Kim ki sözə verdi sığal, sahmanı,
Sözlə bişirdi çiy olan insanı.
Bir casus vardı, tez öpdü dərgahı, Sınamaq istədi İskəndər şahı:
"Şahım, bir dinara ehtiyacım var, Versəniz dünyaya dəyər bu dinar". Gülərək söylədi ona İskəndər:
"Şahdan bəxşiş istə rütbəsi qədər".
O casus söylədi: "Səxavətli şah,
Bir dinar verməkdən utansan hərgah, Dünyanı bağışla mənə bir kərə,
Qaldır bu başımı uca göylərə".
Şah dedi: "Ey şaşqın, bu dəfə yenə İstəyin müvafiq deyil ölçünə.
Çox yersiz iki şey istədin məndən,
Biri məndən kiçik, digərindən sən.
Hər sözün xüsusi bir ölçüsü var,
Ölçüsüz söylənən söz qulaq yırtar.
Bir söz ki daşlara düyün vuracaq,
Gözəl söz olsa da, söyləmə, burax".
Ey mənim dərdimi anlamayanlar
Yolumdan çəkilin, nə işiniz var?
Söz insanın canı, bədən isə onun mənzilidir.