Uluslar yok oluyor, devletler çöküyor, papirüs ruloları yangınların alevilerinde kül oluyordu. Harflerse kaybolmuyor, yanmıyordu. Zaman bile bunları aşındıramıyordu. İnsanın,
hafif , fakat sağlam bir köprü gibi bir ulusu öbürüyle, bir yüzyılı başkasıyla birleştiren bu 20-30 işaretten daha büyük serveti yoktu.
Harfler olmasaydı insan düşüncesinin yüzyıllar boyunca yarattıklarını hangi bellek saklayabilirdi. Yazıyı bilen bir kimse için belleğin sınırları yoktu.
** Harfler, ulustan ulusa, kuşaktan kuşağa geçerek,
dirileri ve ölüleri, yakın ve uzak uluslarla kuşakları, ebediyen canlı bir insanlık halinde birleştiriyordu...