Aşk ölümcül bir hülyadır
anlayamadığım
ey sarı gök bulutu, ey ıstırab gülşeni
son bir karanfil gibi
taşıyacağım seni
kalbimin hüsnüyusuf mahrem bahçelerinde
derindesin, rüya kadar derinde
kişilik ancak umutsuzluktayken yatışır; ama bunun nedeni ihtiyaç değildir. çünkü ben hiçbir zaman ihtiyaç olduğu için umutsuzluğa düşmedim, yalnızca özgür irademle umutsuzluğa düştüm ve ancak umutsuzluk içinde mutlak kazanılır..
her şeye alışabilirim; ölümden daha korkunç olan şeytan insanları korkutsa da, delilik karşıma soytarı kılığında çıksa ve kendisini benim giydirmem gerektiğini söylese de ruhumu kurtarabilirim, benim için bu dünya mutluluğundan çok Tanrı'ya olan sevgim önemliyse..