kitaptanbirkarakter
@kitaptanbirkarakter
66 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
Seri soluksuz devam ediyor. Dur durak bilmiyor ve her seferinde başka ne olabilir derken yine şaşırtıyor.
Yazarın oluşturduğu dünya o kadar garip ki okurken bunu nasıl düşünmüş diye merak ediyorum. Hani akrepleri anladım da çocukları düşünmesi hikayeyi bambaşka yapmış. Üstüne sonda istediğim her şeyin olması kitabı daha da çok sevmeme neden oldu.
Sadece... Keşke Raffe ve Penryn birazcık yakınlaşsa diye bekliyorum.
9/10
Dex’in kitaplarını okurken özellikle çevirisi ister istemez gözüme batıyor. Defalarca bu durum yüzünden mutsuz olduğum düşünülürse ön yargımda haklıyım bence. Bu kitapta da beni üzen kötü bir çeviri vardı. ‘Gene’ gibi yanlış kelime kullanımı görünce sinirim bozuldu. Bu kadar bariz bir hataya düşmeleri beni çok üzüyor. Özellikle arka kapak yazısı mahalle ağzıyla çevrilmiş, trajikomik bir durum.
Kitabın konusuna gelecek olursak hayatımda ilk defa böyle bir kitap okudum diyebilirim. Meleklerin acımasız, kötü olduğu kurgular vardı ama bu kitabın içinde çok başka konular vardı. Başta anlamakta zorlandım ama sonrasında akıp gitti ve kitabı çok beğendim.
Penryn, bir insan. Doğal olarak yaşamlarını mahvetmiş meleklerden nefret ediyor ve bu yüzden yardımına muhtaç olan Raffeye başta iyi davranmadı. Ne yalan söyleyeyim yaralı bir adama can çekiştirmesi beni gerdi. Yine de Penryn i suçlayamıyorum. O da istediği için yapmıyordu, çaresizdi. Sonrasında daha ılımlı oldu hatta Raffenin bir melek olduğunu bile unuttu neredeyse. Aralarındaki ilişki hala muallak ama bence güzel bir enemies to lovers olacak gibi ;)
Raffe için düşüncelerim hala tam oturmadı. Ne yaptığını unutmuş kaybolmuş karakterlere benziyor. Bir amacı olduğunu hissedemedim. Yani tamam kitapta kişisel bir amacı vardı ama melek olarak ne gibi bir amacı var anlamadım. Zaten giriş kitabı olduğu için çok fazla bir beklentim yoktu. Tavsiye ediyorum.
Bitmesin istedim... Gerçek anlamda uzun süredir seri kitapları okuyamıyorum ama bu seriye başladığımdan beri bitmesini istemedim. Serinin son kitabı gümbür gümbürdü desem abartmış olmam. Her an bir şey olacak heyecanıyla okudum ve son sayfaya kadar bu sürdü. Okuduğum en iyi kurgulardan birine sahipti ve karakterlere odaklanarak olayları, fantastik ögeleri geride bırakmamış olmasından çok memnunum. Bu kitapta Roar beni biraz hayal kırıklığına uğrattı ama dünyadaki en sevdiği kişiyi kaybetmiş bir adamın ruh haline sahip olduğunu kabul etmem gerekir. Acı çekişini hissetim. Sonrasında kendisine gelmesine de aşırı mutlu oldum. Perry ve Aria her zamanki gibi mükemmeldi. Aralarındaki uyumu seviyorum. Birbirlerini tamamlıyorlar ve bunu öyle güzel yapıyorlar ki hayran kalıyorum. Özellikle Perry sessiz bir adamken sadece Ariaya duygularını açıyor olması çok hoştu.
Son olarak aşırı üzüldüğüm bir olaydan bahsetmeden bitiremeyeceğim. Keşke Cinder için başka bir yol olsaydı. Bir şey yapmak için zorunda olmasaydı. Keşke on üç yaşında bir çocuk olarak kalsaydı. Düşündükçe bile kalbim sıkışıyor.
Seriyi kesinlikle tavsiye ederim
