â
Âşıklar
2 üyeTakip
Enderûn ve mevlevîhâne dışında, genç neslin musikî ilmini öğrenebileceği yegâne yer çalgılı kahvehaneler olduğu için, bıyıkları yeni terlemiş hevesli yeniyetmelerden oluşan bir kalabalık da bu üstâtları dinlemeye gelirdi. İçlerinden biri, işin erbâbına kafa tutup, "Bu meydanda artık ben de varım!" diyerek sazı eline aldığı dakikada bitmeden, bu alanda saç sakal ağartmış büyükler tarafından genellikle rezil kepaze edilirdi.
Sonsuzluğa yazılmak için her âşığın kapısında bekleyen ölüm aralarından birini almış, geride belirli belirsiz bir seda bırakmıştı ve şimdi onlara adına susmak denen eski bir teselli kalmıştı.
Derdini kime anlatır âşık? Âşık otlara söyler, sulara söyler, kuşlara söyler. Ama derdini kendinden başka kimse ne çekebilir, ne anlayabilir.
Suyun yandadırlar, ararlar suyu,
Susuzlar, dudaklar bütünden kuru.
Demem âşıkanlar su içmez, içer,
O Nil'ler içerken, susuzdur meğer!
