Utku Şiirleri

9,0/10  (2 Oy) · 
6 okunma  · 
3 beğeni  · 
429 gösterim
Hümanist düşüncenin atalarından, büyük İtalyan şairi Francesco Petrarca'nın (1304-1374) ellili yaşlarında başladığı ve tamamlamadan bıraktığı Utku Şiirleri, kavramsal ve biçimsel tutkuları açısından, olgunluk çağındaki yazarın, soylu bir üslupla, bütünlüklü bir eser yazma tutkusunun ürünü olan başyapıtıdır.Şairin kişisel ve entelektüel deneyimleri, neredeyse bilinçdışı bir yolla ideal, aşkın bir yolculuk tasarımı içinde biçim kazanır; bu deneyimler birer mite, birer simgeye dönüşür, örnek bir insanlık durumunun çehresine ve anlamına bürünür.Petrarca'nın ahlaksal, entelektüel ve kültürel düşüncelerinin karmaşık dünyasını yansıtan Utku Şiirleri, kişisel aşkın öyküsünü kavramsal bir örgüye taşır ve bu aşkı alegorik bir yolculuğun içine yerleştirir. Günahtan kurtuluşa, zamandan sonsuzluğa doğru bir yolculuktur bu.
(Tanıtım Bülteninden)
  • Baskı Tarihi:
    Aralık 2014
  • Sayfa Sayısı:
    225
  • ISBN:
    9786051418001
  • Çeviri:
    Kemal Atakay
  • Yayınevi:
    Everest Yayınları
  • Kitabın Türü:

Kitaptan 9 Alıntı

Canavar Vasfi 
26 Eyl 2016 · Kitabı okudu · Puan vermedi

Biliyorum artık nasıl bedenden koparmış yürek
ve nasıl barışır, savaşır, ara verirmiş savaşa
ve nasıl gizlermiş acısını Aşk onu yaraladığında;

ve biliyorum nasıl bir anda çekilirmiş
ve sonra yanaklara yayılırmış kan,
korku ya da utancın sıkıştırmasıyla yüreği;

biliyorum nasıl çiçeklerin arasına gizlenirmiş yılan,
nasıl huzursuz, bir uyur bir uyanırmış insan,
nasıl hasta olmasa da acı çekip ölürmüş;

biliyorum düşmanımın izini sürmeyi
ve korkmamayı onu bulmaktan, biliyorum nasıl
sevdiğine dönüştüğünü aşığın;

biliyorum uzun ahlar ve kısa gülüşler arasında
halimin, arzumun, rengimin sık sık değiştiğini;
yaşadığımı, yüreğimden ayrı dururken ruhum;

biliyorum günde bin kez kendimi aldattığımı;
biliyorum, ateşimi izleyip kaçtığı her yerde,
uzakta yandığımı ve donduğumu yakında;

biliyorum nasıl kükrermiş Aşk zihinde,
ve nasıl kovarmış oradan her düşünceyi,
biliyorum kaç yoldan yok edermiş yürek kendini;

biliyorum ne az ipin bağladığını
soylu bir ruhu, yalnız olduğunda
ve savunacak kimsesi yoksa;

biliyorum Aşk'ın nasıl ok attığını ve nasıl uçtuğunu,
biliyorum nasıl kâh tehdit ettiğini, kâh vurduğunu,
nasıl zorla çaldığını ve nasıl ustaca aldığını,

nasıl değişken olduğunu çarklarının,
ellerinin silahlı, gözlerinin bağlı,
nasıl boş olduğunu vaatlerinin,

nasıl kemiğe işlediğini ateşinin
ve damarlarda yaşadığını gizli yaranın:
Ondan doğar ölüm ve apaçık yangın.

Kısacası, biliyorum neymiş kararsız zihin,
kesik kesik konuşma, sonra hemen sessizlik,
biraz tatlı pek çok acıyı dindirirmiş,
sonunda pelinle karışık bal kalırmış insana.

Utku Şiirleri, Francesco PetrarcaUtku Şiirleri, Francesco Petrarca
Hacer 
11 Oca 20:04 · Kitabı okudu · Puan vermedi

Hiç de insana özgü değil, tanrısaldı
yürüyüşleri ve kutsal sözleri:
Ne mutlu böyle bir yazgıya doğana!

Utku Şiirleri, Francesco Petrarca (Sayfa 65)Utku Şiirleri, Francesco Petrarca (Sayfa 65)
Hacer 
11 Oca 19:12 · Kitabı okudu · Puan vermedi

Bu ölümlü yaşam, böyle hoşumuza giden,
hastalıklı bir rüya ve bir masal çılgınlığı!

Utku Şiirleri, Francesco Petrarca (Sayfa 49 - Everest Yayınları)Utku Şiirleri, Francesco Petrarca (Sayfa 49 - Everest Yayınları)
Joseph K. 
01 Haz 2016 · Kitabı okudu · Puan vermedi

Ey arzulu zihin, hep bilgiye aç olan ,
amacı ne bunca düşüncenin? Bir saat dağıtır
yıllarca zorlukla biriktileni.

Ruhumuzu ezip dolduran şey,
önce, şimdi, dün yarın, sabah ve akşam
hepsi bir anda geçip gidecek gölge gibi.

Utku Şiirleri, Francesco PetrarcaUtku Şiirleri, Francesco Petrarca