Ahsen Tosun
@kitapyureklisayfa
“Bir kutu…” dedi,
Oradakiler sessizce bekledi.
“Ne çok yaşamı saklar içimde,
Ama ne çok yaşamı da yaralar,
Toprağa düştüğüm her yerde
Bir iz bırakırım — bazen iyileşmeyen.”
Kurbağa pembe şemsiyesini indirdi,
Uğur böceği yavaşladı,
Arı hüzünlü bir vızıltı çıkardı.
“Biz burada bir bahçe kurduk,” dedi kelebek,
“Ama biliyoruz ki her kutu böyle bir güzelliğe dönüşmez.
Bazıları suyu kirletir,
Bazıları toprağı zehirler,
Bazıları da uzun yıllar kaybolmaz bu dünyadan.”
Kutu iç çekti:
“Ben aslında zararlı olmak için yapılmadım,
Ama terk edildiğim her yol kenarında,
Her orman kıyısında,
Her sahil kumunda
Dünya biraz daha yorulur.”
Küçük sincap fısıldadı:
“Bizi korumak istersen,
Doğaya değil geri dönüşüme bırak beni.
Biz küçüğüz, ama hepimiz bir arada
Koca bir ormanı ayakta tutarız.”
Gözlerimi bırakıyorum şu köşeye
Tablonun en tozlu billur ahengine
Rengi denginde tutulan huzmeye
Parlak ufuk çizgisinde bu taç
Artık görmekle mükellef değilim
~
Mürekkepler Yılında Kurulan KaleAlıntı
Kaleler pazarında kaleme vurulan
Mürekkebi şan-ı mücevher bilen
Kelime deryasına dalan hareler
Orada bin deva okumak avlar
Elif harfi ile başlayan mekanlar
Kuşluk vaktine huşu içli seyyarlar
O kalem-i mübarekler cehli bile ilimler
Vurulan yara mıdır ki pek deva canlı kan
Zırhları söndürdü bu cephede savaşan
Kaleler pazarında kaleme vurulan
Ahsen Tosun
MütehayyaratAlıntı
Aklım kestirip atıldı
Göze bu serap ama ne adap!
Hayalim sekiz kapılı bir dünyada derakap
Kestirip attı, nasıl da söküp çıkardı
Artık ne üçtür adımım ne sayfada sânım
Sözde bu mehtap ama ne sarp!
Rıza yedi karanfilli bi sevap
Söküp çıkardı, nasıldır tebdil-i mekanı
Ahsen Tosun