Esma KELEŞ
@klsesma
7 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şimdi fark ediyordum: Belki de yalnızlığımın adı buydu: İplerimi birinin eline vermeyi beklemek. Oysa başka bir ihtimal daha vardı; iplerimi kendim de tutabilirdim. Ve bunun farkına bu yaşımda ancak vardım.
Reklam
İnsan sanıyor ki kıyamet bir kerede kopacak. Belki herkesin kıyameti ayrı ayrı kopuyordur. Benim kıyametim o gün koptu. Çocukların geldiği gün, benim kıyamet günümdü.
Ben, hastayken gelmelerini istiyorum. Hatta hastalanmadan gelmelerini istiyorum. Gelseler zaten hasta olmam. Geçmiş olsuna gitmek adetini kim çıkardıysa... Geçtikten sonra gitmişsin ne kıymeti var? Hani hastayken gideceksin, bir çorba kaynatacaksın, sırtını ovacaksın, terleyince üstünü değiştireceksin, ne bileyim suyunu vereceksin... O zaman gel geçmiş olsuna. Geçip iyileştikten sonra napayım seni?
Görgü kurallarını öğrenebileceğim kimse yoktu ama kimsesizlik en sert öğretmendi.
Artık ondan ayrılıyordu.Kim bilir, belki bir daha bir araya gelemeyeceklerdi. Ne tuhaftı şu dünya! Birtakım maddi sebepleri bilinmekle beraber, daha önce bilinmeyen meçhullerden geliniyor, doğuluyor, büyünüyor, bir zaman bir arada haşır neşir olunuyor, birbirine alışılıyor, sonra yavaş yavaş dağılınıyordu. Bütün bunlar nasıl da ağır ağır, alıştıra alıştıra oluyordu. Ezellerden ebedlere bitmez, başı sonu olmayan bir yolculuk.
Reklam