f
Fevt
0 üyeTakip
"Âla, " dedi sessizce bıraktığı nefesiyle. "Biraz daha kalamaz mısın?"
"Bana öyle seslenme," o isimi ondan duymak canımı yakıyordu. Gözlerime hala cevabımı bekliyor gibi bakıyordu. Bende sözlerimi devam ettirdim.
"Artık kalamam."
Gözleri sus der gibiydi, sus ve kal. Kalmak istiyorum. O kadar çok istiyorum ki, senden gideceğim için canımı asla bağışlamayacağım. Kendimi asla affetmeyeceğim. Ama yapamazdım. Kendim için değil onun için bunu yapamazdım. Ben affetmeyeceğim ama sen affet beni sevgilim.
"Eğer bunu aylar önce söylemiş olsaydın asla seni bırakmazdım biliyorsun değil mi? Seni asla bırakamazdım."
Sözlerin bu denli acı verdiğini bilmiyordum. Tutuğum nefesi geri veremeden sözlere koyulmuştu. "Şimdi bırakman doğru mu? Öylece gidebilir misin?" Sessiz kalışım onu hiddetlendirmişti. "Benden öylece gidebilir misin? "
𝑺𝒆𝒏𝒅𝒆𝒏 𝒈𝒊𝒅𝒆𝒎𝒆𝒎 𝒔𝒆𝒗𝒈𝒊𝒍𝒊𝒎, 𝑩𝒆𝒏 𝒅𝒂𝒉𝒂 𝒔𝒂𝒏𝒂 𝒗𝒂𝒓𝒂𝒎𝒂𝒎ı𝒔̧𝒌𝒆𝒏 𝒔𝒆𝒏𝒅𝒆𝒏 𝒈𝒊𝒅𝒆𝒎𝒆𝒎.
“Üstesinden gelmeye çalıştım, çok çalıştım Eflin. Çabaladım ama başaramadım.”
“Çabalarımız için çok geç değil mi Adel?”
“Her şey için geç Eflin. Her şey için geç ama senin için değil.”
“Sen bana geç kaldın bile Arkas, zamanı asla geri alamayacağız.”