Ben köhne. Sıyrılıp atıldım. Bir el hoyratça itti ve yere düştüm. Tüm uzuvlarım deprenip bir dem daha kırıldı.
Sana konuşmadan hayatımın en ve boyunu aşan.. Yani en evveli ve en ahirini hissettireceğim. Hissedip kaybolmak sana kalmış. Ya da kalıp duyularını soğutmak. Çünkü ben sana mecburum. Sen masa kenarı güpürü gibi süslenip gülerken hayata, ben köşede kıvrılacağım.