Çocuklarımızı birer birer kaybettik... İlk evlendiğimiz zaman olduğu gibi hemen hemen kuru başımıza kaldık... Bu felâketlerden sonra birbirimize bilakis daha fazla bir yakınlık ihtiyacı duymamız lazım gelmez miydi? Halbuki biz, âdeta birbirimizden nefret ediyoruz... Şu insanlık ne acayip muamma yarabbi!
İhtiyar adama öyle geliyordu ki, çocuk karşısındakilere, söylerken, gülümserken için için ağlıyor, ancak gözyaşları öyle ince ki, damla halinde düşmeden buhar olup havada dağılıyordu.