''Acıya alışmak'' dedikleri bu olsa gerek. İyi ki böyle. Düşünüyorum da, ilk günkü acı aynı gücüyle kalsa, hiçkimse yaşayamazdı herhalde. O kopkoyu acı, keder, kahroluş, pılını pırtını toplayıp, geldiği çabuklukta, çıkıp gitmiyor aslında. Olduğu yerde duruyor! Şekil değiştiriyor yalnızca, daha katlanılır bir çehreyle çıkıyor karşımıza.