Reçine Kokuyordu Helin

·
Okunma
·
Beğeni
·
454
Gösterim
Adı:
Reçine Kokuyordu Helin
Baskı tarihi:
Eylül 2002
Sayfa sayısı:
111
Format:
Karton kapak
ISBN:
9789750500732
Kitabın türü:
Dil:
Türkçe
Ülke:
Türkiye
Yayınevi:
İletişim Yayınları
“…Böğürtlen dikeniyle çevrili bahçelere gizlice girdiğimizde her yanımız çizilirdi; alasulu kayısıları, korukları ceplerimize doldurup kuytu köşelerde yerken, çoğu kez Bekir Amca’ya yakalanırdık. O gün yine suçüstü yakalanmıştık. Korkuyla eve döndüğümde herkes eyvandaydı. Köy muhtarı kekeleyerek babamın gönderdiği mektubu okuyor, bir yandan da Kürtçe’ye çeviriyordu...
Annemle oturup ağladık. Babam, bana çıkışarak, ‘Bak gelecek yıl okula gideceksin. Sana Türkçe öğreteceğim. İstersen başlayalım.’
‘Babam evde yok,’ cümlesini ezberletirken katıla katıla gülmeye başladık... Kadınların arasında ürkekti annem. Herkes, hatta çirkin cüce kadın bile, anneme Türkçe öğretme çabası içindeydi.
Bu koca kent, muhtarın radyosundaki Ankara mıydı? Atları, inekleri ‘Makaram sarı bağları’ söyleyen kadın yoktu.”

Çeşitli dillere çevrilen kitaplarıyla yalnız Türkiye’ye değil, Avrupa’ya da öykücülüğünü sevdiren Suzan Samancı, Reçine Kokuyor Hêlîn’de yer alan on beş hikâye ile yaşadığı coğrafyanın kokularını, tatlarını, insanlarını anlatmaya devam ediyor. Nicedir “Orası” diye kodladığımız bu topraklarda yaşanan acı ve hüzün dolu gerçekler, Suzan Samancı’nın kendine has sıcak, insancıl, sloganlaşma tuzağına düşmeyen anlatımıyla öykülerde hayat buluyor.
Suzan Samancı'ın özlemlerinden, gerçeklerinden, tatları ve rengiyle kalemine dökülen sımsıcak öyküler. Samancı'nın kendi deyimiyle "oralardan yayılan hayatı sesleriyle, gündelik olanın sıcaklığında" okuyucularına ulaştırıyor.
15 öykünün yer aldığı bu kitabı herkesin okuması temennimdir.
Çeşme başında kaval çalınıyor, kadınlar halay çekiyor, silahlar patlıyor, çeşme kıpkırmızı kana boyanıyor; kızıl suda ölü ördekler yüzüyor, ördekleri sudan çıkarıyor Mısto; sonra kanlı gölde boğuluyor ...
Suzan Samancı
Sayfa 39 - Sel Yayınları
Yüzündeki hüzne buruk bir gülümseme eklenmişti. O hareli lacivert gözlerinin akı çoğu çocuklarınki gibi hep kızarıktı, boynunda da derin ekimozlar vardı.
Göz göze geliyoruz: Korkunun, kaygının sönük kıvılcımla­rını yakalıyorum. Nalların, ıslığın ritmik sesi karanlıkta büyürken, parlak yıldızlar gibi uçaklar kayıyor, atlar ür­küyor.
Suzan Samancı
Sayfa 44 - Sel Yayınları
Çalılıkların dibinden yürümeye başladılar. Rüzgarın çıplak çalılıklardaki uğultusu insanı ürkütüyordu. Kargaların, yabanıl kuşların çığlıkları da sinir bozucuydu. Tepeyi aştıklarında oldukları yerde donup kaldılar. Yere çöküp gözlerini ovaladı, kızına tutundu Hezar. "Köye bi bak! Doğru mu gördüklerim. Evim yanıyor!"
Suzan Samancı
Sayfa 40 - Sel Yayınları
Karanlıkta dingince bekleyen kırışık yüzlü yoksul ev ler, bu kenti esir almış ölümlerin yası içinde gibiydiler. Daracık sokaklarda ürkek fısıltılar çoğalırken, dam saçaklarının altında, kapı önlerinde sigara ateşleri parlıyor, buluttaki ayın ışığı ağaçların tepesinde titreşiyordu.
Suzan Samancı
Sayfa 53 - Sel Yayınları

Kitabın basım bilgileri

Adı:
Reçine Kokuyordu Helin
Baskı tarihi:
Eylül 2002
Sayfa sayısı:
111
Format:
Karton kapak
ISBN:
9789750500732
Kitabın türü:
Dil:
Türkçe
Ülke:
Türkiye
Yayınevi:
İletişim Yayınları
“…Böğürtlen dikeniyle çevrili bahçelere gizlice girdiğimizde her yanımız çizilirdi; alasulu kayısıları, korukları ceplerimize doldurup kuytu köşelerde yerken, çoğu kez Bekir Amca’ya yakalanırdık. O gün yine suçüstü yakalanmıştık. Korkuyla eve döndüğümde herkes eyvandaydı. Köy muhtarı kekeleyerek babamın gönderdiği mektubu okuyor, bir yandan da Kürtçe’ye çeviriyordu...
Annemle oturup ağladık. Babam, bana çıkışarak, ‘Bak gelecek yıl okula gideceksin. Sana Türkçe öğreteceğim. İstersen başlayalım.’
‘Babam evde yok,’ cümlesini ezberletirken katıla katıla gülmeye başladık... Kadınların arasında ürkekti annem. Herkes, hatta çirkin cüce kadın bile, anneme Türkçe öğretme çabası içindeydi.
Bu koca kent, muhtarın radyosundaki Ankara mıydı? Atları, inekleri ‘Makaram sarı bağları’ söyleyen kadın yoktu.”

Çeşitli dillere çevrilen kitaplarıyla yalnız Türkiye’ye değil, Avrupa’ya da öykücülüğünü sevdiren Suzan Samancı, Reçine Kokuyor Hêlîn’de yer alan on beş hikâye ile yaşadığı coğrafyanın kokularını, tatlarını, insanlarını anlatmaya devam ediyor. Nicedir “Orası” diye kodladığımız bu topraklarda yaşanan acı ve hüzün dolu gerçekler, Suzan Samancı’nın kendine has sıcak, insancıl, sloganlaşma tuzağına düşmeyen anlatımıyla öykülerde hayat buluyor.

Kitabı okuyanlar 6 okur

  • Mehmet Kervancı
  • M.ak
  • Üç Renk
  • Emine ertaş
  • Hasan Gct
  • Selda Nrc

Kitap istatistikleri

Okur puanlamaları

10
%0
9
%100 (2)
8
%0
7
%0
6
%0
5
%0
4
%0
3
%0
2
%0
1
%0