• Kızılca Karanlık isimli öyküm, Edebiyatist dergisinin 27. sayısında yayınlandı: Edebiyatist - Sayı 27

    https://imgyukle.com/i/Vhb63y
    https://imgyukle.com/i/VhbwHh

    Zaman ne kadar da yavaş ilerliyor bu bozkır şehrinde…

    Yıllardır ne doğasını ne de insanlarını sevebildim. Böyle söyleyince zannedilir ki bu kente dışarıdan gelmiş birisiyim. Ama öyle değil, ben doğma büyüme buralıyım. Çocukluğum, gençliğim buralarda geçti. Aslına bakarsanız yalnızca askerlik için -uzunca bir süre- bu şehrin dışına çıktım. Bir de arada sırada, babamdan kalma aile şirketinin alım-satım işleri için başka kentlere gitmişliğim var. Hepsi bu kadar. Dışarı her gittiğimde, gözüme o kadar güzel ve yaşanılır görünürdü ki bu şehirler, kasabalar… En azından başka bir yerde kuracağım hayat, tümüyle bana ait olurdu diye düşünürdüm. Seçimler diyorduk değil mi? Benim hiçbir zaman bir seçim şansım olmadı ki. Babamdan kalma şirketin –ailenin en büyük erkeği olarak- devam ettireni, yanıma yakıştırılan kadının eşi ve yaşadığım toplumun zorunlu kıldığı çocuğun, yani kızımın babası olabildim ancak.

    Zaman ne kadar da yavaş ilerliyor bu bozkır şehrinde…

    Burada geçip gitmeyen dakikalar, puslu havanın mı yoksa çorak toprak renginin mi bir eseri bilemiyorum ama ağırlık her yerde. Yavaşlık, üzerine örtülmüş bu şehrin insanlarının. Konuşmalarına, hareketlerine sinip gözlerindeki perdeyi kapatmış hayatlarının üstüne. Ya ben, ben de farklı mıydım onlardan? Belki aynı toprakların mahsulüydüm ama ayrım ilk olarak gençlik yıllarımda başlamıştı. Arkadaşlarım, sarhoş olup -erkekliklerini birbirlerine ve babalarına kanıtlamak için- genelev yollarına düşerken ben kitapların kafa karıştırıcı dünyasında buluyordum kendimi. Sonrasında askerlik gelip geçti hayatımızın içerisinden ve zaman durdu evlilik şirketinin kapısı önünde. Şehrin ileri gelen ailelerinin üyesi olan bizler, evlendirildik kendimize benzer kızlarla. Çoğu zaman sevemedik eşlerimizi fakat taklidinden mutluluk tabloları verdik bizleri evlendirenlere. Birer de çocuk, en güzelinden hediye değil mi ailelerimize? Geçen zaman ve ilerleyen yaşlarımızla birlikte arkadaşlarımla olan ayrım da giderek büyüyordu. Onlar eşlerini iş bahanesiyle seyahat ettikleri şehirlerde alabildiğine aldatırken ben dışarı gittiğim yerlerin doğasına ve elimdeki -insanın yalnızca kafasını karıştıran- kitaplara sığınıyordum.

    Eşimi sevip sevmemeyi de geçtim ama bir baba iki yaşındaki kız çocuğunu da sevemez mi? Sevemiyordum; ne eşimi, ne kızımı ne de bir zamanlar arkadaşım olanları. Ailemi ise zaten çoktan düşmüştüm hesaptan. Bir sevgisizlik labirentinin içerisinde sürekli olarak çıkış yolu arıyordum. Yanımda rehberim olarak kitaplar ve bir de içimde sevgisizliğe karşı büyüyen öfke vardı. Ve bir gün geldi labirentten çıkışı, kalabalığıyla meşhur şehrin birinde buldum. Denizinin mavimsi güzelliği, insanlarının hızı ve benim içerisinde kaybolacağım kadar büyük kalabalığı… Çıkış görünmüştü artık ve yalnızca tek bir hamleyi bekliyordu yeni yaşamım. Tek bir hamleyi, yani kaçışı…

    Günler geçtikçe içinde bulunduğu kaçış isteği giderek artıyordu. Gideceği şehri bulmuş, kuracağı yaşamı az çok zihninde kurgulamıştı ama bunun ne zaman gerçekleşebileceğini bilemiyordu. Bu ha deyince yapabileceği, bir gece yatağından usulca kalkıp sessizce evinden giderek gerçekleştirebileceği bir eylem değildi. O ne de olsa görünürde iyi bir aile babasıydı ve içinde biriken bütün bu öfkeye rağmen doğru zamanı kollayıp harekete geçmeliydi. Ve bir gün ansızın istediği fırsat, ayaklarının ucuna kadar geldi. Eşi, yarın kızını alıp birkaç günlüğüne annesine gidecekti. Haberi duyduğu andan itibaren zihninde birçok olumlu ve olumsuz düşünce uçuştu ama kararı kesindi, kaçacaktı. Yirmi dört saatlik zaman dilimi büyük bir heyecan dalgası içerisinde hızlıca akıp gitti. Önce iş seyahatlerinde kullandığı valizini buruk bir sevinçle hazırladı. Sonrasında ise, bu kentten ve onlardan kaçışının nedenlerini birkaç satırla yazdığı not kağıdını yatak odasında, aynalı dolabın üzerine koydu. Ve böylece kendini deniz mavisi şehre doğru özgürlüğe, kaçışa bıraktı.

    Siz hiç terk edildiniz mi? Belki sevgiliniz tarafından terk edilmiş olabilirsiniz, ben bundan bahsetmiyorum. Sizi, hem de iki yaşındayken babanız terk etti mi? Terk etmedi değil mi?

    Babamı ancak hayal meyal hatırlayabiliyorum, daha doğrusu hiçbir şey hatırlamıyorum desem yeridir. Ancak annemin anlattıklarıyla sanki birtakım şeyler canlanıyor zihnimde. Annemi dinlerseniz eğer bizi terk etmesi için hiçbir nedeni yokmuş babamın. Varlıklı, ailesinden kalma şirketin başında, mutlu bir evliliği olan ve belki en önemlisi de benim gibi şirin mi şirin bir kız çocuğuna sahip bir adammış kendisi. Mutlu bir evlilik demişken, annemle aralarında en ufak bir tartışma dahi geçmemiş evlilikleri boyunca. Başkalarının kocaları karılarını aldatıp, kumar masasına otururken babamın tek kusuru çok kitap okumakmış. Anneme göre de zaten babamı deli edip evden kaçmasına neden olan kitaplardı. Gerçi annem kitapları babamın kaçışına sebep olarak gösterirdi ama onları atmaya da kıyamamış, tıpkı veda notunu da yırtıp atamadığı gibi. Veda notu demişken yıllar yılı anlayamamıştım ilk cümleyi. Not, “Zaman ne kadar da yavaş ilerliyor bu bozkır şehrinde…” diye başlıyordu. Bunun ne demek olduğunu, ancak yeni yeni idrak edebiliyorum. Belki de bunu anlamamın nedeni babamın bu şehri terk edip gittiği yaşta olmandadır. Kaç yaşında olduğumu merak ediyorsanız eğer hemen onu da söyleyeyim, yaşım yirmi altı benim. Kimilerine göre hayatının hala baharında bir genç kız, kimilerine göreyse de evde kalmış zavallı bir kızcağızım.

    Lise yıllarında derslerinde başarılı ve güzelliğimle erkek evlatları olan annelerin ilgisini çeken bir kızdım. Fakat benim aklımdaysa sadece büyük şehirde üniversite okumak vardı. Çalışkanlığım ve sınavı kazanma azmimle ülkenin en büyük şehrinin üniversitelerinden birinde tıbbı kazanmıştım. Ama bu mutluluğumu sevgili anneciğim, yaptığı bol acıklı duygu sömürüsüyle boğazıma tıkmıştı. Kararımdan vazgeçirene kadar günlerce, beni şu şehirde yalnız bırakıp gitme diye yalvarıyordu adeta. Neymiş, onu zaten babam terk etmiş, şimdi de ben mi bırakıp gidiyormuşum? Tabii ki hem on sekiz yaşında bir genç kız olmanın duygusallığı, hem de babamdan sonra bir terk eden de ben olmayayım diye annemin yürek burkan sözlerine uyup kazandığım okula gitmekten vazgeçtim. Önceleri anneme, sonrasındaysa yaşadığım şehre ve hayata küsüp yalnızca kitapların dünyasına sığındım.

    Okumaya devam edemeyince bu sıkıcı şehirde çalışmayı da hiç düşünmedim. Zaten babamın aile şirketinden gelen yüklüce bir gelir de vardı benim için. Okumayıp çalışmayınca geriye bir tek evlilik kalıyordu. Birçok genç kızın hayallerini süsleyen evlilik, nedense benim zihin dünyamda pek yer almıyordu. Bunun nedeni belki hayata erkenden küsmem ve belki de potansiyel kayınvalidelerle oğullarını beğenmemenden kaynaklıydı. Hangisi daha ağır basıyordu bilemem ama önceleri evimize bin bir umutla kafileler halinde gelen görücüler zaman geçtikçe sayıları azalarak da olsa inatla gelmeye devam ediyorlardı. Hala evimize gelenler olsa da annem benden umudu kesmeye başlamıştı. Çareyi artık büyücü, üfürükçülerde bulmaya çalışıyordu. Fakat ne yaparsa yapsın bana bir türlü hayırlı bir kısmet de bulamıyordu. Çaresizliğe düştüğü her anda da aklına babam geliyor ve benim de huy olarak ona çektiğimi ağlayarak dile getiriyordu.

    Geçmişte bizi terk ettiği için çok kızmıştım babama ama şimdi onu o kadar iyi anlıyorum ki. Ne havası hava, ne de insanı insan bu şehrin. İstisnasız herkesin üzerine atalet toprağı serilmiş ve ağır, yapışkan bir ruh haliyle geziniyor bu yaşayan ölüler ordusu. Babamdan kalan kitapları defalarca okumam mı bana bunları düşündürtüyor bilemiyorum ama artık tek istediğim yaşayan ölüler ordusunun bir üyesi olmaktan kurtulmak. Çıkışın yolu belki de gerçekten babam gibi kaçıp gitmek bu şehirden. Fakat bilemiyorum, bir bilsem ve emin olsam hemen harekete geçeceğim de ne yazık ki bilemiyor ve umutsuzca savruluyorum bu girdabın içinde. Tıpkı babamın dediği gibi zaman ne kadar da ağır ilerliyor bu bozkır şehrinde ve ben ne kadar da çaresizim kararsızlığın içerisinde.

    Belki de günlerdir aradığı fırsat ayaklarının ucuna kadar gelmişti. Teyzesinin kızı, ilk çocuğunun doğumunu yapacağından dolayı annesi birkaç günlüğüne yanlarına gidecekti. Kızının böyle ziyaretlere asla gelmek istemediğini bildiği için ona teklif dahi yapmadı. Şehirde ağır işleyen zaman bu sefer hızlıca akıp gidiyordu. Sonunda evde tek başına kalmıştı ve görünürde, babasının izinden gitmemesi için hiçbir engel yoktu. Kaçış kapıları ardına kadar açılmış onu bekliyordu. Peki, gerçekten o kaçabilecek miydi bu girdabın içinden? Banka hesabında kendini büyük şehirlerde en azından bir süreliğine yaşatabilecek miktarda para mevcuttu. Hayallerini başka bir şekilde gerçekleştirmek üzere üniversiteyi kazandığı şehre de gidebilirdi. Ama işi gücü olmadan ve yalnız başına yapabilir miydi acaba büyük şehirde? Kalabalıklar, birçoklarını girdabına sürüklediği gibi onu da yutar mıydı kız başına? Lanet olsun, her zaman olduğu gibi kararsızlık içindeydi. Bu fırsattan yararlanıp kaçıp gitse miydi yoksa annesinin dizinin dibinde kalıp buralarda yaşlansa mıydı bilemiyordu.

    İki seçenek de bir anda birbirinden kötü göründü ve her zaman olduğu gibi kitaplara sığındı. Önce kütüphaneden babasının kitaplarını çıkarıp odanın orta yerine birer birer yığdı. Sonra, birkaç senedir ahşap süsleme işine merak salan annesinin istiflediği çeşit çeşit yapıştırıcıları yerinden çıkarıp kucağına aldı. Kitapları üst üste koyup birbirine yapıştırmaya başladı. Birisi yaptığını görse onun delirdiğini zannedebilirdi ama her şeyi gayet bilinçli bir şekilde uyguluyordu. Kitapları bir tuğlaymışçasına birbirine yapıştırıyor ve adeta kitaplardan küçük bir kulübe inşa ediyordu. Sonunda kulübeyi bitirdi ve akşama kadar kurumasını bekledi. Akşam geldi, bir elinde yaktığı mum ve diğer elinde mabedinin yapımında kullanmadığı tek kitap olan Albert Camus’nun Yabancı romanıyla kulübenin içine oturdu. Ve geriye yalnızca kızılca bir karanlık kaldı.
  • - "Dinsizin hakkından imansız gelir" sözü yanlış... diyordu.
    Şair arkadaşıma,
    - Neden? diye sordum.
    - Yanlış, dedi, yanlışlığı tecrübeyle sabit...
    Bu atalar sözünü şöyle düzeltmeli:
    "Dinsizin hakkından gelse gelse imanı çok kuvvetli olan gelir."

    Böyle konuşan şair arkadaşımın adını duymamışsınızdır.
    iyi, güzel şiir yazar ama, şiirlerini kıskandığından mı nedir,
    bu güzelliklerin paylaşılmasını istemediği için
    hiç kitap çıkarmamıştır.

    Karadeniz illerinden birinde kendi halinde yaşar.
    Kırk yılda bir İstanbul'a, Ankara'ya uğrar.
    Başında şiirin kavak yelleri esmeye görsün,
    kapar koyuverir kendini, alır başını gurbetlere çıkar.
    Pek öyle belli bir iş-güç tuttuğu da yoktur,
    köküne kibrit suyu ekmemek üzere,
    yavaştan yavaştan babasının paracıklarını yer.
    Bu tutumuyla bence hayırlı evlattır.

    Ne var ki babasıyla hiçbir konuda anlaşamaz.
    Çünkü babası, onyedinci yüzyılın koyu ve doğulu orta
    çağında yaşarken, oğlu çağının ileri görüşlü bir aydınıdır.
    Babası abdest-siz yere basmaz,
    oğlu kafayı çekmeden yatağa girmez.
    Ne var ki babaoğul arasındaki bu anlaşmazlık çok sessiz geçer, hiçbir zaman aralarında çatışma olmaz.
    Babanın yenilecek parası oldukça da bu böylece sürüp gidecek, "Sünnet-i şerif üzere sakal bırakmış hoca efendiyle,
    içkiye düşkün kalender-meşreb oğlu arasında
    hiçbir geçimsizlik olmıyacaktır.

    Şair arkadaşım,
    - Babamın sofrası kendi gibi düşünenlere açıktır, dedi,
    bizim evden hacılar, hocalar hiç eksik olmaz.

    Semtimizde Kırık Ali denilen bir belalı türedi.
    Çocukluğunu bilirim, bir mahallede büyüdük.
    Sonra bu Kırık Ali ortadan kayboldu, onbeş-yirmi yıl görünmedi. Bu zaman içinde orada burada dolana dolana
    serserilik stajını yapmış...
    Bir belalı, bir azılı olmuş ki başedilir cinsinden değil.
    Çarşıyı pazarı haraca kesti.
    Yalnız bizim semtin değil, bütün vilayetin huzurunu kaçırdı.
    Kadına kıza sarkıntılık bunda, kumarda kavga bunda,
    içip içip çıngar çıkarmak bunda, türlü rezillik...
    Allah korusun, öyle bir belalı ki, şerrine lanet,
    polis, candarma da başedemiyor.
    Yolda kendi halinde gidene "Vay, yan baktın!"
    diyerek bıçakla saldırır.
    Dediklerine göre, her çeşidinden sabıkası ikiyüzü aşmış.

    Babam, "îşte" diyor, "insanlarımız Hak yolundan ayrıldıkları i-çin, Cenab-ı Allah bu belayı ceza diye başımıza musallat eyledi."
    Buradan cehennem olup gitsin, diye para toplayıp
    kendisine verdiler, gitmedi.

    "Dinsizin hakkından imansız gelir" deyip,
    daha azılı serseriler aradılar. Bizim oralarda,
    belki duymuşsunuzdur, kiralık katiller vardır:
    Adamların geçimi bu yüzden...
    Onlardan bikaçını kiraladılar.
    Bizim serserinin karşısında hiçbiri dikiş tutturamadı.
    Gece sabahlara kadar karanlık sokaklarda vuruştular,
    tabanca seslerinden uyuyamadık.
    Profesyonel katilleri, bizimki önüne katıp kovalamış...
    Yani ne ettikse bitürlü hakkından gelemedik...

    Bigün babam çağırdı beni,
    - Bu gece Bekir Hoca misafirimizdir. Gayet derin bir hocadır. Yemekte sen de bulunacaksın dedi.

    Bizim eve hacı hoca çok gelir ama, babam bana
    "Birlikte yemek yiyelim" demez.
    Sonradan işi annemden öğrendim.
    Babam benim gidişimi beğenmediği için, sonunda
    Kırık Ali gibi bir belalı olacağımdan korkmuş.
    Bekir Hoca'yı beni yola getirsin, içkiden, başıboşluktan
    vazgeçirsin diye çağınyormuş; Bekir Hoca bana
    öğüt mü verecek, dua mı edecek, her neyse...

    Bekir Hoca geldi: Ak sakallı, mübarek bir zat. Ulu bir din adamı. Akşam yemeğine hep birlikte oturduk.
    O gün ramazan değil ama, Bekir Hoca yine de oruçluymuş.
    İftar bozma zamanı yemeğe girişildi.
    Ben akşamları yemek yemem, yalnız içerim, yıllardır böyle...

    Çorbadan iki kaşık alıp bir bahaneyle dışarı çıktım,
    odamda votkayı çekip yine sofraya döndüm.
    Ağzım kokmasın diye rakı değil de, o akşamlık votka içiyorum.
    Ne yaparsınız, baba hatırı...
    Bikaç kez votka içmek için gide gele yemek bitti.
    Bekir Hoca duaya başladı.
    Hocanın duası yemekten uzun sürdü.
    Duadan sonra da yüzüme doğru bikaç kez üfürdü.
    Bekir Hoca'yı herkes tanırmış oysa...
    Onu görmeye, duasını almaya misafirler geldi.

    Ertesi gün de bizim müftü, Bekir Hoca'dan camide
    va'zetmesini rica etti. Böyle büyük, ulu, derin bir hoca
    buraya gelmişken va'zından yararlanılacak.
    Babam bırakmadığı için bitürlü yanlarından ayrılamıyorum.
    - Öğle namazına, sen de bizimle camiye gel! dedi.
    Baba sözüdür, dinledik. Bekir Hoca'nın va'zedeceğini
    duyan cuma namazı kılmak için camiye dolmuş.
    Caminin içinde yer kalmadığından son cemaat yeri de dolu da,
    içeri sığmayanlar avluda hasır üstünde namaz kıldı.
    Namazdan sonra Bekir Hoca va'za başladı.
    Va'zından anladım ki, gerçekten derin hocaymış.

    Cuma namazına gelmeyen kadınlar da, va'zı dinlemek için
    camiye doldular. ilk ağlama, kadınlardan duyuldu.
    Sonra yayıldı, Bekir Hoca'nın va'zına herkes ağlamaya başladı. Hoca efendi, iri gövdesiyle, sedef kakmalı kürsüye çıkıp
    oturdu. Başladı anlatmaya...

    Va'zın sonu çok güzeldi. Bekir Hoca diyordu ki:
    "Orucu neyi tutmazsınız, rakıyı, şarabı içersiniz, sarhoş gezersiniz. Ondan sonra da cennete gitmek istersiniz.
    Naaa!... alırsınız cenneti!

    Namaz niyaz yok. Kumar dersen çok.
    Sonra da cennet istersiniz. Naaa size... Alırsınız cenneti.

    Namahreme bakarsınız, harama uçkur çözersiniz,
    zil zurna gezersiniz, sonra da cenneti istersiniz.
    Naaa!... Alırsınız cenneti!.."

    Bekir Hoca "Naaa size cennet! Alırsınız cenneti!.." dedikçe, cemaatin gözlerinden sicim sicim yaşlar dökülüyordu.
    Hayatımda "Naaa size, alırsınız cenneti!" sözünün
    bu kadar etkin olabileceğini hiç düşünmemiştim.
    Kendimi tutamayıp ben de ağlamaya başladım,
    artık öbürlerinden ağlama duygusu bana da mı bulaştı,
    yoksa Bekir Hoca'nın va'zı mı çok dokundu, bilemiyorum.

    Bekir Hoca "Naaa, alırsınız..." dedikçe, ben de öbürleri gibi,
    hüngür hüngür ağlıyordum.
    Vaazdan sonra, ağlamaktan kızarmış gözleri yumruk yumruk olanlar bir bir gelip Bekir Hoca'nın elini öptüler.
    Ben de içimden bir daha rakı, şarap içmeye tövbe ettim,
    ama akşama doğru baktım olacak gibi değil...
    içimden "Hele bu akşam da son olarak içeyim de,
    yarın bir daha tövbe ederim" dedim.

    Babam,
    - Bu akşam da yemeği birlikte yiyelim! dedi.
    Aklıma bir kurnazlık geldi. Babama,
    - Müsaade edersen, Bekir Hoca efendi amcam bu akşam da
    benim misafirim olsun da, dışarıda onunla yiyelim... dedim.
    Bekir hoca bunu duyunca "Bak, oğlan adam oluyor"
    gibilerden babama göz kırptı.
    Babam da memnundu,
    - Peki, dedi, Bekir Hoca razı gelirse âlâ...
    Bekir Hoca,
    - Ben öyle her lokantada yemem, dedi,
    bir Müslüman lokantası var mı?
    - Hacı Raşit'in lokantası var... dedim.
    Her akşam içtiğim lokantanın sahibi Raşit, gerçekten hacı idi. Tabelasında "Lezzet Lokantası - Hacı Raşit Eroğlu" yazılı.

    Bekir Hoca'nın bizim evde nasıl yemek yediğini gördüğüm
    için, ne olur ne olmaz diye, yanıma çokça para aldım.
    Akşam Hacı Raşit'in lokantasına gittik.
    Bekir Hoca yine oruçluydu, iftar saatinde besmele
    çekip bir yudum suyla orucunu bozduktan sonra çorbaya girişti. Ben sözüm ona bir ızgara köfte yedim.
    Garsona,
    - Komposto getir diye elimle içine votka koymasını
    işaret ederek göz kırptım.
    Votkalı komposto geldi, kaşığı çaldım.
    Bekir Hoca çorba içiyor, ben komposto...

    Bekir Hoca bir çorba daha içti.
    Ben kendime bir komposto daha ısmarladım.
    İkinci çorbayı içtikten sonra hoca, taskebabı istedi.
    Ben üçüncü kompostoyu içiyorum.

    Yavaş yavaş kafamı bulmaya başlamıştım ki,
    Kırık Ali yanında üç kopukla lokantadan içeri girdi.
    Eyvah, şimdi bir rezalet çıkaracak.
    Kırık Ali'nin girdiği yerde çıngar çıkarmadığı görülmemiş.
    Kırık Ali, Bekir Hoca'yi görünce, birden koşup
    hocanın eline varmaz mı!
    Bekir Hoca'nın elini öpüp,
    - Duan sayesinde Hoca efendi inşallah bizim gibi
    günahkârlar da Hak yoluna girer... dedi.

    Bekir hoca, bu sözlerden çok duygulanıp,
    - Berhudar ol evlat, buyur, otur... dedi.
    Kırık Ali ile yanındaki üç serseri, lokantaya içmeye
    geldiklerinden Bekir Hoca'nın yanında oturmak
    istemedilerse de hoca onları zorla bizim masaya oturttu.
    Ben o sırada votka karıştırılmış dördüncü
    kompostoyu kaşıklıyordum.
    Bekir Hoca da karnıyarık yemekteydi.

    Bekir Hoca onlara,
    - Siz ne yiyeceksiniz? dedi.
    Birbirlerine baktılar.
    Kırık Ali istemiye istemiye,
    - Çorba içelim, dedi.
    Kırık Ali akşamları hiç çorba içmiş değil.
    Bekir Hoca karnıyarıktan sonra yoğurtlu ıspanak, sonra köfte yedi. Ondan sonra da pilav istedi.
    Pilavı yerken,
    - Senin içtiğin nedir, hoşaf mı, diye bana sordu.
    - Evet, Bekir efendi amca, hoşaf... dedim.
    Garsona,
    - Bu hoşaftan bana da getir! diye seslendi,
    getirilen kompostodan üç kaşık aldıktan sonra,
    - Oooh, pek de güzelmiş. Bir hoş lezzeti var... deyince,
    garsonun ona da votkalı komposto getirdiğini anladım.
    Bekir Hoca ağzını şapırdatarak kompostoyu
    içtikten sonra, garsona,
    - Evlat, bir hoşaf daha getir, pek nefis olmuş. dedi.

    Hemen mutfağa koşup, içine votka koymamalarını söyledim. Votkasız komposto geldi.
    Bekir Hoca bir kaşık alıp yüzünü buruşturdu, garsonu çağırıp,
    - Bu deminkinden değil, dedi, bunu götür oğlum.
    Deminki hoşaftan getir!
    Artık olan olmuştu. Bekir Hoca'ya votkalı komposto geldi.
    Pilavla üç kâse votkalı komposto içtikten sonra
    arkadan börek istedi.
    - Börek kuru gitmiyor, bir hoşaf daha getirsinler... dedi.
    Kırık Ali,
    - Hocam, bugün camide va'zetmişsiniz, bilip gelemedik.
    Velakin başkalarından duyduk.
    Biz günahkârlar... derken, Bekir Hoca sözü alıp,
    - inşallah hidayete erişirsiniz... dedi.
    Garsondan bir hoşaf daha istedi, içerken,
    - Ooooh, aşçıbaşımn ölmüşlerinin canına değsin,
    pek leziz, pek nefis... Hiç böyle hoşaf içmemiştim... diyordu.


    Yavaş yavaş gözleri dönmeye, baygın baygın bakmaya başladı. Peltek peltek konuşuyor, dili dolanıyordu.
    - Bir hoşaf daha getir evlat! diye garsona seslendi.
    Sekizinci kompostoyu içiyordu.
    Baktım Bekir Hoca iyice sarhoşlamış.
    Onu idare edebilmek için ben votkalı kompostodan vazgeçtim.

    Kırık Ali ile üç kopuk arkadaşının, rakı içemedikleri için
    canları sıkılıyor, amca Hoca'ya da bişey söyliyemiyorlardı. Çorbalarından biriki kaşık alıp durmuşlardı.
    Kırık Ali, cıgara paketini Bekir Hoca'ya uzattı.
    - Hocam, buyurmaz mısınız? dedi.
    Bekir Hoca dili dolanarak,
    - Ben cıgara içmem, velakin burada içmek vacip oldu.
    Anladım ki, bana hürmetinizden sizler de içmiyeceksiniz.
    Onun için tellendirelim bakalım da, siz de rahat rahat için... dedi.
    Cıgarayı tellendirince,
    - Hoşaf pek güzelmiş, bir tane daha getirsinler! dedi.
    Ne diyeceğimi şaşırdım.
    Bir kâse daha içerse büsbütün sarhoşlayacak,
    yollarda yıkılacaktı. "Bekir Hoca'yı içirtip baştan çıkarmış"
    diye adım çıkarsa, babam beni eve almaz,
    bir daha buralarda duramam...

    Garsonun kulağına,
    - Bir daha hoşaf isterse kalmadı dersin... dedim.
    Bekir Hoca hem votkalı kompostoyu kaşıklıyor,
    hem va'zedi-yordu:
    - Şarabı içersiniz, rakıyı içersiniz, kötü yola gider,
    zina edersiniz, günaha girersiniz, sonra da cennet istersiniz...
    Naaa! Alırsınız cenneti!...

    Irz ehline kem gözle bakarsınız, helale haram,
    doğru işe hile katarsınız, sonra da cennet ararsınız.
    Naaa, alırsınız cenneti!..

    Kırık Ali'ye baktım, Bekir Hoca'nın karşısında
    büzülmüş de büzülmüş, teşbih böceğine dönmüş...
    Bekir Hoca,
    - Bu hoşaftan getir oğlum! diye bağırdı.
    Garson,
    - Kalmadı hoca efendi, dedi.
    Demesiyle kızılca kıyamet koptu.
    Bekir Hoca yumruğunu masaya vurunca sıçrayan
    tabakları çanakları, kaşıklan yere savurup, allan korusun,
    - Haaaayt!... diye bir nağra savurdu ki,
    lokantayı dolduran müşterilerin ellerinden çatallar, kadehler düştü.

    Bekir Hoca,
    - Hoşaf isterim!... Yok ne demek?
    Bekir Hoca hoşaf ister de yok mu denir, bre zındıklar!., diye kükreyince baktım hoca gövdesiyle ileri atılmış,
    masaları devirip koca lokantayı dümdüz edecek,
    - Aman Bekir efendi amca, hele dur, hele dur!...
    Sen tek hoşaf iste, şimdi yaratırız!.. diye sakalını
    okşaya okşaya yerine oturttum.
    Önüne kâseyle kompostoyu koşuşturduk.
    Bekir Hoca kaşığı fırlatıp attı, kâseyi ağzına dikti.
    Komposto suları sakallarından ensesine, göğsüne süzülürken,
    - Oooh!... Cana can katıyor. Çok şükür!., diyerek geğirdi.
    - Doldur bir daha! diye bağırdı.

    Sakalları aslan yelesine dönmüştü.
    Nasıl olduysa birden Kırık Ali'ye döndü.
    Sen kimsin bakayım, adın ne?
    - Ali...
    - Hı... Yoksa sen? Ali denilen... Öyle mi?...
    Kırık Ali boynunu büktü. Bekir Hoca kükredi:
    - Ulan Kırık Ali... Kırık olmasan ne lazım gelirmiş, ulan it!..
    - Eyvah! Şimdi Kırık Ali bir azarsa, hoca moca demez,
    sakalından tuttuğu gibi bunu doğram doğram doğrar.

    Bekir Hoca nağra savurur gibi seslendi:
    - Ulan oğlum bu masaya, bakan yok mu?
    Heeeeeey Doldur şunu!..
    Bekir Hoca pusulayı şaşırdı.
    Benim korkum, olanları babamın duymasından.
    Bekir Hoca bir kâse daha votkalı kompostoyu içince
    gözleri fırfır dönmeye başladı.

    Hocanın sarhoşluğunun farkında olmayan Kırık Ali,
    - Müsaaden olursa kalkalım hoca efendi, bize izin ver! dedi.
    Vara demiyeydi.
    Bekir Hoca'dır bu, yakasına bir yapışmasıyla
    Kırık Ali'yi sandalyeye çökertti:
    - Sen misin ulan bu millete medet Allah dedirten? Bana bak...
    Ben kınk mınk dinlemem... Ben adamın...
    Hoca bar bar bağınyor. Karşı masada oturanlardan biri,
    demek Bekir Hoca'yı tanımazmış.
    - Sakalından utan, ayıptır yahu! demesin mi!
    Vay vay vay... Hoca bir azdı, zaptolunur gibi değil.
    Beşon kişi birden Hocanın önünde duramıyoruz.
    Kırık Ali'yi görsen, Bekir Hoca'nın eline ayağına varmış, yalvarıyor:
    - Aman hocam, etme hocam, eyleme hocam...
    Bekir Hoca göbeğine çarpanı deviriyor.
    Maşallah koçbaşı gibi göbeği var. Kırık Ali ile onun üç kopuğu,
    iki garson, bir de ben, Bekir Hoca'yı güç bela lokantadan
    sokağa çıkardık. Hoca bir o yana yıkılıyor, bir bu yana sallanıyor.

    Koluna girmesek düşecek...
    - Ulan Kmk!
    - Buyur Hocam!
    - Bu memleketin en azılı kabadayısı sen misin?
    - Sayende haddimiz olmıyarak...
    - Ulan ben kabadayıların...
    - Yaparsın Hocam...
    - Buralarda meyhane yok mu?
    - Hocam, bizi imtihandan geçiriyorsun besbelli...
    Yanımızda sen varken...
    - Düş önüme, çabuk meyhaneyi göster!..
    Demesiyle, boşluğuna bir dirsek atıp, Kırık Ali'yi
    beş metre i-leri savurdu. Kırık Ali,
    - Şurada Hocam! dedi.
    -Düş önüme!..
    Meyhaneden girdik...
    Bekir Hoca, yer gök inleten bir nağra savurup,
    - Bre kafirler! diye haykırdı, yarın kıyamet günü
    ne hesap vereceksiniz? Bu zıkkımı içersiniz, bir de cennet istersiniz. Naaa A-lırsınız cenneti!!

    Yalvar yakar düşmüşüz eline eteğine:
    - Etme hocam... Aman hocam!..
    Meyhanedekiler hocayı sakalından sürükleyecekler ama,
    Kırık Ali'nin korkusundan seslerini çıkaramıyorlar.
    Hoca'yı zorla bir masaya oturttuk.
    Biz bu halle babamın evine gidersek, babam beni
    evlatlıktan reddeder. Oldu olacak dedim,
    Bekir Hoca'yı iyice içirip sızdırmalı da salla sırt
    eve götürüp babama duyurmadan yatağa atmalı.

    - Bekir efendi amca, hoşaf içer misin?
    -Gelsin!..
    Meyhanede hoşaf da yokmuş, vişne suyu varmış.
    Bir şişe vişne suyuna votkayı, likörü boca edip verdik.
    Hoca bir dikişte bitirdi.
    - Bir daha Hoca?
    - Gelsin...
    Dayadık önüne... Onu da içince Bekir Hoca,
    parmaklarını masaya vurarak bir türkü tutturdu;
    yanık, gevrek bir sesi var.

    Krık Ali kulağıma eğilip yavaşça,
    - Arkadaş, dedi. Bundaki hal, hocalık hali değil.
    Hiç beğenmedim. Ne iştir bu?
    - Sorma Kırık, bir iştir oldu.
    Aman zom edip sızdırmanın yolu...
    Kırık Ali, esrarı doldurup bir cıgara sardı,
    - Buyur Hocam! dedi. Hoca,
    - İçmem! dedi. Kırık Ali,
    - Huzurunuzda bizim içmemiz saygısızlık ve de caiz değil, dedi; hicap ederiz. Sen tüttür ki Hocam, bize de izin çıksın.
    Bekir Hoca esrarlı cıgarayı aldı.
    Ben hemen cıgarasını ateşledim. Hoca esrarı, likörü,
    votkayı çekiyor, mini mini türküler mırıldanıyor.
    Velakin uyumak, sızmak şöyle dursun, içtikçe azıyor.
    O gece onun içtiği votka kadar suyu bir manda içemez.

    - Ulan ben adamın... diye bağırdıkça Kmk Ali,
    - Eyvallah hocam... diyor.
    Esrar, Hoca'ya iyice dokunup da,
    - Buranın avrat pazarı nere? diye bağırmaz mı!
    - Aman hoca burada öyle yer bulunmaz...
    - Yıkıl... Dürzüler Siz bizi hoca kisvesinde görüp
    de yol yordam bilmez mi sandınız?
    Düşün önüme...
    Bize bu gece hafiften sedalar gelir, içimize nur doğdu.

    Kırık Ali savuşacak olduysa da, Bekir Hoca fark edip
    kolundan tuttu:
    - Bu memleketin kârhanesi neresi?..
    Kurtuluş yok, çıktık yola. Hoca başladı türküye.
    - Siz de söyleyin! dedi.
    Uyduk Hocaya... Herkes bize bakar, rezillik...
    Dediği yere vardık.
    Kadınlar Kırık Ali'yi görünce korkudan titreyerek,
    - Buyur ağam... dediler.
    Bekir Hoca bunları yandan çok çıplak görmesiyle,
    - Tuuu size!., diye gürledi, bre Allah'tan korkmazlar!
    Türlü menhiyatı işler, fuhuş yapar, günah içinde yüzer,
    sonra da cenneti istersiniz. Naaa!.. Alırsınız cenneti.

    Kadınlar korktular büsbütün. Hocayı bir koltuğa yıktık.
    - Bekir efendi amca hoşaf içer misiniz?
    - Gelsin!...
    Bu kez bir şişe vişneli gazoza bir şişe de saf ispirtoyu katıp verdik. Bir dikişte içti,
    - Elhamdülillah... dedi.
    - Çabuk Hoca efendiye bir kahve yapın!.
    Kırık Ali, kahvenin içine bir topak afyonu koydu ki,
    hoca içip uyuşsun... Ne uyuşması, Hoca afyonlu kahveyi içince
    bir azdı ki, bıçağı gören camus bile böyle olmaz.
    Kırık Ali pek şaştı,
    -Arkadaş, bu topak afyon bir bölük eşkıya askerini uyutur,
    bu ne iş?.. Allanın bir hikmeti... dedi.

    Bekir Hoca, evsahibi kadını çağırıp,
    - Boyunuzca günah işlersiniz hatun! dedi. Kadın,
    - Allah affetsin, işleriz Hocam, dedi.
    - Peki nasıl işlersiniz?
    Kadın utandı. Sustu. Bekir Hoca bir daha gürledi:
    - Söylen, nasıl işlersiniz?
    - Erkek gelir, muhabbet ederiz.
    - Edin de görelim!., işlediğiniz günahı görmemiz gerek...
    Kadının biri def aldı eline, biri şarkıya oturdu,
    biri de biraz daha soyunup çiftetelliye başladı.
    Hoca'ya bir kâse hoşaf sunuldu.
    Bekir Hoca'dır bu.
    - Yar, yar... Medet hey! diye ortaya fırlamaz mı!
    Bekir Hoca, o iri gövdesiyle göbek attıkça, evin tavanı,
    döşemesi sallanıyor. Oyuncu kadın da coştu.
    - Aman Hocam yavaştan, polisler basacak!.
    - Polislerin de...
    - Duyulur hocam...
    - Duyanların da...
    Hocaya kâseyle, bardakla, maşrapayla votkalı,
    alkollü hoşaf sunuluyor.
    Bekir Hoca bunları bir dikişte bitirip, yeniden oyuna giriyor.
    - Hocam bir kahve?
    - Gelsin...
    - Afyonlu kahveyi dayıyoruz.
    - Hocam bir cıgara?
    - Gelsin...
    Esrarlı cıgarayı dayıyoruz.
    - Hocam hoşaf
    - Gelsin...
    Votkalı, ispirtolu, likörlü şurubu, şerbeti dayıyoruz.
    Uyuşup kalacağına büsbütün azıtıyor.
    Artık azgınlığının nereye vardığını anlatamam...

    Gün ışırken evden çıktık, ama Bekir Hoca susmaz.
    - He heeeyt!.. diye nağralar vurdukça pencereleri açanlar
    bize bakıyor. Bekçiler, polisler varsa da, Kırık Ali'yi görünce
    köşe başlarına sinip kendilerini gizleyerek bizi
    görmezden geliyorlar.

    Bizim eve varırken, Bekir Hoca artık iyice azdı,
    Kırık Ali'ye ana avrat girişti. Kırık Ali yalvarır:
    - Kurbanın olsun Kırık, etme Hocam...
    Bekir Hoca söz anlar gibi değil.
    Derken Kırık Ali'nin tepesi atıp da hışım gibi bıçağı çekmez mi! Vay bre aman, sen o Bekir Hoca'yi bir görsen arkadaş,
    herif bıçağı görünce, bir ejderha kesilip de o göbeği ile
    bıçağın sivrisine yürümesin mi?

    Kırık Ali'yi dersen,
    - Ben böyle bir namussuz görmedim, imdat!.,
    diye kaçmaya başladı.
    Bekir Hoca bunu ayağından yakalayınca çaldı yere,
    vurdu yere, bindi hümüğüne...
    - Ulan ben seni öldürsem ne lazım gelir?..
    Memleket bir mikroptan temizlenir!
    diye bağırıp biniyor tepesine,
    Bıçağı da kaptı Kırık Ali'nin elinden.
    - Ulan ben şimdi bunu senin nerene soksam?
    - Etme hocam, eyleme hocam... Ocağına düştük...
    Kırık Ali nasılsa bunun altından sıyrılıp,
    tabanları yağladı, üç kopuğu da arkasından... Kaçıp kurtuldular.

    Bekir Hoca'nın göğsü kalaycı körüğü gibi inip kalkıyor.
    Hoca'yı eve soktum, arkasından iteleyerek odadan içeri tıkıp, öylece yatağa attım. Döşeğe düşünce sesi kesildi şükür.
    İki gün öylece uyuya kaldı,
    iki gün, iki gece horultusu mahalleyi tuttu.

    Kırık Ali'ye gelince...
    Memleketi titretmiş bir Kırık Ali olup da, elin günün
    içinde bir Bekir Hocadan dayak yemesiyle, arkadaşlarına,
    - Artık bize gurbet göründü, bu memleket haram...
    Biz Hocaya saygımızdan içmedik.
    Yoksa iki kadeh patlatsaydık bu iş böyle olmazdı ya...
    Hoca, içkinin kuvvetine bizi kötüye düşürdü.
    Raconumuz çok kötübozuldu. Eyvallah... demiş, gitmiş.
    Gidiş o gidiş...

    Olan biten rezilliği babama duyurmadık.
    Ertesi gün öğleye doğru,
    - Kalkamadığına bakılırsa Bekir Hoca ya hasta, ya istihareye vardı, aman gürültü etmeyin... diye babam evde çıt çıkartmadı.
    Bekir Hoca iki gün sonra uyandı, yüzünün rengi nuru kaçmış...

    - Mahallemizin yaşlıları gelip Bekir Hoca'ya,
    - Kırık Ali kaçmış sayende hocam, bir beladan kurtulduk... dediler.
    Bekir Hoca, sakalını sıvazladı,
    - Biz onu iman kuvvetine kaçırdık... dedi.
    Bekir Hoca dünyanın duasını aldı.

    O gün bugün babam benim tutumumu beğenmezse,
    - Acep Bekir Hoca'yı bir çağırsak mı ki... der.
    Ben de korkumdan, o akşam yemeğini evde,
    babamla sofrada yerim.
    Benim bildiğim budur arkadaş, hiçbir zaman
    dinsizin hakkından imansız gelemez.
    Yedi düvel'in başedemediği Kırık Ali'nin,
    bir Bekir Hoca iman kuvvetine, hakkından geldi.
    Aziz Nesin
    Biz Adam Olmayız - Sizin Memlekette Eşek yok mu?
  • 120 syf.
    ·2 günde·Puan vermedi
    Felaketlerin başlangıcı Paris'in Helena'yı kaçırmasıyla başlar.Homeros' un İlyada destanının özüde bu olaydır.Bu tragedyada konu biraz daha açılır.
    Ben hep Hektorların yani Troyalıların tarafını tutmuşumdur.Son zamanlarda edindiğim ve çok sevdiğim bir kişisel takıntımı buraya düşüp hemen konumuza geri döneceğim.Bir satranç takımı arıyorum,istediğime benzer bir şey henüz bulamadım. Bir tarafta Troyalılar diğer tarafta Akhalılar.Hektor benim vezirim karşı tarafın veziri Menalaus. Benim şahım Primaos onlarınki Agamennon.Akhileus onların fili olurdu.Benim filimse Kyknos.Gıcıklık olsun diye onların piyonları Helena benimkilerde Paris olurdu.Neyse, bahsetmekten ne kadar zevk alsamda konuyu kapatıyorum.

    Helena kaçırılmış.Menalaus kadınının kaçırılmasını hazmedemiyor-kim hazmedebilir ki!- .Ordu toplanmış Troyayı yerle bir etmek için hazırlar. Sabırsızlar,yazgıları savaş çünkü. Ama Troya'ya ulaşmanın yolu öyle kolay değil, Ege Denizini aşmaları lazım.Haftalardır rüzgar tetsten esiyor donanma bir türlü yola çıkamıyor.Bilici yada kahin,bu durumun normal olmadığını Tanrıların seferi engellediklerini ,bir kurban verilmezse asla sefere çıkamayacaklarını bildiriyor.Bu kurban Agamennonun kızı İphigenia'dır. Agamennon ulaklarla kızını çağırtır, ki bu normal bir iş değildir kadın kısmının sefere çağrıldığı nerde görülmüştür.Agamennon işi kılıfına uydurur kızını Akhileus'la evlenmesi için çağırdığını yazar boğa derisi tabakaya.Kız gelir annneside yanında durum anlaşılınca kızılca kıyamet kopar.Helena yüzünden kendi kızına kıymak kıyıcılığın en fenası değil midir?

    Akhileus da durumu öğrenir ki bu Akhileus Homeros ve Sophokles'in Akhileusuna hiç benzemez.Yine heybetlidir fakat o kadar da değil. Euripides'in sıradanlaştırma süzgecinden fazlasıyla nasibini almıştır.İphigenia ilk başlarda kahrolur, babasına kinlenir ama tüm Yunanistan'ın şerefi onun elindedir.Kurban edilmesi gerektiğini, tek yolun bu olduğunu öyle içten anlatır ki annesi bile ikna olur buna. Sonrası biraz karanlık devam niteliğindeki İphigenia Tauris'i okuduktan sonra bu karanlığın dağılacağını sanıyorum.
  • Kaman civarina bahar gelince yıkılır ovadan apdal çadırları
    Yücesinde pare pare duman tutmuş
    Düdüldag'ın yaylasinda mekan kurulur
    Hoş gelmişsin evvel bahar
    Nisan ayı içinde donanır dağlar
    Donanır yeşilinden alından
    İstasyon deresi kabarmıştır
    Hacıdağ'ın selinden
    Dağlar sıra sıradır eylim eylim
    Dağlar uzanır bir uçtan bir uca
    Dağlar bir birinden yüce
    Yamaçlarinda kireç yakılır
    Bir ömür boyunca kahrı çekilir
    Kimse anlamamış sırrını hikmetini
    Bu bereket nereden gelir
    Başınızdan duman eksilmesin gavurdağları
    Siz hikayet eylediniz bana
    Bahçe kazasının kaman köyünden
    Cebbar oğlu mehemmed'in hikayesini

    Yılların yücesinden şöyle bir seyran edelim
    Bir avuç toprağıma çöreklenmek için
    Yürümüş selamsız sabahsız
    Destursuz girmiş memleketime
    Yedi çeşit frenk askeri
    Uğursuz bir hava çökmüş
    Üstüne memleketimin
    Uğursuz ve karanlık
    Çocuklar gülmemiş artık
    Sessiz sessiz ağlamış analar
    Oduna giderken vurulmuş
    Ve yahut harman yerinde
    Avuçları buğday kokan delikanlılar

    Ve nice gavurdağı kızlarının
    Birer birer ırzına geçilmiş
    Yalvarmiş ihtiyarlar allah'a
    - rivayet şöyledir kim -
    Dumanli bir güz akşamı
    Şu mor dağlar efendim
    Destur demiş de yürümüş
    Silkinip kalkmış ayağa

    Gel haberi öteden verelim
    Çıkmış dağlara kendiliğinden
    Cebbar oğlu mehemmed
    Fransız'a silah çekmiş
    Hür yaşamak uğruna
    Irz uğruna namus uğruna
    Ana için baba ve kardeş için

    Şu mübarek topraklar
    Şu mübarek vatan için
    Derken efendim
    Bir gün kaman'dan öte
    Uğrun uğrun haber ulaşmış
    Urfa'nın Antep'ın köylerineGözü kanlı maraş beylerine

    Cebbar oğlu mehemmed
    Burcu burcu çam kokan bir yaz akşamı
    Omuz vermiş bir ağaç gölgesine
    Usul usul türkü söylüyor
    - hasret kuşun kanadında
    Deli kuşlar uçun gayrı
    Yazımız böyle yazılmış
    Bu diyardan göçün gayrı -
    Kirveleri durdu ve süleyman
    On sekiz adım gerisinde
    Şahin gibi tünemişler kayaların üstüne
    Avuçları sıcak bakışları ok gibi
    Deliyor her dokunduğu yeri
    Biri doğuya bakıyor diğeri batıya

    İptida durdu görüyor geleni
    Yel midir toz mudur anlamıyor
    Lakin bıyıkları terlemeden
    Çeteci olan garip ökkeş
    Çok geçmeden getiriyor haberi
    Tabur tabur üstümüze varıyor
    Düşman yola çıktı savranlı'dan

    Hemen mevzie sokuldu mehemmed
    Yanıbaşında durdu ve gerisinde süleyman
    Çeteler yer tutup pusu kurdular
    Kanlı geçit boyuna
    Düşman yanaşırken kaman köyüne
    Bekletmeden yaylım ateşi açıldı
    Mermi kurşun yağmur gibi saçıldı
    İlk seferinde on beş kişi vurdular
    Ve bir hayli düşman kırdılar
    Yamaçlarda koptu kızılca kıyamet
    Cesaretlerine söz yoktu ama
    Neyleyip nitsinler düşman daha çoktu
    Düştü birer birer bütün yiğitler
    Gürültüler boğazda sustu nihayet

    Demek diz üstü düşmüş mehemmed
    Kirvesi durdu'nun yanıbaşına
    Kanlar akar yarasından
    Al al olmuş çevresinden

    Köpük köpük gözlerini doldurur
    Bir başına mehemmed yedi düşman öldürür
    Mavzerinin namlusu hala sıcak
    Tutulmaz
    Ölümün derdi büyük yigenim
    Çare bulunmaz

    Aynı akşam doğurmuş karısı döne
    Mavi gözlü bir çocuk sarışın
    Bir avuç toprak sarmışlar altına
    Ve kemal koymuşlar adını