarak özel bir gemi ile doğu seyahatine çıktı. Seyahatleri, tamamı Osmanlı Devleti sınırları içinde bulunan Lübnan, Filistin, Suriye ve İstanbul'u kapsıyordu. Hasta olan kızı Julia bu seyahat sırasında hayatını kaybedip Beyrut’ta toprağa verilince uzun sure şehirden ayrılamadı.Kızının ölümünden duyduğu umutsuzluk, Géthsémani adlı eserinde ifade buldu.
1833’te milletvekili seçildiği haberinin gelmesi üzerine seyahatini sonlandırarak Anadolu ve Almanya üzerinden dönüş yoluna girdi. İstanbul'u ziyareti sırasında padişah Abdülmecit tarafından iyi karşılandı, kendisine refakat etmek üzere Namık Paşa ve Halil Rıfat Paşa görevlendirildi. Seyahat hatıralarını 1835 yılında dört cilt halinde bastırdı.
Siyasi yaşamı
1833'te parlamentoya giren Lamartine, iyi bir hatip olarak ün yaptı. Başlangıçta liberal bir mutlakiyetçi iken gittikçe daha demokratik görüşere sahip oldu. 1842’den itibaren “burjuva kral” Louis-Philippe’e muhalefeti gittikçe arttı ve Temmuz Monarşisi’ni sonlandıran “akşam ziyafetleri” adlı siyasi kampanyada aktif rol aldı. 1847’de “ Histoire des Girondins” (Jirondenlerin Tarihi) adlı sekiz ciltlik eseri yayımlayan Lamartine, Jirondenler’in tarihini kadar; kendi siyasi görüşlerini anlatıyordu. 1848’de aniden gelişen Şubat Devrimi’nde önemli bir figür olarak yer aldı. Bu devrimi “1848 Devriminin Tarihi” adlı 2 ciltlik eserinde anlattı.
Devrim sonrası oluşturulan geçici hükümette Dışişleri Bakanlığına getirildi. 24 Şubat 1848’e başladığı bakanlık görevi, 11 Mayıs 1848’te son buldu. Bu dönemde ülke yönetiminin emanet edildiği beş kişilik komitenin bir üyesiydi. ve birkaç aylık bir süre için Avrupa’'nın en öndegelen siyasetçilerinden birisi olmuştu. İçinde yar aldığı geçici hükümet, soyluluk ünvanlarını kaldırdı politik suçlardan idam cezasını kaldırdı; Fransa kolonilerinde köleliği kaldırdı.
Lamartine Ocak 1849'da cumhurbaşkanlığına aday olduysa da sadece birkaç bin oy alabildi ve üç ay sonraki seçimlerde meclise de giremedi. Köleliğin kaldırılmasından iki yıl sonra 1850'de kaleme aldığı ve Haiti’deki köle devrimini konu alan Toussaint Louverture adlı oyunu çok popüler oldu.
1850'de ikinci kez İstanbul'a gitti, Sultan Abdülmecit ile görüştü. III. Napolyon bir darbeyle imparatorluğunu ilan etmesi üzerine siyasetten tamamen ayrıldı.
Aydın’da çiftlik tasarısı
Lamartine, siyasi kariyeri sırasında birikimlerini kaybetmiş ve büyük maddi sıkıntı içine girmiş olduğundan ülkesinden ayrılıp Türkiye'ye yerleşmek istedi. Sultan Abdülmecit'e bir mektup yazarak çiftlik kurmak üzere İzmir veya Marmara yakınlarında kendisine bir arazi verilmesini talep etti. Hükümet, Burgaz Ovası olarak anılan bölgede 38 bin dönümlük toprağın, mülkiyeti sadrazam Mustafa Reşid Paşa üzerine geçirilmek şartıyla Lamartine'e kiralanması ve kira bedelinin hazinece ödenmesine karar verdi.Lamartine, Osmanlı yönetimi ile 25 yıllık kira sözleşmesi imzaladı ama çiftliğin işletilmesi için gerekli sermayeyi karşılayamadı ve projeden vazgeçmek zorunda kaldı.
Lamartine, Osmanlı yönetimine minnetinin bir ifadesi olarak sekiz ciltlik Histoire de la Turquie (Osmanlı Tarihi) adlı eserini yazdı. Eser, 1859’da Paris’te yayımlandı.
Son yılları
1851'den sonra hayatını yoksulluk içinde geçiren Lamartine, 1863'te eşini uzun ve acı veren bir hastalıktan sonra kaybetti. 1867'de geçirdiği bir krizden sonra kısmen bilincini kaybetti; 28 Şubat 1869 tarihinde Paris'te yaşamını yitirdi.
