Sessizliğin Anarşisi

9,0/10  (2 Oy) · 
8 okunma  · 
4 beğeni  · 
554 gösterim
"tufandı,
benden sonra,
yine gelecek,
görüntünün, gürültünün ve hareketin ardından,
sessizlikle,
boşlukta, mülksüzlükte, esersizlikte,
faciada,
o,
anarşi..."
(Arka Kapak)

İnsan: hayal kuran varlık, tahayyül ile gerçek arasına sıkışmış, kendini, sıkıştığı yerden dışarı, dışına fırlatan, sürekli, yaşayan, ölen.
İntihar etmeyip yaşıyor olmak; hayatın en büyük ve basit gerçeği. Bu dünyayı ve bu varlığı değiştirme arzusu ile gündelik hayatı, olduğu gibi, geldiği gibi kabullenmenin, sürdürüyor olmanın zorunlulukları (içgüdü, istek, arzu, irade) ve zorlukları arasında gerilim; bu yüzyıl sonunda, kişiyi ve isyanını var kılan yegane imkan.
Yaşıyor olmak, her kuşak ve kişi için, bugün, burada, olabilmek için, kalıcılaşmak için, didinmek, hep daha fazla: malın, mülkün, edimin ve sözün fazlası için.
(Kitabın İçinden)

Kitaptan 1 Alıntı

"hiçbir şeyin artık eskisi gibi olmaması için auschwitch'ten bu yana bunca emare birikmişken hala felsefe yapıyor, şiir yazıyor olmak bir yana, yaşıyor olmak bile bir karabasan gibi kuşaktan kuşağa aktarılıyorsa ve hala yaşıyorsak; direndiğimiz her yerde iktidarların kadir-i mutlaklığını dengelediğimizi, geri çekildiğimiz her yerde oyunu iktidarlara terk ettiğimizi fark ediyorsak; çıkışsız, ümitsiz, kısır döngüler içinde, giderek daha kötüye gidişi her an hissederek hala yaşıyorsak; intihar etmiyor ve yaşıyorsak; hayatlarımızı iyi ve kötü, doğru ve yanlış gibi estetik, etik kategorilerle değil, kötünün kötüsü, yanlışın yanlışı gibi "alt" kategorilerle ifade ediyorsak; ve yaşadıklarımız ancak bir öfke yığını olarak içimizde birikirken, üstüne üstlük ayakta kalmamızı sevgilerimizden çok öfkelerimize borçlu olduğumuzu da fark ediyorsak... belki de tüm bu farkındalığımızdır yıkıcılığımıza etik ve estetik bir değer katabilen."

Sessizliğin Anarşisi, Işık ErgüdenSessizliğin Anarşisi, Işık Ergüden